บทที่ 1

รักแค่ไหน สุดท้ายต้องปล่อยมือ หัวใจพายุไม่เคยมีผู้หญิงที่ชื่อดาหลา สิ่งเดียวที่เขารู้สึกต่อเธอคือ ‘เกลียดชัง’

หมอกที่ลอยคลุมเหนือยอดเขาทำให้ใจที่ร้อนรุ่มของพายุสงบลงได้บ้าง นักธุรกิจหนุ่มมองผ่านกระจกออกไปนอกตัวรถที่โดยสาร เขาเทกโอเวอร์กิจการที่ร่อแร่มานานไม่ใช่เพราะต้องการสร้างผลกำไรจากรีสอร์ตกลางป่ากลางเขา แค่เพราะอยากหาที่พักผ่อนระหว่างมาทำงาน และใช้เป็นที่หลีกหนีจากความวุ่นวายของเมืองหลวงและผู้คนรอบตัว ซึ่งที่นี่ก็เหมาะให้หลบเร้นจากเรื่องที่ไม่ต้องการเผชิญ

ไม่เพียงแต่ราคาถูก แต่ทัศนียภาพยังถูกใจ แม้ยังไม่เคยเห็นกับตา เห็นแค่ผ่านรูปถ่าย แต่ธนกรที่เป็นตัวแทนมาดูบอกว่าควรค่าแก่การครอบครอง

“คนของคุณหญิงส่องศรีโทร. มาครับ”

อยู่กับตัวเองได้ไม่นาน เลขาก็พูดเรื่องที่เขาไม่อยากได้ยินขึ้นมา “บอกไปว่าผมติดงาน ไม่สะดวกไปหาใครทั้งนั้น”

“ครับ” นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ธนกรต้องรับหน้าแทนเจ้านาย คุณหญิงส่องศรีซึ่งเป็นย่าของพายุ พยายามจับคู่ให้หลานชายหลายต่อหลายครั้ง ทว่าความพยายามอยู่ห่างไกลคำว่าสำเร็จนัก พายุไม่ยอมเปิดใจรับผู้หญิงคนไหนตั้งแต่หย่ากับอดีตภรรยา อาจเพราะลืมดาหลาไม่ได้ หรือเพราะห่วงความรู้สึกลูกชาย

รถอเนกประสงค์ชะลอจอดที่ด้านหน้ารีสอร์ต มีพนักงานหลายสิบชีวิตยืนรอต้อนรับ ใบหน้าแต่ละคนล้วนประดับไว้ด้วยรอยยิ้ม ทว่าแววตากลับต่างออกไป หลายคนบอกชัดถึงความเหนื่อยล้า บ้างเห็นชัดเจนถึงความกังวล อาจเพราะก่อนหน้าเจ้าของคนเดิมของคีรีธารารีสอร์ตประกาศปิดกิจการ

“ไม่ได้แจ้งผู้จัดการรีสอร์ตเหรอว่าผมไม่ต้องการให้เอิกเกริก” ด้วยนิสัยไม่ชอบความวุ่นวาย ทายาทเศรษฐีอย่างพายุ พงศ์กฤตกุล จึงแทบไม่ปรากฏตัวตามงานสังคม หากว่าไม่ใช่งานของคนสนิทจริงๆ ไม่มีทางแน่ที่จะได้เห็นชายหนุ่ม ยิ่งไม่ต้องพูดเรื่องส่วนตัว ถ้าไม่ได้ออกจากปากเจ้าตัว หน้าไหนก็ไม่มีใครกล้าถาม กล้ายุ่ง ด้วยทุกคนรู้ดีว่าพายุเป็นคนยังไง

“แจ้งแล้วครับ” ธนกรเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมพนักงานที่สวมชุดยูนิฟอร์มแบบเดียวกันถึงได้มายืนเรียงแถวรอเจ้านายเขา น่าไล่ผู้จัดการรีสอร์ตออกจริงๆ! “ให้ผมบอกพวกเขาแยกย้ายก่อนไหมครับท่าน”

“ไม่เป็นไร” พายุมองหน้าพนักงานทุกคนตั้งแต่คนแรกจนถึงคนสุดท้ายผ่านกระจกรถซึ่งติดฟิล์มทึบ คนข้างนอกไม่สามารถมองทะลุเข้ามาได้ “พวกเขาอุตส่าห์มารอ ผมจะทักทายสักหน่อย”

ประตูรถอเนกประสงค์เปิดออก พนักงานรีสอร์ตพร้อมใจกันยกมือไหว้เจ้านายคนใหม่ ในใจล้วนแต่หวังว่าตนจะยังมีงานทำ

“ยินดีต้อนรับนะคะคุณพายุ” ผู้จัดการแผนกต้อนรับมอบช่อดอกไม้ที่ตระเตรียมไว้ให้ผู้บริหารคนใหม่พร้อมลอบมองเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาที่นึกไม่ถึงว่าเศรษฐีที่ซื้อรีสอร์ตใกล้เจ๊งจะยังหนุ่มแน่น

“ขอบคุณมาก”

“นุจเป็นผู้จัดการแผนกต้อนรับนะคะ” นุจรีย์แนะนำตัวและไม่ลืมแนะนำคนอื่นคร่าวๆ ให้ผู้บริหารรีสอร์ตรู้จัก “ความจริงแผนกต้อนรับยังมีอีกสองคน แต่นุจมอบหมายให้ไปทำความสะอาดและสำรวจความเรียบร้อยบ้านพักคุณพายุค่ะ”

ระบบการบริหารจัดการภายในค่อนข้างทำให้พายุไม่พอใจ ถึงแม้เขาไม่ได้คิดหากำไรจากที่นี่ ทว่าเมื่อได้ชื่อว่าเป็นผู้บริหารแล้วจะปล่อยให้รีสอร์ตภายใต้การดูแลเละเทะได้อย่างไร “แผนกต้อนรับทำหน้าที่รับรองลูกค้า เป็นด่านแรกของการรับรองแขกที่เข้ามาใช้บริการ ทำไมถึงได้ข้ามไปทำหน้าที่เป็นพนักงานทำความสะอาด”

“คือว่า..” นุจรีย์หน้าเสีย เป็นจริงอย่างที่พายุว่า หน้าที่ของพนักงานต้อนรับไม่ใช่การทำความสะอาด แต่จะให้ทำอย่างไรได้ ในเมื่อไม่มีทางเลือก “แม่บ้านที่เคยทำงานที่นี่ลาออกกันไปหมดก่อนที่คุณกิตติจะขายกิจการค่ะ เพราะไม่ได้รับเงินเดือนติดต่อกันสามเดือน”

เจ้าของคนใหม่ของคีรีธารารีสอร์ตถอนหายใจ ดูเหมือนว่าที่นี่มีหลายอย่างต้องจัดการ “คุณธนกร พรุ่งนี้นัดประชุมผู้จัดการทุกแผนกของรีสอร์ตให้ผมด้วย”

“ครับ”

นุจรีย์ค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออกช้าๆ ด้วยกลัวว่าจะทำให้เจ้านายคนใหม่ไม่พอใจ พายุน่าเกรงขามเสียจนพนักงานพร้อมใจกันก้มหน้าหลบสายตาชายหนุ่ม ทว่านางทำอย่างนั้นไม่ได้ เพราะมีหน้าที่ของตนที่ต้องทำ

ยิ่งดิเรกผู้จัดการรีสอร์ตที่นอนรักษาตัวอยู่โรงพยาบาลด้วยเมื่อวานขี่รถจักรยานยนต์ล้ม ฝากฝังให้ช่วยรับรองเจ้านายคนใหม่ นางจะทำอะไรผิดพลาดไม่ได้ “คุณพายุพึ่งมาครั้งแรก ให้นุจพาไปที่บ้านพักผู้บริหารนะคะ”