บทนำ

“แมะ”

“ว่าไงฮึเจ้าตัวเล็ก”

“ป้อ” เจ้าของแขนอวบป้อมชี้นิ้วไปด้านหลัง ดาหลาจึงได้หันไปมอง แค่ได้เห็นใบหน้าของคนที่เด็กชายเรียกว่า ‘ป้อ’ ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายของคนที่พึ่งป้อนนม ‘ลูก’ ไปก็เต้นไม่เป็นส่ำ เหงื่อเม็ดเล็กซึมผุดตามไรผม เธอกลัว..

เจ้าของร่างสูงใหญ่แย่งลูกชายจากอกของผู้หญิงที่เขาเกลียดที่สุด “เธอไม่มีสิทธิ์มายุ่งกับลูกพี่ เธอไม่ใช่แม่ ไม่ใช่เมีย เธอมันก็แค่ผู้หญิงไร้ยางอาย”

“พี่พายุ” น้ำใสไหลออกจากดวงตาหยดลงกระทบบนอกเหนือดวงใจ ดาหลาไม่รู้ว่าตนทำผิดอะไร ทำไมตลอดมาพายุถึงได้เกลียดเธอนัก แล้วยิ่งไม่เข้าใจว่าในเมื่อชังน้ำหน้ากันถึงเพียงนี้จะมาแต่งงานกับเธอทำไม

“เลิกบีบน้ำตาซะที!” ผู้ชายที่อุ้มลูกไว้เค้นเสียงลอดไรฟัน เขาเกลียดน้ำตาผู้หญิง และยิ่งเกลียดเมื่อมันไหลออกจากดวงตาดาหลา “หน้าที่ของเธอคือให้นมแพนเตอร์ อย่าสะเออะมาทำตัวเป็นแม่”

“แต่แพนเตอร์ก็ลูกพาย”

“ผู้หญิงหน้าด้านอย่างเธอ มีสิทธิ์อะไรมาเรียกแพนเตอร์ว่าลูก” ผู้หญิงที่คลอดเด็กออกมา ใช่ว่าทุกคนควรค่ากับการให้ลูกเรียกว่าแม่ “ไสหัวไปซะ ถ้าไม่ได้เรียกอย่าเสนอหน้ามาให้เห็นอีก”

ไม่รู้หรอกว่าทำไมพายุถึงได้เกลียดเธอนัก แต่เขาไม่มีสิทธิ์พรากลูกไปจากอกเธอ “อย่าเอาลูกไปพี่พายุ”

“อย่า!” ดาหลาสะดุ้งตื่นจากความฝัน หญิงสาวลุกขึ้นนั่ง ฝ่ามือเล็กวางแนบลงบนแก้มของตน กระทั่งลืมตาตื่นจากฝันร้าย ในอกยังประหวั่นครั่นคร้าม ความกลัวหาได้มลายหายไป คล้ายดั่งว่าไม่ใช่ความฝัน หากแต่เป็นเรื่องที่เคยเกิดขึ้นจริง

กลิ่นน้ำนมหอมกรุ่นที่ลูกดื่มจากอกแม่ ดาหลารู้สึกเหมือนมันลอยอบอวลอยู่เหนือปลายจมูก คล้ายว่าเธอเคยป้อนนมลูกจริงๆ ไม่ใช่ฝันที่เกิดจากจินตนาการ ไม่ใช่การมโนปั้นแต่ง หากแต่มาจากจิตใต้สำนึก ความระลึกถึง สายใยระหว่าง.. แม่และลูก

ธารน้ำตาอุ่นไหลอาบแก้ม ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายเจ็บปวดคล้ายว่าถูกฉีกออกเป็นชิ้นเมื่อนึกถึงใบหน้าของหนูน้อยที่ชื่อแพนเตอร์

“แพนเตอร์” เด็กชายใบหน้าละม้ายคล้ายเธอและพายุเป็นใครกัน

คำถามที่ดาหลาเฝ้าถามตัวเองและพยายามหาคำตอบว่าสามปีที่สูญเสียความทรงจำ มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นบ้าง แท้จริงแล้วเด็กน้อยเจ้าของนัยน์ตาสีนิลที่เหมือนกันกับพายุไม่ผิดเพี้ยนเป็นลูกชายของเธอหรือไม่ แล้วหากใช่ ทำไมตลอดเกือบหนึ่งปีที่เพียรค้นหาความจริง กลับไม่พบเจออะไรสักอย่าง

“รีบอาบน้ำเร็วพาย วันนี้ผู้บริหารคนใหม่ของรีสอร์ตเราจะมานะ” กนกนุชเอ่ยบอกรุ่นน้องพนักงานที่อยู่ห้องพักห้องเดียวกัน ดาหลาเหม่อลอยได้ครู่ใหญ่สะดุ้งเล็กน้อยก่อนยิ้มตอบเธอ “เร็วเข้า ชักช้าเดี๋ยวจะโดนป้านุจด่าเอา”

ดาหลาที่หันหลังให้กนกนุชรีบเช็ดน้ำตา หญิงสาวลุกขึ้นแล้วคว้าเอาผ้าเช็ดตัวเดินเข้าห้องน้ำโดยไม่ยอมให้พนักงานรุ่นพี่ที่นับถือเหมือนพี่สาวได้เห็นใบหน้าและดวงตาแดงก่ำที่ต่อให้พยายามแค่ไหน หยาดน้ำใสที่กลั่นจากความรู้สึกก็ไม่ยอมหยุดไหล

“ไปแล้วๆ” หญิงสาวที่ตัดสินใจหอบกระเป๋าเดินทางขึ้นรถโดยสาร หันหลังให้ทุกอย่างที่เมืองกรุง หนีมาเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ต่างจังหวัด สะบัดศีรษะไล่ความคิดน่าขบขันที่ว่าเธอกับอดีตสามีมีลูกด้วยกัน จะเป็นไปได้ยังไง ในเมื่อหลังจากพ้นหนึ่งเดือนแรกของการแต่งงาน หลังตรวจการตั้งครรภ์แล้วว่าเธอไม่ได้ท้อง พายุเป็นคนเอายาคุมกำเนิดให้เธอกินเองกับมือด้วยตัวเขาทุกวัน

อุ้มท้องลูกของผู้ชายที่ชื่อพายุงั้นหรือ..

ฮึ! จะเป็นไปได้ยังไงกัน เธอคิดเพ้อเจ้ออะไรอยู่ดาหลา

ภาพสะท้อนจากกระจกเงาสี่เหลี่ยมในห้องน้ำสำหรับพนักงานรีสอร์ตที่พักอาศัยอยู่ในที่พักที่เป็นสวัสดิการ ปรากฏใบหน้าเปื้อนน้ำตาของหญิงสาววัยยี่สิบห้าย่างยี่สิบหก

ดวงตาคู่งามที่ใครหลายคนต่างชมว่าสวยเหมือนตากวาง ในยามนี้เคลือบไว้ด้วยความทุกข์ตรม บอกชัดว่าความรู้สึกของเจ้าของดวงตาขื่นขมเพียงใด

“พอสักที หยุดได้แล้วพาย แกกับพี่พายุไม่เกี่ยวข้องอะไรกัน เลิกคิดถึงเขาได้แล้ว” ยิ่งบอกตัวเองว่าให้พอ น้ำตายิ่งบ่าไหลออกมา เจ้าของร่างบางสะอื้นไห้ในห้องน้ำคับแคบ

ดาหลาไม่รู้เลยว่าเมื่อไหร่จะลืมผู้ชายคนนั้นได้ เกือบหนึ่งปีที่พันธนาการระหว่างเธอกับพายุสะบั้นลง เราสองคนเซ็นใบหย่า ยุติสถานะสามีภรรยา พายุเป็นอิสระ ทว่าหัวใจเธอยังโหยหาแต่เขา “ถ้าเป็นไปได้ เราอย่าเจอกันอีกเลยนะคะพี่พายุ”