เยาะเย้ย

เวลาประมาณสี่ทุ่มชายหนุ่มขับรถมาถึงผับที่หญิงสาวได้บอกไว้ เขารีบเข้าไปข้างในและบังเอิญเห็นหญิงสาวพอดี ตอนนี้เธอกำลังนั่งดื่มคนเดียวที่โต๊ะแถมยังร้องไห้สะอึกสะอื้น ภาพนั้นมันทำให้เขารู้สึกไม่ดีเลย ที่ทำให้เธอต้องมีน้ำตา เธอต้องมาที่ อโคจรแบบนี้เพราะเขา มันยิ่งทำให้เขารู้สึกผิดมากขึ้นไปอีก…..

“น้องดรีมครับ…ทำไมถึงดื่มเยอะขนาดนี้ล่ะ หื้มม”

เขาเรียกผู้หญิงตรงหน้าด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แบบที่ไม่เคยจะใช่กับใครมาก่อน คนเดียวที่ได้รับคือผู้หญิงตรงหน้า

“พี่ภูมิ พี่ภูมิจริงๆ ด้วย ฮื่อๆๆๆ”

เมื่อเป้าหมายที่เธอรอคอยมาถึง แน่นอนว่าเธอต้องบีบน้ำตาและแสดงความเสียใจออกมาให้เขาเห็น พี่ภูมิจะได้สงสารเธอ

“ดรีมคิดว่าพี่ภูมิจะอยู่กับพี่นันสะแล้ว พี่ภูมิคงไม่ได้มาหาน้องดรีมแน่ๆ น้องดรีมขอโทษที่โทรไปขัดจังหวะความสุขของพี่นะคะ แต่น้องดรีมทำใจไม่ได้ ฮื่อๆๆ”

“ตอนนี้พี่มาแล้วไงครับ…. น้องดรีมก็เห็นนี่ ส่วนเรื่องเข้าหอพี่ไม่ได้อยากเข้าตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ถึงน้องดรีมไม่โทรมาพี่ก็ออกมาอยู่ดี น้องดรีมไม่ต้องขอโทษนะครับ เพราะน้องดรีมไม่ผิด คนที่ผิดคือผู้หญิงร้ายกาจคนนั้นคนเดียว ที่ทำให้เรื่องทุกอย่างมันเป็นแบบนี้เข้าใจไหมครับ พี่ไม่มีวันเข้าหอกับคนที่ตัวเองไม่ได้รักแน่นอน”

“น้องดรีมขอบคุณพี่ภูมิมากๆนะคะ ที่ไม่ทิ้งน้องดรีมไว้ที่นี่คนเดียว”

“พี่ไม่ทิ้งน้องดรีมแน่นอนครับ ป่ะ… เรากลับบ้านกันเถอะ ตอนนี้คุณน้าคงจะเป็นห่วงน้องดรีมแล้ว”

“พี่ภูมิสัญญากับน้องดรีมได้ไหมคะ ว่าพี่ห้ามเปลี่ยนไปต่อให้แต่งงานแล้วก็เถอะ พี่ห้ามเปลี่ยนไปนะ น้องดรีมกลัว กลัวว่าพี่จะไม่รักน้องดรีมเหมือนเดิม”

“พี่จะไม่เปลี่ยนไปครับ น้องดรีมสบายใจได้ ต่อให้พี่แต่งงานแล้วยังไง…พี่ก็จะใช้ชีวิตเหมือนเดิม น้องดรีมก็รู้พี่ไม่ได้เต็มใจจะแต่งงานสักหน่อยทุกอย่างเป็นแผนการของผู้หญิงคนนั้น พี่…. เกลียด!! ผู้หญิงร้ายกาจคนนั้น”

“ขอบคุณนะค๊า เรากลับบ้านกันเถอะค่ะ พี่ภูมิไปส่งน้องดรีมน้า" หลังจากที่พูดจบหญิงสาวแสร้งทำเป็นหลับเพราะต้องการให้ชายหนุ่มอุ้มตัวเองออกไป

ทางด้านของภาคภูมิเมื่อเห็นคนน้องหลับไป เขาก็เรียก บริกรให้มาเก็บค่าใช้จ่ายทั้งหมด เพราะจะรีบพาน้องกลับบ้าน หลังจากเคลียร์ทุกอย่างเสร็จ เขาตัดสินใจอุ้มหญิงสาวแนบอกเพื่อไปขึ้นรถ โดยไม่รู้เลยว่าทุกการกระทำของเขาถูกแอบถ่ายโดยเพื่อนสนิทของหญิงสาวที่ตัวเองกำลังอุ้ม

ชายหนุ่มเลือกที่จะมาส่งหญิงสาวที่บ้านของเธอ เพราะต้องการให้เกียรติผู้หญิงที่ตัวเองรัก เขาไม่อยากให้เธอต้องเสื่อมเสียชื่อเสียง ไม่อยากให้เธอถูกมองไม่ดี

"น้าขอบคุณคุณภูมิมากนะคะที่มาส่งน้อง เฮ้อ… ยัยดรีมนี่จริงๆ เลย….. ตัวเองไม่เคยไปผับไปบาร์ยังจะกล้าไปอีก นี่ถ้าไม่ได้ภูมินะ น้าไม่อยากคิดเลยว่าลูกสาวตัวเองจะเป็นยังไง ผู้ชายเดี๋ยวนี้ไว้ใจไม่ได้ แต่น้าก็เข้าใจยัยดรีมนะ น่าจะเสียใจที่ภูมิแต่งงานแหละ ถึงได้ไปดื่มเหล้าเมามายแบบนี้ "

คนเป็นแม่ได้ทีก็ดราม่าใส่ชายหนุ่ม เพราะเธอมั่นใจว่ายังไงชายหนุ่มตรงหน้าก็เชื่อทุกคำพูดของเธออยู่แล้ว

“คุณน้าไม่ต้องกังวลไปเลยนะครับ ถึงผมจะแต่งงานแต่ผมก็จะใช้ชีวิตเหมือนเดิม จะดูแลและปกป้องน้องเหมือนที่ผ่านมา คุณน้าน่าจะรู้ว่าผมไม่ได้เต็มใจที่จะแต่งงานด้วย”

“น้าขอบคุณอีกครั้งนะคะ ที่หวังดีกับน้องและคอยปกป้องน้องมาตลอด ได้ยินแบบนี้น้าค่อยสบายใจหน่อย อีกอย่างยัยดรีมไม่ค่อยสนิทกับใคร เพราะไม่ไว้ใจ กลัวว่าจะโดนรังแกเหมือนตอนเด็กที่คุณนันทำนะคะ… เหตุการณ์ตอนเด็กๆ ยัยดรีมฝังใจจนถึงตอนนี้ น้าเองก็ไม่รู้จะช่วยยังไงจริงๆ เรื่องทุกอย่างก็เป็นความผิดของน้าด้วย ถ้าน้าไม่เข้ามาในครอบครัวของคุณนัน เรื่องก็คงไม่เป็นแบบนี้ ฮึกๆๆ น้าไม่ได้อยากแสดงความอ่อนแอให้เห็นนะคะ แต่มันอดไม่ได้จริงๆ"

“คับคุณน้า อย่าคิดมาเลยครับ คนที่ผิดคือนันทิกาต่างหาก ถ้าเธอไม่ใจแคบ ไม่อคติกับคุณน้าและน้องดรีม อะไรๆ มันคงจะดีกว่านี้ ดึกแล้วงั้นผมขอตัวก่อนนะครับ”

เมื่อชายหนุ่มขับรถออกจากบ้านไปแล้ว เธอก็ยิ้มร่าขึ้นมากับการแสดงของตัวเอง เพราะมั่นใจว่ามันได้ผลแล้วจึงหันไปเรียกลูกสาวตัวเองที่กำลังนอนเหยียดอยู่บนโซฟา

“นี่ยัยดรีมแกตื่นได้แล้ว ไม่ต้องแกล้งหลับ คุณภูมิเขากลับไปแล้ว”

“หนูก็ตื่นแล้วละแม่!! เฮ้อ… วันนี้เป็นอีกวันที่หนูจะทำให้นังนันมันอกแตกตาย ฮ่าๆ”

“ไหนแกทำอะไร…บอกแม่ด้วยสิ” พูดจบอรอนงค์ก็ไปนั่งบนโซฟาข้างๆลูกสาว

“แป๊บน่ะแม่ เดี๋ยวหนูจะให้ยัยมะปรางส่งรูปมาให้ก่อนรับรองแม่ต้องชอบแน่นอน แม่ดูนี่เป็นไง! ฝีมือหนู "

“แกนี่มันฉลาดได้ฉันจริงๆ เอาเลยเอาให้นังเด็กบ้านั่นอกแตกตายตามแม่มันไป หยิ่งยโสดีนัก” จากนั้นสองแม่ลูกก็รวมหัวกันส่งรูปไปให้นันทิกาดูเพื่อเป็นการเยาะเย้ย

“ส่งไปแล้วเรียบร้อย ฮ่าๆ”

“แม่ๆๆ มันเข้ามาดูแล้ว ฮ่าๆๆ ขอให้มันตรอมใจตายไปเลย สมบัติทั้งหมดจะได้เป็นของเรา ไปนอนกันเถอะแม่…… แค่นี้ก็มีความสุขล่ะ”

“จ้ะลูกรัก”

ทางด้านของคนที่ถูกทิ้งให้อยู่คนเดียวอย่างนันทิกาเธอยังคงเสียใจกับการกระทำของชายหนุ่ม เธอร้องไห้จนไม่มีน้ำตาให้ไหลแล้ว

วันแต่งงานควรเป็นวันที่เรามีความสุขไม่ใช่หรอ แต่ทำไมเขาถึงได้ทำแบบนี้ เธออาจจะเข้มเเข็งต่อหน้าใครหลายๆคน แต่ใครจะรู้ว่าแท้จริงแล้วเธอก็เป็นแค่ผู้หญิงอ่อนแอคนหนึ่ง ที่อยากมีใครสักคนคอยรับฟัง คอยให้คำปรึกษา คอยปลอบ แต่มันไม่มีเลย

จะโทรหาคุณย่าก็กลัวท่านจะกังวลและเครียด จะโทรหายัยอัญชันที่เป็นเพื่อนสนิท เธอก็ไม่อยากรบกวน เพราะวันนี้ยัยอัญมาช่วยงานตั้งแต่เช้ามืดและก็เพิ่งกลับไป เพราะฉะนั้นเธอคงต้องปลอบตัวเองเหมือนที่เคยทำเป็นประจำ

ติ๊ง...ติ๊ง.....ติ๊ง...ติ๊ง...ติ๊ง

อยู่ๆ เสียงไลน์ก็ดังขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง ทำให้คนที่กำลังนั่งร้องไห้อยู่ต้องลุกขึ้นมาเปิดดู เพราะคิดว่าคนที่ทักมาเขาต้องมีอะไรสำคัญแน่ๆ ถึงได้รัวส่งข้อความมาขนาดนี้

แต่พอเปิดดู...ถึงได้รู้ว่าคนที่ทักมาคือลูกติดเมียใหม่ของพ่อเธอเอง และทุกครั้งที่หล่อนทักมา ไม่ได้มาถามหรือต้องอะไรหรอก แต่หล่อนจะส่งรูปมาเยาะเย้ยเธอต่างหาก เหมือนที่ทำมาตลอด เช่น รูปที่พ่อของเธอยิ้ม หัวเราะอย่างมีความสุขกับพวกหล่อน และทุกครั้งที่ส่งมามันก็ได้ผล เพราะเธอจะเจ็บปวดเสมอ

พ่อที่ควรอยู่กับเธอ ควรดูแลเธอ กลับกลายเป็นว่าไปอยู่กับครอบครัวใหม่จนลืมลูกในไส้อย่างเธอ ถึงหล่อนจะส่งข้อความมาเยอะแค่ไหน มาบ่อยเท่าไร เธอก็ไม่เคยคิดจะตอบแชทของหล่อนเลยสักครั้ง เพราะรู้ว่าที่หล่อนส่งมาเพียงเพราะต้องการเยาะเย้ยก็เท่านั้นเอง