ความเจ็บปวด

เธอกลายเป็นเด็กเก็บตัว ไม่ค่อยยิ้ม ชอบอยู่คนเดียว ไม่กล้าเรียกร้องอะไรจากคนที่ไม่ได้รักเธอแล้ว คนเดียวที่ได้เห็นความอ่อนแอของเธอคือคุณย่า และเป็นคนเดียวที่รับรู้ถึงความเจ็บปวดของเธอเช่นกัน

ในวันที่ทุกคนต่างหันหลังให้เธอ ก็ยังมีคุณย่าที่ไม่เคยปล่อยมือไปจากเธอ ที่เธออยากมีชีวิตอยู่ต่อ ส่วนหนึ่งก็เพราะคุณย่าเท่านั้น

ใครจะไปคิดว่าเด็กคนหนึ่งที่เคยสดใสต้องกลายเป็นเด็กที่เก็บตัว เอาเวลาทั้งหมดมาสนใจแค่ตำราเรียน เพราะมีเพียงแค่หนังสือเท่านั้นที่อยู่เป็นเพื่อนเธอ ต่อให้ไม่เข้าใจแค่ไหนก็ไม่กล้าไปถามเขาคนนั้น เพราะรู้ว่าเขาไม่อยากสอนเธอ แม้แต่หน้าของเธอเขายังไม่อยากมองเลย

เกิดเป็นนันทิกามันไม่ง่ายเลย.... แต่เธอจะไม่มีวันอ่อนแอให้คนพวกนั้นเห็นเด็ดขาด ทุกวันนี้พวกมันยังคงเยาะเย้ยเธอ และหาเรื่องเธอแบบไม่จบไม่สิ้น ทำไมเธอต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ด้วย ทั้งหมดเป็นเพราะพ่อคนเดียวที่เอาพวกมันเข้ามาในบ้าน

ยังดีที่ตอนนี้บ้านเกียรติวราไม่มีพวกมันแล้ว มีเธอ คุณย่าและคนสนิทของย่าอย่างป้าน้อมรวมถึงบรรดาคนรับใช้ คนขับรถที่อยู่กันมานานเท่านั้น เพราะพ่อและภรรยาใหม่ถูกคุณย่าไล่และไม่อนุญาตให้อยู่ที่บ้านหลังนี้

เนื่องจากตั้งแต่วันที่พ่อพามันเข้ามา บ้านที่เคยสงบสุข บ้านที่เคยน่าอยู่ มันไม่มีอีกแล้ว เมียใหม่และลูกติดของท่านชอบมาหาเรื่องเธอแทบจะทุกวันและทุกครั้งที่มีโอกาส และพ่อก็เข้าข้างพวกมันเสมอ จนเรื่องราวมันบานปลาย เพราะเธอเองก็ไม่ยอมก้มหัวหรือถูกพวกมันกล่าวหาว่าเป็นคนผิดอีกแล้ว ที่ผ่านมาเธอยอมมามากพอแล้ว แต่เป็นพวกมันที่ไม่ยอมหยุด เธอไม่ได้กลัวสองแม่ลูกนั่นแต่เธอแค่เสียความรู้สึกกับคนเป็นพ่อมากกว่าที่ เข้าข้างมันอย่างไม่ลืมหูลืมตา จนในที่สุดย่าที่ทนมองไม่ได้จึงเอ่ยปากไล่สองคนแม่ลูกนั่นให้ออกไปจากบ้านนี้และไม่อนุญาตให้กลับมาเหยียบที่นี่อีก

ตอนแรกมันไม่ยอมออกไป เพราะหวังสูงอยากเข้ามาเป็นคุณนายของตระกูลแทนที่แม่ของเธอ พ่อเองก็หลงมันรักมันจนตาบอดยอมคุกเข่าขอร้องไม่ให้คุณย่าไม่ไล่เมียใหม่ของตัวเอง

แต่คุณย่าก็คือคุณย่าท่านเป็นคนเด็ดขาด ท่านให้คุณพ่อเลือกเองว่าจะอยู่ที่นี่หรือจะอยู่กับสองแม่ลูกนั้น แต่คุณพ่อเลือกที่จะอยู่กับพวกมันมากกว่าที่จะอยู่กับเธอและคุณย่า

ทั้งนี้คุณย่ายังประกาศต่อหน้าทุกคนว่าไม่อนุญาตให้เมียใหม่หรือลูกติดของมันใช้นามสกุลเกียรติวรา เพราะย่าดูออกว่าผู้หญิงคนนี้เข้ามาเพราะหวังสมบัติและความสุขสบายจากตระกูล

@คืนเข้าหอ

“พี่ภูมิจะไปไหนคะ” นันทิกาเอยถามคนที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีของตัวเองหมาดๆ เพราะตอนนี้มันคือเวลาเข้าหอของเราสองคน และพวกผู้ใหญ่ก็ได้กำชับไว้ว่าห้ามใครคนใดคนหนึ่งออกจากห้องหอเด็ดขาดจนกว่าจะเช้า แต่คนเป็นสามีทำท่าเหมือนจะออกไปจากห้องนี้

“ฉันจะกลับคอนโด”สิ่งที่เขาตอบกลับมามันทำให้เธอหน้าเจื่อนทันที เพราะไม่คิดว่าเขาจะหยามเกียรติเธอขนาดนี้ ถ้าเขาออกไปจากห้องหอในตอนนี้ทุกคนจะมองยังไง เธอคงจะถูกนินทาแน่นอน

“แต่เราเพิ่งแต่งงานกันนะคะ ถ้าพี่ออกไปตอนนี้ ทำแบบนี้ผู้ใหญ่จะว่าเอา ถือว่านันขอร้องนะคะ ช่วยอยู่ในนี้จนกว่าจะเช้าได้ไหม”

เธอเดินเข้ามาจับมือเขาและขอร้องไม่ให้ออกไป แต่เขาสะบัดมือออกจากการกอบกุมของเธอ ยิ่งทำให้สีหน้าของเธอเจื่อนลงไปกว่าเดิม

“แล้วไงวะ...ใครสน เธออยากแต่งงานกับฉันจนเนื้อเต้นไม่ใช่หรอ ที่ฉันยอมลดตัวไปแต่งงานกับเธอด้วย มันก็มากเกินพอแล้วนะ แต่จำเอาไว้ด้วยที่ฉันทำไปเพราะคุณแม่ขอ ไม่ได้พิศวาสเธอ”

“ถือว่านันขอร้องนะคะพี่ภูมิ เห็นแกหน้าของนันเถอะนะ"

“หึ..... เธอนี้ก็ช่างกล้าเนอะ เธอจำใส่สมองของตัวเองไว้เลยนะ ฉันไม่มีวันรักผู้หญิงที่ยอมทำเรื่องชั่วๆ เพื่อจับผู้ชายแบบเธอ ถ้าเธอมีความสุขกับสิ่งที่ทำอยู่ละก็ เชิญเธออยู่กับความเพ้อฝันของตัวเองไปคนเดียวเถอะ”

“พี่ภูมิ”

ตึ้ม!!!!!

ในที่สุดเขาก็ทิ้งเธอไป เขาหันหลังให้เธออีกแล้ว นี่สินะสิ่งที่เธอควรได้รับ เขายอมออกจากห้องหอทั้งๆที่รู้ว่าไม่ควรทำ เขาตั้งใจทิ้งเธอไว้คนเดียวที่นี่ ทำไมนะเจ้าสาวอย่างเธอต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ด้วย ทั้งๆที่เป็นวันแต่งงานของตัวเองแท้ๆเธอควรมีความสุขสิ

“ฮื่อๆๆ ... ฮื่อๆๆ แม่ค่ะทำไมนันต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ด้วย ทำไมพี่ภูมิไม่คิดจะฟังนันเลย นันผิดมากเลยหรอที่รักเขา ทำไมเขาตอบแทนความรักของนันแบบนี้”

หญิงสาวที่ตอนนี้ยังอยู่ในชุดเจ้าสาวที่คนในงานต่างก็ชื่นชมว่าสวย และยินดีที่เธอได้แต่งงานกับผู้ชายที่เพียบพร้อมอย่างเขา แต่ใครเล่าจะรู้ว่าตอนนี้เธอถูกคนเป็นสามีทิ้งไว้ในห้องหอคนเดียว เธอได้แต่นั่งร้องไห้กับรูปของคนเป็นแม่ ซึ่งท่านเสียชีวิตไปนานแล้ว นานพอๆกับความสุขที่เธอไม่เคยได้รับจากคนเป็นพ่อ

ชีวิตที่ผ่านมาไม่เคยง่ายสำหรับนันทิกาเลย กว่าเธอจะโตมาจนถึงวันนี้ได้ เธอต้องผ่านความเจ็บปวดมากมายเหลือเกิน ทั้งจากการกระทำของคนเป็นพ่อและจากเมียใหม่และลูกคนใหม่ของท่านด้วย ตอนนี้เธอมีเพียงแค่คุณย่าคนเดียวเท่านั้นที่คอยดูแล ถ้าไม่มีท่านเธอคงไร้ที่พึ่ง หรือไม่ก็คงจะถูกเชิดหัวออกจากบ้านหลังนั้นไปแล้วก็ได้