บทที่ 1

"ฉู่อวี่ พูดแบบนี้หมายความว่ายังไง"

ตอนที่หลี่ชิงหลินตะคอกใส่ฉัน ดวงตาของเขาแดงก่ำ ราวกับว่าเขาคือคนที่เป็นฝ่ายไม่ได้รับความยุติธรรม

"อี้ปิงอิงเป็นน้องสาวคุณนะ! เธอเลี้ยงลูกคนเดียวยุ่งจนไม่มีเวลาพักผ่อน ผมเข้าไปช่วยมันผิดนักหรือไง

สาเหตุที่ผมชงนมเอง ร้องเพลงกล่อมเอง ก็เพื่อเรียนรู้วิธีการเป็นพ่อที่ดี เตรียมตัวเพื่อดูแลลูกของเราในอนาคตไง

คุณจะสงสัยเรื่องอะไรก็ได้ แต่คุณจะมาสงสัยในความรักที่ผมมีให้คุณไม่ได้นะ!"

ฉันไม่ตอบอะไรทั้งนั้น

แต่หยิบหนังสือสัญญาหย่าออกมาจากกระเป๋า แล้ววางลงตรงหน้าเขา

"นี่คือสัญญาหย่า เซ็นชื่อซะ"

ห้องโถงตกอยู่ในความเงียบงันทันที

สมาชิกทุกคนในตระกูลพากันมองมาที่ฉันด้วยความตกตะลึง

ในสายตาของพวกเขา คู่รักที่ไม่มีวันแยกจากกันได้มากที่สุดในโลกก็คือฉันกับหลี่ชิงหลินนี่แหละ

ตอนที่พวกเราอายุสิบแปด มีเด็กหนุ่มคนหนึ่งแอบสะกดรอยตามฉันกลับบ้านหลังเลิกเรียน

เช้าวันต่อมา พ่อของเด็กหนุ่มคนนั้นก็มาปรากฏตัวที่หน้าบ้านฉันในสภาพกระดูกนิ้วมือหัก พร้อมกับอ้อนวอนร้องขอให้ยกโทษให้

ตอนที่เราแต่งงานกัน เขาถึงกับปิดเมืองไปครึ่งเมืองเพื่อจัดพิธีแต่งงาน

ต่อหน้าแขกเหรื่อทั้งหมด เขาจูบลงบนแหวนแต่งงานที่นิ้วนางของฉันแล้วประกาศว่า "ฉู่อวี่เป็นของผม ใครกล้าแตะต้องเธอ มันต้องตาย"

ตลอดสิบปีที่ผ่านมา ไม่ว่าตอนกลางวันเขาจะเข้าไปพัวพันกับการเจรจาที่อันตรายเพียงใด หรือทำข้อตกลงที่นองเลือดแค่ไหน

ตอนกลางคืนเขาก็ยังกลับบ้าน ถอดเนกไทออก แล้วโอบกอดฉันไว้ในอ้อมแขน ราวกับว่าฉันคือสิ่งเดียวที่อ่อนโยนที่สุดในชีวิตของเขา

ใคร ๆ ก็พากันบอกว่าฉันคือจุดอ่อนเพียงหนึ่งเดียวของเขา

ไม่มีใครเชื่อว่า ฉันจะเป็นฝ่ายที่เลือกเดินจากไปก่อน

หลี่ชิงหลินเผยสีหน้าตกตะลึง เขาคิดไม่ถึงว่าฉันจะเตรียมร่างสัญญาหย่าไว้ล่วงหน้านานแล้ว

แม่ของฉันคว้ากระดาษไม่กี่แผ่นนั้นไปกวาดสายตาอ่านดูสักพักแล้วหน้าถอดสี

"ฉู่อวี่ แกคิดจะทำอะไรกันแน่ แต่งงานมาตั้งสิบปี บทจะหย่าก็หย่าเลยเหรอ"

"แค่นี้อี้ปิงอิงก็น่าสงสารพอแล้ว เธอเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว ต้องเลี้ยงลูกน้อยเพียงลำพังที่เขาไปช่วยน้องก็เป็นแค่มารยาทพื้นฐานเท่านั้น!"

สมาชิกในตระกูลคนอื่นพากันช่วยพูดเกลี้ยกล่อมคนละประโยคสองประโยค

"ดอนน่าฉู่อวี่ พวกเราเข้าใจนะ เรื่องที่เธอถูกคนของตระกูลฝ่ายศัตรูขับรถปาดหน้าจนขวัญเสีย แต่เธอก็ไม่ได้เป็นอะไรมากไม่ใช่เหรอ เขาก็ขอโทษเรื่องที่ไม่ได้รับสายเธอในตอนนั้นไปแล้ว ถึงขั้นจะหย่ากันนี่มันเกินไปหรือเปล่า"

"เด็กคืออนาคตของตระกูลเรา การที่เขาให้ความสำคัญกับเด็กน่ะเป็นเรื่องที่ถูกต้องแล้ว อย่าใจแคบไปหน่อยเลย"

"อีกอย่าง หลี่ชิงหลินต้องใช้ชีวิตแบบเสี่ยงตายเพื่อกิจการของตระกูลทุกวัน เธอได้อยู่อย่างสุขสบายก็เพราะมีเขาคุ้มครองนะ ต่อให้เขาจะเผลอละเลยในบางครั้งก็เถอะ ทำไมเธอถึงไม่รู้จักเห็นอกเห็นใจเขาบ้างล่ะ"

คนรอบข้างต่างพากันรุมตำหนิว่าฉันไม่รู้จักแยกแยะถูกผิด

ฉันกระตุกยิ้มมุมปาก

แล้วเลื่อนสัญญาหย่าไปข้างหน้าอีกเล็กน้อย

"คืนนี้ยังไงก็ต้องหย่า ไม่มีการต่อรองใดใดทั้งนั้น"

พ่อเดินเข้ามาด้วยความโกรธจัด แล้วเงื้อมมือตบหน้าฉันฉาดใหญ่

ในหูฉันมีเสียงวิ้ง ๆ พ่อชี้หน้าด่าฉัน

"ฉู่อวี่ แกปีกกล้าขาแข็งแล้วใช่ไหม หลี่ชิงหลินเป็นถึงเจ้าพ่อที่ทรงอำนาจที่สุดในซิซิลี ผู้ชายดี ๆ แบบนี้แกยังไม่คิดจะรักษาเอาไว้ แกคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน

หลายปีมานี้ถ้าไม่ใช่เพราะมีเขาคอยคุ้มกะลาหัว แกคงตายไปไม่รู้กี่รอบแล้ว! แกจะทำตัวเนรคุณแบบนี้ไม่ได้นะ!"

แม่รีบเข้ามาดึงพ่อออกไป แล้วกุมมือฉันไว้พร้อมน้ำตาคลอเบ้าจวนจะไหลออกมา

"ลูกแม่ มีอะไรก็ค่อย ๆ พูดกันสิ ทำไมต้องโวยวายจะหย่าให้ได้

หลี่ชิงหลินปฏิบัติต่อลูกยังไง พวกเราเห็นหมดนั่นแหละ ถ้าลูกแอบไปมีใครข้างนอกจริง ๆ... แม่คนแรกนี่แหละที่ไม่ยอม"

ฉันค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น ในปากอบอวลไปด้วยรสคาวเลือด

หลี่ชิงหลินเดินเข้ามาในจังหวะนี้พอดี เขาเช็ดหน้าให้ฉันพลางใช้ร่างบังสายตาอันดุร้ายของพ่อเอาไว้

ในสายตาคนอื่น เขาคือสามีที่สมบูรณ์แบบไร้ที่ติเสมอมา

แต่มีแค่ฉันที่รู้ว่าเขาไม่ได้เป็นแบบนั้น

"ฉู่อวี่... คุณหักหลังผมจริง ๆ ใช่ไหม"

เขากดเสียงให้ต่ำลง ใบหน้าเต็มไปด้วยความอดกลั้นและความทุกข์ใจ

"เราโตมาด้วยกัน ผมรู้ว่าคุณอาจจะรู้สึกเบื่อ หรือบางทีคุณอาจต้องการความเร้าใจบ้าง

แต่ผมไม่สนใจหรอก ขอแค่คุณยอมกลับตัวกลับใจ ผมก็จะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น"

แค่คำพูดไม่กี่ประโยค ฉันก็กลายเป็นคนที่ไม่ซื่อสัตย์ไปซะแล้ว

สายตาของผู้คนในห้องทิ่มแทงมาที่ฉันราวกับคมมีด

พ่อฉันก็ยิ่งโกรธจนแทบจะชักปืนออกมา

"ฉันก็ว่าอยู่ ที่แท้แกโวยวายจะหย่าเพราะไปมีชู้ข้างนอกนี่เอง! นังลูกหน้าไม่อาย รีบกลับไปแล้วยอมรับผิดกับหลี่ชิงหลินแต่โดยดีซะ ถ้ายังกล้าพูดเรื่องหย่าอีก ฉันจะถือว่าไม่มีลูกสาวอย่างแก!"

คนรอบตัวพากันเกลี้ยกล่อมฉัน ส่วนหลี่ชิงหลินก็อ้อนวอนขอร้องฉันอย่างหนัก

ฉันก้มลงมองมือของเขาที่กำลังบีบข้อมือฉัน

เขาไม่ได้สวมแหวนแต่งงานของพวกเรา

ฉันผลักเขาออกไป แล้วพูดเสียงเบา

"หย่ากันเถอะ ฉันไม่ได้รักคุณแล้ว"

ตอนที่เขาปล่อยให้ฉันนอนเฝ้าห้องว่างเปล่าคนเดียวทุกคืน...

ตอนที่โทรศัพท์หาเขาห้าสิบห้าสายแล้วไม่มีคนรับ...

ตอนที่เขามัวแต่ถ่ายรูปให้ลูกของอี้ปิงอิง...

หัวใจของฉันก็ตายไปแล้ว

หลี่ชิงหลินยืนเหม่ออยู่ตรงนั้น ใบหน้าซีดเผือด ราวกับได้ยินไม่ชัด

"คุณ... คุณพูดว่าอะไรนะ"