บทที่ 4

ตอนที่ไปถึงสถานที่นั้นก็เกือบจะห้าทุ่มแล้ว แต่ในออฟฟิศยังคงเปิดไฟสว่าง

ทันทีที่ก้าวเข้าประตู ฉันก็รู้เลยว่าสถานการณ์แย่กว่าที่ฉันคิดไว้มาก

ในห้องประชุมมีคนเจ็ดแปดคนล้อมโต๊ะอยู่ บนใบหน้าของทุกคนเขียนคำว่า 'จบเห่แล้ว' ไว้ตัวโตๆ

พอเห็นฉันเดินเข้าไป พวกเขาก็พากันเงยหน้าขึ้นพร้อมกัน สายตาเหมือนเห็นพระมาโปรด

"ดอนน่า!"

เลขารีบวิ่งเข้ามา กล่าวพร้อมดวงแดงก่ำ "คุณมาได้ซะที! ข้อตกลงในสัญญานั่น พวกเราอ่านไม่เข้าใจค่ะ ทนายฝ่ายนั้นก็ไม่ยอมผ่อนปรนเลย พรุ่งนี้เช้าพวกเขาก็จะบินกลับแล้ว ถ้าเซ็นไม่สำเร็จ ตระกูลต้องจ่ายค่าปรับราคานี้ค่ะ"

เธอทำสัญลักษณ์มือเป็นตัวเลขมหาศาล

ฉันมองแวบหนึ่งโดยไม่พูดอะไร เดินตรงไปที่โต๊ะแล้วหยิบสัญญาขึ้นมา

พลิกเปิดได้เพียงสามหน้า ฉันก็เจอต้นตอของปัญหาแล้ว

"ตรงนี้" ฉันชี้ไปที่ข้อหนึ่ง "แปลผิดแล้ว ความหมายจริง ๆ ของอีกฝ่ายคือการผ่อนชำระเป็นงวด ๆ ไม่ใช่การจ่ายรวดเดียวจบ"

พวกเขาเข้ามาใกล้ อ่านเอกสารดูอยู่พักใหญ่ ในที่สุดก็ถึงบางอ้อแล้ว

"ฉัน...ฉันจะไปตามคนแปลมาแก้ใหม่เดี๋ยวนี้ค่ะ..."

"ไม่ทันแล้ว" ฉันวางสัญญาลง "เอาปากกาฉันมา"

ฉันนั่งลง แล้วเริ่มแก้ไขทีละข้อ

พอแก้ถึงข้อที่สี่ ประตูห้องประชุมก็เปิดออก

มีเสียงรองเท้าส้นสูงดังแว่วมา

ฉันไม่ได้เงยหน้าขึ้น แต่รู้แล้วว่าเป็นใคร

"อ้าว นี่ดอนน่าคนแรกในประวัติศาสตร์ของเราที่ยื่นเรื่องขอเปิดการพิจารณาคดีตระกูลโดยเปิดเผยไม่ใช่เหรอ"

เสียงหัวเราะของอี้ปิงอิงเหมือนยาพิษเคลือบน้ำตาล

เธออุ้มลูกเดินมาหยุดข้าง ๆ ฉัน พิงขอบโต๊ะแล้วหลุบตามองจากมุมที่สูงกว่า

"ช่วงนี้พี่ไม่นอนพักผ่อนบำรุงครรภ์อยู่ที่บ้าน ถ่อมาทำอะไรถึงที่นี่คะ ไม่ใช่ว่ามาขอค่าเลี้ยงดูหรอกนะ"

เลขาสาวโกรธจนอยากจะตอกกลับ แต่ฉันใช้สายตาห้ามเธอไว้

ฉันใช้สมาธิอยู่กับการแก้ข้อตกลง คิดซะว่าคำพูดเธอเข้าหูซ้ายทะลุหูขวา

เมื่ออี้ปิงอิงเห็นว่าฉันไม่สะทกสะท้านกับการท้าทาย รอยยิ้มบนหน้าเธอก็แข็งค้างไปครู่หนึ่ง

เธอก้มมองปากกาในมือฉัน แล้วก็กลอกตาไปมา

"ปากกาด้ามนี้สวยดีนะ" จู่ ๆ เธอก็ยื่นมือมา "ขอยืมดูหน่อยสิ"

ยังไม่ทันที่ฉันจะตอบโต้อะไร เธอก็ฉกปากกาไปจากมือฉันเสียแล้ว

มันคือปากกาหมึกซึมแบรนด์หรูเฉพาะกลุ่ม หลี่ชิงหลินมอบให้ฉันในปีแรกที่แต่งงานกัน

มันหมดมูลค่ามานานแล้ว แต่ก็อยู่กับฉันมาถึงสิบปี

"เอาคืนมา"

ฉันเงยหน้าขึ้น ขมวดคิ้วมองเธอ

อี้ปิงอิงชูปากกาขึ้นในมือ พลิกดูไปมา

"แค่ปากกาเก่า ๆ ด้ามเดียว จะร้อนรนอะไร ฉันแค่ขอดูเฉย ๆ ไม่ได้จะเอาของพี่สักหน่อย"

เธอถอยหลังไปหนึ่งก้าว "พี่ก็แก้สัญญาของพี่ต่อไปเถอะ ดูเสร็จเดี๋ยวฉันคืนให้"

ฉันสูดหายใจลึกเฮือกหนึ่ง ข่มความหงุดหงิดในใจเอาไว้

"อี้ปิงอิง วางปากกาลงซะ"

"อุ๊ย พี่คงไม่ได้โกรธหรอกนะ" เธอเบิกตากว้างอย่างเกินงาม "แค่ปากกาด้ามเดียวเอง พี่ต้องขนาดนี้เลยเหรอ"

เธอหมุนตัวทำท่าจะเดินหนี

ในที่สุดฉันก็หมดความอดทน

ฉันลุกขึ้น เดินอ้อมโต๊ะไปหยุดตรงหน้าเธอ

ทันทีที่ฉันยื่นมือออกไป เธอก็กรีดร้องขึ้นมา

"ดอนน่า จะทำอะไรน่ะ!!"

วินาทีต่อมา มือที่เธออุ้มลูกไว้ก็พลันคลายออก เด็กทารกก็ร่วงหล่นลงจากอ้อมอกของเธอ

"อุแว๊"

เสียงร้องไห้ปานจะขาดใจดังระเบิดขึ้น

ประตูออฟฟิศถูกผลักเปิดออกอย่างแรง

หลี่ชิงหลินเดินจ้ำอ้าวเข้ามา

อี้ปิงอิงล้มลงไปเช่นกัน เธอนั่งอยู่บนพื้น ผมเผ้ายุ่งเหยิง ใบหน้ามีแต่น้ำตา

"ลูกของฉัน ลูกของฉัน! นายใหญ่คะ รีบไปดูลูกของฉันเร็วเข้า!"

เขาถลาเข้าไป อุ้มเด็กทารกที่กำลังร้องไห้โฮขึ้นมา แล้วใช้อีกมือพยุงอี้ปิงอิง

"เกิดอะไรขึ้น?!"

อี้ปิงอิงซบอยู่ในอ้อมกอดของเขา สั่นเทิ้มไปทั้งตัว ร้องไห้เหมือนใจจะขาด

นิ้วมือที่สั่นระริกของเธอชี้มาทางฉัน

"ฉันแค่เห็นว่าปากกาของดอนน่าสวยดี เลยอยากจะขอดูหน่อย ไม่นึกเลยว่าดอนน่าจะ...จะจับลูกของฉันทุ่มลงพื้นแบบนี้!"

เด็กทารกยังคงร้องไห้ไม่หยุด เสียงร้องแหลมสูงบาดแก้วหู ราวกับมีดที่กรีดลงบนใจของทุกคน

หลี่ชิงหลินเงยหน้าขึ้นมองฉัน

สายตานั้นทำให้ฉันหนาวสั่นไปทั้งตัว

"ฉู่อวี่ เด็กเพิ่งจะหกเดือนเองนะ" เสียงของเขาแหบพร่าอย่างที่สุด "คุณเกลียดผม คุณเกลียดแม่เขา คุณก็มาลงที่พวกเราสิ นี่คุณกล้าทำร้ายเด็กงั้นเหรอ"

"ฉันไม่ได้แตะต้องเด็กเลย"

"งั้นเด็กหลุดมือไปได้ยังไง"

"เธอทำหลุดมือเอง"

"เธอทำหลุดมือเองงั้นเหรอ" หลี่ชิงหลินหัวเราะ เป็นการหัวเราะที่ดูแย่กว่าการร้องไห้เสียอีก "ฉู่อวี่ คุณฟังสิ่งที่ตัวเองพูดสิ เธออุ้มลูกอยู่ ยืนอยู่ตรงหน้าคุณ แล้วอยู่ดี ๆ ก็ล้มลงเองงั้นเหรอ เธอจงใจทำงั้นสิ? เธอจงใจทำลูกตัวเองหลุดมือ?"

ฉันไม่ได้พูดอะไร

ฉันยังจะพูดอะไรได้อีกล่ะ

ในสายตาคนอื่น ท่าทางตอนที่ฉันจะเข้าไปเอาปากกา มันก็ไม่ต่างอะไรจากการผลักเธอเลย

หลี่ชิงหลินส่งเด็กทารกให้คนข้าง ๆ แล้วเดินไปทางปากกาที่ตกอยู่บนพื้น

เสียงกร๊อบดังฟังชัด

ปากกาหักแล้ว

น้ำหมึกทะลักออกมาจากรอยหัก เปรอะเปื้อนไปตามพื้นรองเท้าหนังของเขา

สิบปี...ถูกเขาเหยียบย่ำไว้ใต้ฝ่าเท้า แล้วบดขยี้จนแหลกสลายแบบนี้แหละ

น้ำเสียงของเขาเย็นเยือกราวกับน้ำแข็ง

"ฉู่อวี่ ในเมื่อคุณดึงดันจะเปิดการพิจารณาคดีตระกูลโดยเปิดเผยให้ได้ งั้นผมก็จะสงเคราะห์ให้คุณ"