3 วังเวงกว่าปกติ

บ้านลีออน 03.20 น.

เมื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จชายหนุ่มก็เดินมาล้มตัวนอนบนเตียงพลางคิดไปถึงที่เตชินถามเขาว่าอยู่กับน้ำหนึ่งมาหนึ่งปีมีความรู้สึกหวั่นไหวกับเธอบ้างหรือเปล่า เขาลองชั่งใจดูจึงรู้ว่าเขาไม่ได้รู้สึกหวั่นไหวกับเธอแน่นอน การที่เธอทำหน้าที่เป็นแม่บ้านที่ดี ดูแลอาหารการกินและเสื้อผ้าให้เขา แต่มันก็ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกอะไรกับเธอเลย

เมื่อเขารู้สึกมั่นใจแล้วว่าเธอไม่ได้มีอิทธิพลต่อหัวใจของเขาจึงพลิกร่างตะแคงแล้วเข้าสู่ภวังค์นิทราไป

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา

ทั้งสองตื่นตั้งแต่เช้าอาบน้ำแต่งตัวเพื่อจะไปหย่ากันที่สำนักงานเขต น้ำหนึ่งลากกระเป๋าเสื้อผ้าออกจากห้องนอนก็เห็นสามีที่กำลังจะกลายเป็นอดีตสามีในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้าออกจากห้องนอนมา

หญิงสาวจ้องมองไปยังใบหน้าหล่อเหลาที่ไม่ได้แสดงความรู้สึกใดอยู่พักหนึ่ง จากนั้นเรียวขายาวก็ก้าวลงบันไดไปอย่างรีบเร่ง ก่อนที่ร่างบางจะลงไปขึ้นรถของตัวเองและขับตามหลังรถของเขามุ่งหน้าไปยังสำนักงานเขต

สำนักงานเขต

เมื่อเจ้าหน้าที่วางเอกสารตรงหน้าของสองสามีภรรยา ลีออนก็ไม่รีรอที่จะหยิบปากกาขึ้นมาเซ็นชื่อลงไปอย่างไม่ลังเล จากนั้นเขาจึงเลื่อนมาให้ร่างบอบบางที่อยู่ข้างๆ โดยสายตาของเขาไม่ได้หันมามองเธอ

น้ำหนึ่งจับจ้องแนวสันกรามที่เด่นชัดของเขาด้วยแววตาเศร้าหมองเมื่อคิดว่าเขาไม่มีความลังเลเลยที่จะเซ็นชื่อลงไปในใบหย่า ซึ่งผิดกับเธอที่ทำใจได้ยากมากที่จะหยิบปากกาขึ้นมาเซ็นใบหย่ากับคนที่ตัวเองรัก

ลีออนที่เห็นว่าคนที่นั่งข้างๆยังนั่งนิ่งอยู่จึงหันมาพูดกับเธอด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์

“รีบๆเซนเข้าสิ ฉันต้องรีบไปทำธุระต่อ” พูดจบเขาก็หันกลับไป ก่อนที่มือเรียวจะหยิบปากกาขึ้นมาเซ็นชื่อลงไปอย่างจำใจ

เมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้นลีออนก็ลุกขึ้นเต็มความสูงแล้วเดินออกไปทันทีโดยไม่ได้ใส่ใจร่างเล็กที่เดินตามหลังมา

“เดี๋ยวฉันจะจัดการโอนเงินให้เธอภายในวันนี้” เขาหยุดฝีก้าวแล้วหันมาบอกกับเธอด้วยสีหน้าเรียบๆ

“ค่ะ” ว่าแล้วชายหนุ่มก็สาวเท้าไปขึ้นรถหรูของตัวเอง ในขณะที่น้ำหนึ่งทอดสายตามองรถของเขาที่แล่นออกไปด้วยหัวใจวูบโหวง แววตาฉายแววความอาลัยอาวรณ์ คงจะมีแต่เธอสินะที่ยังคงอาวรณ์เขา แต่เขาคงไม่มีความรู้สึกอะไรกับเธอเลย

เมื่อรถของอดีตสามีลับสายตา หญิงสาวก็เดินไปขึ้นรถของตัวเองแล้วมุ่งหน้าไปยังคอนโดที่เธอได้ทำการติดต่อเช่าไว้เมื่อห้าวันก่อน

คอนโด

เมื่อน้ำหนึ่งจัดเสื้อผ้าข้าวของเข้าที่แล้ว จากนั้นเธอก็ออกไปซื้อของสดและของใช้ต่างๆในห้างขนาดเล็กที่อยู่ไม่ไกลกับคอนโด

ซุปเปอร์มาร์เก็ต

ในขณะที่น้ำหนึ่งกำลังเดินเลือกของอยู่นั้น โทรศัพท์ของเธอก็มีเสียงแจ้งเตือนเข้ามา หญิงสาวหยิบออกมาดูจึงเห็นว่าเป็นข้อความแจ้งเตือนยอดเงินเข้ายี่สิบล้านบาท เธอเก็บโทรศัพท์ไว้ในกระเป๋าสะพายแล้วเดินเลือกของต่อ

ด้านลีออน

เมื่อออกจากสำนักงานเขต ลีออนก็กลับมาบ้านทันที ร่างแกร่งหย่อนกายนั่งบนโซฟาในห้องโถงแล้วกวาดสายตามองไปรอบๆ จึงรู้สึกว่าวันนี้รู้สึกเงียบและวังเวงกว่าปกติ

Rrrr!

“ไง”

(มึงไปหย่าหรือยัง)

“หย่าแล้ว”

(มึงยังไม่ลืมใช่ไหมว่าถ้าหย่าเสร็จมึงจะเลี้ยงฉลอง)

“กูไม่ลืมหรอก คืนนี้เจอกัน”

(งั้นกูดีลสาวไว้เลยนะ มึงจะเอากี่คน)

“คนเดียวพอ”

(ของมึงต้องเซ็กซี่ใช่ไหม)

“อืม”

(โอเค งั้นแค่นี้นะ คืนนี้เจอกันสี่ทุ่ม) ว่าแล้วนิ้วหนาจึงกดวางสายแล้วขึ้นชั้นบนไป

ในขณะที่ชายหนุ่มกำลังจะเปิดประตูห้องของตัวเอง เขาก็เดินไปเปิดประตูห้องนอนอีกห้องที่ตอนนี้มันดูว่างเปล่า ไม่มีสิ่งของสักชิ้นที่อยู่ในห้องนี้ จะมีก็แต่กลิ่นกายหอมหวานของเธอที่คุ้นเคย ซึ่งเขายังจำได้ดีตอนเดินสวนกันและนั่งทานข้าวด้วยกัน

ดวงตาคมจ้องมองไปยังที่นอนกว้างที่ผ้าปูที่นอนถูกดึงจนตึงและสะอาดสะอ้าน เขามองอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะดึงประตูมาปิดแล้วเดินกลับห้องนอนของตัวเองไป