ผู้หญิงร้ายกาจ

Part phum

หลังจากที่ผมออกมาจากห้องหอที่ผู้ใหญ่เตรียมไว้ให้สำหรับคืนนี้ มันคงจะดีถ้าผู้หญิงคนนั้นเป็นคนที่ผมรักอย่างน้อง ดรีมที่ทั้งน่ารัก เรียบร้อย อ่อนหวาน นิสัยดี ผมคงจะดีใจและมีความสุขมากกว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้ เพราะผู้หญิงน่ารังเกียจคนนั้นคนเดียวที่ทำให้ชีวิตของผมบัดซบแบบนี้

ในเมื่อผู้หญิงนั้นอยากแต่งงานกับผมมาก คืนนี้ผมก็เลยปล่อยให้เธออยู่ในห้องคนเดียว เธอจะได้รู้ว่าการที่ได้แต่งงานกับคนที่ไม่ได้รักผลที่จะตามมาคืออะไร และผมนี่แหละจะทำให้ผู้หญิงคนนี้เจ็บปวดให้ถึงที่สุด เธอต้องยอมรับผลของการกระทำของตัวเอง

ถามว่าตอนนี้ผมเสียใจกับการกระทำของตัวเองไหม ตอบได้เลยว่าไม่ครับ ผมอยากให้เธอได้รู้ว่า...ถึงเธอจะได้แต่งงานกับผม แต่เธอไม่มีสิทธิในตัวผมแน่นอน ในเมื่ออยากแต่งงานหนักก็อยู่กับทะเบียนสมรสบ้าบอนั้นไปเลย ส่วนผมจะอยู่กับคนที่ตัวเองรัก

ผมรู้ครับว่าสิ่งที่ตัวเองกำลังทำมันเป็นสิ่งที่ไม่ควร ถ้าพวกผู้ใหญ่รู้เข้าผมโดนแน่ๆ แต่จะให้ผมทำยังไง ยอมเข้าหอกับผู้หญิงแบบนั้นผมทำไม่ได้หรอก ผมขยะแขยงเกินกว่าจะอยู่กับเธอได้ ผู้หญิงอะไรก็ไม่รู้หน้าตาก็สวยแต่นิสัยร้ายกาจเกินมนุษย์ ขี้อิจฉาเป็นที่หนึ่ง

แค่ผมยอมแต่งงานด้วยก็ดีแค่ไหนแล้ว ฟรึ่บ!! โธ๋เว้ย เขาทุบมือตัวเองกับพวงมาลัยรถเพื่อระบายความหงุดหงิด เมื่อนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเอง

ไม่น่าเลย...เขาไม่น่าพลาดเสียท่าให้ผู้หญิงอย่างนันทิิกาเลย ไม่งั้นคงไม่ต้องมาแต่งงานบ้าๆนี้ ถ้าพ่อกับแม่ไม่บังคับ เขาไม่มีวันแต่งงานกับหล่อนแน่นอน ผู้หญิงนิสัยเสียแถมร้ายกาจอย่างยัยนั้นให้ตายยังไงเขาไม่มีวันเอามาเป็นแม่ของลูกเด็ดขาด

ตอนนี้ผมกำลังขับรถไปหาเพื่อนที่ผับเอ็กซ์ เพราะสิ่งเดียวที่จะดับความหงุดหงิดในใจของผมได้คือเหล้าเท่านั้น และผมมั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าเพื่อนผมอีกสองคนต้องสิงสถิตอยู่ที่นั่นแน่นอน เพราะที่นี่เป็นจุดรวมพลของพวกเราและผับนี้เป็นของพวกเราที่หุ้นกัน เป็นอีกหนึ่งธุรกิจที่สร้างรายได้อย่างมากมาย ตอนแรกกะว่าจะทำกันเล่นๆ เพราะพวกผมมันชอบดื่มกันอยู่แล้ว แต่ไปๆ มาๆ กลับรุ่งเชย

@ผับเอ็กซ์

หลังจากที่จอดรถเรียบร้อยชายหนุ่มรีบเดินเข้าไปในผับของตัวเอง โดยจุดมุ่งหมายที่เขาไปนั้นคือห้องวีไอพีชั้นสอง เป็นห้องประจำของพวกเขาและเป็นห้องที่สามารถมองเห็นทุกอย่างในผับได้

ตึ่บ! ตึ่บ! ตึ่บ! เสียงรองเท้าหนังที่กระทบพื้นบ่งบอกถึงอารมณ์ของคนเดินได้เป็นอย่างดี ใบหน้าที่เรียบนิ่งแต่ดุดัน ทำให้ไม่มีใครกล้าที่เข้าไปทักเขาแม้แต่พวกการ์ดเองก็ทำได้แค่ก้มหัวให้...

เอี๊ยด!! ฟรึ่บ.!!

ภูมิเปิดประตูห้องด้วยความไม่สบอารมณ์อย่างแรงและเดินเข้าไปนั่งบนโซฟาที่ตอนนี้มีเพื่อนทั้งสองคนกำลังนั่งดื่มอยู่ก่อนหน้า การกระทำของเขาทำให้เพื่อนทั้งสองคนอึ้ง แต่ชายหนุ่มกลับไม่สนใจและหันไปสั่งเครื่องดื่มกับคนที่ทำหน้าที่ชง “เอาแบบเดิมแก้วหนึ่ง ขอเข้มๆ”

สิงหา : “เชี่ย.... ไอ้ภูมิ มึงมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงวะ.... คืนนี้มึงต้องเข้าห้องหอไม่ใช่หรอ"

ภูมิ : “แล้วไงวะ” เขาไม่ได้รู้สึกสะทกสะท้านหรือสนใจคำถามของเพื่อนเลย

แดนไท : “อย่าบอกนะ ว่ามึงปล่อยเจ้าสาวให้อยู่คนเดียวในห้องหอ”

ภูมิ : “อื้ม”

สิงหา : “มึงรู้ตัวไหมวะ ว่าทำอะไรลงไป แม่ง! สงสารน้องนันวะ"

ภูมิ : “มึงอย่าพูดชื่อผู้หญิงร้ายกาจคนนั้นให้กูได้ยินได้ปะ แค่ได้ยินชื่อกูก็ขยะแขยง แล้วไม่ต้องไปสงสารคนประเภทนั้นด้วย อยากแต่งกับกูดีหนัก หึ...กูนี่แหละจะทำให้รู้ว่านรกของจริงเป็นยังไง”

ทางด้านของสิงหาและแดนไทเลือกที่จะเงียบทันที เพราะพอจะมองออกว่าอารมณ์ของเพื่อนที่ตอนนี้ดูจะเกรี้ยวกราดมากเป็นพิเศษ ทั้งน้ำเสียงและแววตาแข็งกร้าวของภูมินั้น ให้คำตอบทุกอย่างได้ชัดเจนว่าเขาโกรธขนาดไหน พวกเขาได้แต่สงสารนันทิกาไม่รู้ว่าหลังจากนี้เธอต้องเจออะไรอีก

แต่ถ้าเป็นเขาเองก็โกรธและไม่โอเคเหมือนกันที่ต้องเจอเรื่องแบบนี้ แต่ลึกๆ แล้วเขาไม่อยากจะเชื่อว่าผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างนันทิกาจะกล้าทำเรื่องแบบนี้ได้ ทั้งวางยาปลุกเซ็กซ์ และพาไอ้ภูมิไปโรงแรม ไหนจะวางแผนให้ผู้ใหญ่มาเจออีก มันดูไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่ผู้หญิงอย่างเธอจะทำได้ และมันดูไม่คุ้มเลยจริงๆ ถ้าเธอจะทำแค่เพื่อต้องการแต่งงานกับคนอย่างไอ้ภูมิ

เพราะช่วงหลังๆ เขามองว่าเธอนั้นเปลี่ยนไปมาก เวลาเดินสวนทางกันนันทิกาแทบจะไม่ทัก หรือมองไอ้ภูมิเลยด้วยซ้ำ เหมือนต่างคนต่างอยู่ ซึ่งมันน่าสงสัยมาก พอพวกเขาบอกให้ไอ้ภูมิมันสืบเพื่อหาหลักฐานเรื่องราวในคืนนั้น มันก็บอกว่าไม่อยากให้พูดถึง และมันก็เลือกที่จะเชื่อผู้หญิงอีกคนที่บอกไม่ให้ต้องสืบเพราะทุกอย่างมันชัดเจน

ทั้งๆที่น้องนันเองยินดีให้ตรวจสอบ เพื่อยืนยันความบริสุทธิ์ แต่เป็นเพื่อนเขาเองที่ปักใจเชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้น ลำพังพวกเขาสองคนจะเข้าไปยุ่งมากก็ไม่กล้า เพราะไม่ใช่เรื่องของตัวเองและไม่อยากก้าวก่ายเรื่องของเพื่อนด้วย

ทางด้านของภูมิเขายังหงุดหงิดไม่หายทุกครั้งที่นึกถึงใบหน้าของผู้หญิงคนนั้น ผู้หญิงที่ยิ้มแย้มหน้าระรื่นในงานแต่งงาน เธอคงจะภูมิใจที่ได้แต่งงานกับผมด้วยวิธีชั่วๆนั้น ผมเกลียดขี้หน้าผู้หญิงคนนั้นมากเหลือเกิน ผู้หญิงที่น่ารังเกียจคนนั้น หล่อนยอมลดศักดิ์ศรีของตัวเองเพื่อทำเรื่องที่น่ารังเกียจที่สุด โดยการวางยาปลุกเซ็กซ์ให้เขากิน เพียงเพราะอยากจับเขาและเธอเป็นคนวางแผนบอกให้ผู้ใหญ่มาเจอเราในสภาพที่เขาและเธอนอนอยู่ด้วยกัน

เธอตั้งใจจะจับผมตั้งแต่แรกอยู่แล้ว เพราะถ้าไม่ใช่แบบนั้น มันเป็นไปไม่ได้เลยที่เรื่องทุกอย่างจะบังเอิญขนาดนี้ ผมไม่เคยเกลียดผู้หญิงคนไหนเท่านี้มาก่อนเลย และที่ผมต้องมาแต่งงานกับเธอเพราะถูกคนเป็นแม่บังคับให้รับผิดชอบเธอ ทั้งๆที่ผมไม่ได้รักเธอและไม่ได้ทำให้เธอเสียหายอะไรเลย

คนที่ผมรักคือน้องดรีม ผู้หญิงที่เรียบร้อยและแสนดีคนนี้ต่างหาก คือคนที่ผมอยากแต่งงานและยกย่องให้เป็นแม่ของลูก ไม่ใช่นันทิกาผู้หญิงน่ารังเกียจคนนั้น

น้องดรีมเป็นลูกติดภรรยาใหม่ของพ่อเธอ ตลอดเวลาที่ผ่านมาผู้หญิงคนนั้นชอบรังแกน้องดรีมมาตลอด ตั้งแต่วินาทีแรกที่น้องดรีมเข้ามาอยู่ในบ้านแล้ว ผมเห็นมาตลอดและเป็นคนที่คอยปกป้องน้องดรีมเสมอมา ความน่ารัก ความใส่ซื่อของน้องทำให้ผมตกหลุมรักได้ไม่ยาก และผมก็อยากปกป้องดูแลน้องจากปิศาจอย่างนันทิกา