บทที่ 8

ร่างกายของสาววัยสะพรั่งเรียกร้องบางอย่างจากผู้ชายที่พาเธอเข้าโรงแรม ..บางอย่างที่ดูเหมือนว่าพายุเองก็ต้องการไม่ต่างจากเธอ เพียงแต่ไม่รู้ว่าเพราะฤทธิ์ยาหรือเพราะสัญชาตญาณบุรุษเพศที่ทำให้ประธานพีกรุปเลือกที่จะพาเธอไปจบบนเตียง

ดาหลาไม่รู้อะไรเลย

“ฮึ!” หญิงสาวแค่นหัวเราะใส่ความโง่เขลาของตัวเองและพ่อของลูก เธอรักพายุ พายุรักปรียาดา เราทั้งคู่ต่างมอบหัวใจให้คนที่ไม่เคยเห็นค่าของมัน

และเราเหมือนกันอีกอย่าง เราต่างถูกปรียาดาหลอกใช้

“แม่ครูบอกพี่ว่าพายพึ่งเรียนจบ” นึกไม่ถึงเลยว่าในสถานสงเคราะห์บ้านเด็กกำพร้า เธอจะได้พบดอกไม้งาม

ดาหลาแย้มยิ้มส่งให้พี่สาวคนสวยที่ใจดีเหมือนนางฟ้า ปรียาดามาที่สถานสงเคราะห์เด็กกำพร้าหลายครั้ง ทุกครั้งที่มาจะนำสิ่งของ อาหาร มามอบให้กับพวกเราเสมอ แล้วแม่ครูยังบอกอีกว่าปรียาดากับ ‘ประธานวงศ์’ บริจาคเงินช่วยเหลือที่นี่ไม่น้อย

และเป็นเพราะเงินนั่น เธอจึงได้มีโอกาสเรียนต่อปริญญา “เพราะคุณดลกับคุณหลิน พายเลยได้เรียนต่อ ขอบคุณมากนะคะ”

“ไม่เป็นไร พี่ยินดี” เพราะเธอที่ไหนกัน เงินทุกบาทประธานวงศ์ต่างหากที่บริจาค เธอแค่ติดสอยห้อยตามชายหนุ่มมาเพราะอยากใกล้ชิดเขา แต่จะว่าไปการมาที่นี่ก็ทำให้เธอคิดอะไรบางอย่างออก “แล้วเรื่องงานล่ะ ได้ลองสมัครที่ไหนไว้บ้างหรือยัง ถ้ายังไม่ได้งาน ให้พี่แนะนำให้เอาไหม พี่มีเพื่อนคนนึง เขาบ่นว่าอยากได้เลขาเพิ่ม งานอาจหนักหน่อย แต่เงินเดือนสตาร์ตของเด็กจบใหม่ดีกว่าหลายที่เลยนะพี่ว่า พายสนใจหรือเปล่า”

ดาหลายื่นใบสมัครไปนับร้อยบริษัท ทว่ามีเพียงไม่กี่แห่งที่เรียกสัมภาษณ์ อาจเป็นเพราะคุณสมบัติไม่ตรงตามที่บริษัทต้องการ พิษเศรษฐกิจ หรือเพราะผลการเรียนแค่พอใช้ได้ เธอจึงยังไม่ได้งานทำเสียที

“สนใจค่ะ” เด็กจบใหม่กระตือรือร้นอยากทำงาน

คงไม่เปลืองแรงหากไม่ต้องการบางอย่างจากพายุ ปรียาดามอง ‘เครื่องมือชิ้นงาม’ ของตนแล้วนึกไปถึงวันข้างหน้า การเลิกรากับผู้ชายที่คบหาในฐานะคนรักมาหลายปีไม่ใช่เรื่องที่เธอกลัว การไม่ได้อะไรติดมือหลังจากยุติความสัมพันธ์ต่างหากล่ะที่ทำให้ปรียาดาคิดหนัก “ได้ พี่จะแนะนำเรากับเพื่อนให้นะ”

หลังได้เจอปรียาดาที่สถานสงเคราะห์บ้านเด็กกำพร้าไม่นาน ดาหลาถูกเรียกให้ไปสัมภาษณ์งานในตำแหน่งเลขาผู้บริหารพีกรุป เป็นครั้งแรกที่หญิงสาวอ่อนต่อโลกได้พบกับพายุ และเป็นครั้งแรกที่เจ้าหล่อนได้รู้จักคำว่า ‘รัก’ เธอตกหลุมรักพ่อของพิพัฒน์ตั้งแต่แรกเห็น เขาเป็นเจ้าชายในฝัน แม้ภายนอกเย็นชาเหมือนน้ำแข็ง ทว่าเนื้อแท้ช่างอ่อนโยนนัก

“ไม่ต้องตื่นเต้น ใจเย็นคุณดาหลา” พายุยิ้มให้สาวน้อยตรงหน้าที่ประหม่าอย่างเห็นได้ชัด พยายามทำให้เจ้าหล่อนผ่อนคลายที่สุด ซึ่งก็ไม่รู้ทำไมต้องทำ ทั้งที่ความจริงคุณสมบัติดาหลาต่ำกว่ามาตรฐานที่เขากำหนดไว้หลายขั้น แน่นอนว่าไม่ใช่เพราะเป็นเด็กฝากของปรียาดา พีกรุปไม่ใช่องค์กรที่ใครมีเส้นสายก็เข้าทำงานได้ ความสามารถต่างหากที่นำมาพิจารณาว่าจะรับเข้าทำงานหรือไม่

ดาหลาไม่กล้าแม้กระทั่งสบตาคนที่สัมภาษณ์เธอ ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายสั่นจนพานพาให้ร่างกายไม่นิ่งตาม พยายามแล้วที่จะไม่ตื่นเต้น แต่สุดความสามารถที่จะควบคุมแล้วจริงๆ “ขอโทษด้วยนะคะ”

“ขอโทษทำไม คุณไม่ได้ทำอะไรผิด ผมเข้าใจ” นอกจากไม่ถือสา ยังนึกเอ็นดูดาหลาด้วยซ้ำ “ในใบสมัครคุณกรอกข้อมูลไว้ว่าสื่อสารภาษาอังกฤษพอได้ ถ้าผมรับคุณเข้าทำงาน แล้วคุณต้องตามผมไปพบลูกค้าชาวต่างชาติ คุณจะทำยังไง”

“พายจะพยายามฝึกฝนด้านภาษาให้ทั้งพูดและฟังอยู่ในระดับดีโดยเร็วที่สุดค่ะ” แต่ไหนแต่ไรความสามารถด้านภาษาของเธอไม่ดีนัก ที่พอฟังออก สื่อสารได้ เพราะก่อนเข้าเรียนมหาวิทยาลัย เธอได้มีโอกาสไปทำงานพิเศษที่บ้านประธานวงศ์ ชายหนุ่มจึงสอนเธอพูด สอนเธออ่านภาษาอังกฤษ และยังให้หนังสือนิทานสำหรับฝึกภาษามาหลายเล่ม

ชื่อพายหรอกหรือ.. “พีกรุปไม่ได้ต้องการคนที่มีความสามารถแค่ระดับดี แต่ต้องดีมาก”

คุณสมบัติของเธอไม่ถึงเกณฑ์มาตรฐาน ทว่าพายุกลับรับเข้าทำงาน คงเพราะปรียาดาเป็นคนฝากฝังเธอกับชายหนุ่ม

ผู้หญิงที่พายุรัก ทำให้คนอย่างเขาเลือกมองข้ามทุกอย่าง คงไม่แปลกถ้าชายหนุ่มจะหลับหูหลับตากับบางเรื่องอีกสักครั้งเพื่อปรียาดา

“เข้ามา” พายุเอ่ยอนุญาตคนอีกฟากฝั่งประตู เขาวางสมาร์ตโฟนไว้ที่โต๊ะแล้วเดินออกไปที่ระเบียงเพื่อให้ ‘แม่บ้าน’ ทำความสะอาดได้เต็มที่โดยไม่ทันมองว่าคนที่เดินเข้ามาในบ้านพักตนหน้าตาเป็นยังไง

ทำได้เพียงยืนมองแผ่นหลังกว้างที่ห่างแค่เอื้อมมือทว่ากลับไม่อาจคว้าเอาไว้ เพียงเฉียดกรายเข้าไปใกล้ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพายุจะยอมหรือเปล่า สำหรับเขาเธอน่ารังเกียจยิ่งกว่าขยะเปียกเน่าเหม็น

“พี่สบายดีใช่ไหม” หวังเพียงพายุสุขกาย สบายใจ ดาหลาไม่หวังอะไรมากไปกว่านั้น ไม่เลย..