1 เจินเจินเจ็บ(1)

บทที่ 1 เจินเจินเจ็บ

7 ปีต่อมา... 

"อลันอยู่ตรงไหนเนี่ย เจลออกมาแล้วนะยังไม่เห็นอลันเลย" หญิงสาวรูปร่างบอบบางพร้อมทั้งอีกมือมีเด็กน้อยอยู่ด้วยเดินออกมาจากสนามบิน และรีบโทรหาเพื่อนเก่าเพราะว่ามองไปทางไหนก็ไม่เจอตามที่นัดกันเอาไว้

"ขอโทษที่ให้รอนานนะเจล วันนี้ที่กองเลิกเลทนิดหน่อยน่ะกำลังรีบไปใกล้จะถึงแล้วล่ะ แล้วเจ้าเจินเจินเจ็ทแล็กหรือเปล่า" ปลายสายน้ำเสียงตื่นตระหนกแสดงความรู้สึกผิดอย่างที่สุดก่อนตบท้ายด้วยความห่วงใยเจ้าเด็กน้อยแสนสวยที่แสนคิดถึง

"เจ้าเด็กนี่น่ะเหรอ ยังตาใสอยู่เลยเหมือนไม่เคยเปลี่ยนไทม์โซนน่ะ" เธอตอบกลับคนปลายสายพร้อมทั้งหันมาส่งยิ้มให้เจ้าเด็กน้อยที่ว่าที่ตอนนี้ดูท่าทางตื่นเต้นไปเสียทั้งหมด

เจลกา หรือ เจล เป็นหญิงสาวสุดสวยที่อายุราว 29 ปี แต่ด้วยความที่เธอมีลูกไวมีลูกตั้งแต่อายุยังน้อยลูกของเธอตอนนี้ก็อายุ 6 ขวบแล้ว ก่อนหน้านี้เจลกาเคยเป็นถึงดาราสาวที่มีชื่อเสียงประมาณหนึ่ง แม้ไม่มากแต่ก็มีผลงานฝากเอาไว้ให้คนรู้จักบ้าง รูปร่างหน้าตาของเธอก็ถือได้ว่างดงามสวยสะกดไม่มีใครกล้าปฏิเสธได้ ด้วยเอกลักษณ์ความงดงามจากเรือนร่างโดยธรรมชาติที่ผ่านการออกกำลังกายและคุมอาหารมาอย่างดี 

ใครต่อใครก็หมายปอง มีคนมากมายอยากได้เธอคนนี้มาไว้ในครอบครอง ใครจะคิดว่าช่วงเวลาที่เธอกำลังเรียกว่าอยู่ขั้นเริ่มมีชื่อเสียงเพราะเพิ่งได้รับละครเรื่องหนึ่งมาซึ่งเป็นละครที่ทุนสูงอีกทั้งเธอยังถูกวางตัวให้รับบทนำ แต่แล้วไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ เพราะจู่ ๆ เจลกาก็หายไปทั้งอย่างนั้นและละครก็ถูกเปลี่ยนตัวนักแสดงนำก่อนที่เธอค่อย ๆ ถูกผู้คนลืมเลือนไปในที่สุด....

"คุณแม่ขาา เจินเจินปวดชิ้งฉ่องค่ะ" เจ้าตัวเล็กที่รู้สึกว่าเธอกลั้นมันจนแทบไม่ไหวแล้วก็กระตุกแขนของมารดาพร้อมส่งสายตาปริบ ๆ ไปให้เรียกความเอ็นดูจากคนมอง

"ห้องน้ำอยู่ทางไหนนะ อดทนอีกนิดนะเจินเจิน" หญิงสาวสอดส่องสายตาไปทั่วก่อนหันมามองเด็กน้อยที่ทำท่าทางอดกลั้นเต็มทน

ทั้งสองพากันเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องน้ำหญิง ทว่าตอนนี้ดูเหมือนว่าจะไม่สามารถเข้าไปได้ง่าย ๆ เพราะว่าจำนวนคิวของคนที่มารอเข้าห้องน้ำนั้นยาวออกมาจนถึงข้างหน้า และไม่รู้ว่าลูกสาวของเธอนั้นจะสามารถอดทนได้มากแค่ไหน

"เจินเจินรอแม่อยู่ตรงนี้ก่อนนะลูก แม่จะรีบไปดูว่ายังมีห้องน้ำจุดอื่นอีกหรือเปล่า" หญิงสาวพูดกับเด็กน้อยไปแบบนั้นเพราะเผื่อว่าตอนที่เธอเดินหาห้องน้ำไปบางทีเจินเจินก็อาจได้คิวไปก่อนแล้ว

"เจินเจินโอเคค่ะ" ความจริงแล้วเดือนหนาวลูกของเธอนั้นอยู่ในวัยที่พูดจารู้เรื่องและมีความเฉลียวฉลาดมากกว่าเด็กคนอื่น ๆ ถ้าจะให้เดานั้นก็คงจะได้จากพ่อของเจ้าตัวมานั่นแหละ

ด้วยความที่กลัวว่าเดือนหนาวจะเดินไปไม่ไหวและเกรงจะปล่อยราดกลางสนามบิน เจลกาจึงได้ปล่อยให้ลูกยืนอยู่ตรงเก้าอี้หน้าห้องน้ำเพียงลำพังแล้วรีบวิ่งไปดูห้องน้ำที่ใกล้ให้เร็วที่สุด 

"อุ้ย! นี่น้องเจินเจินหรือเปล่าคะเนี่ย หู้ยตัวจริงน่ารักมาก ๆ เลยนะคะเนี่ย" แต่แล้วเมื่อนั่งรอผู้เป็นแม่อยู่ดี ๆ กลับมาใครบางคนที่บังเอิญสังเกตเห็นการมีอยู่ของเด็กคนนี้ที่กำลังทำท่าทางแปลก ๆ แต่ข้างกายกลับไม่มีใครยืนอยู่ด้วยเลยสักคน

คนหมู่มากที่เริ่มสังเกตเห็นเจ้าเด็กน้อยก็กรูเข้ามามุงเช่นคำที่เขาว่าไทยมุงก็ไม่ผิด นั่นเพราะว่าเด็กน้อยตรงหน้าพวกเธอนั้นเป็นถึงดาราเด็กที่โด่งดังมาจากประเทศจีน ใบหน้าและผิวพรรณดูแล้วก็จิ้มลิ้มเป็นอย่างมาก อีกทั้งเมื่อเห็นว่ามีคนจำเจ้าตัวได้ก็ส่งยิ้มหวานที่ตกบรรดาเจี่ยเจียและหม่าม้าจากจีนแผ่นดินใหญ่ไปหาคนพวกนั้นทันที เรียกได้ว่าเป็นงานอย่างที่สุด

"เจินเจินเองค่ะเจี่ยเจีย เดี๋ยวเจินเจินมาเล่นด้วยนะคะเจินเจินปวดน้องชิ้งฉ่องค่ะ กลั้นเอาไว้แทบไม่ไหวแล้ววว" เด็กน้อยพูดจาฉะฉานตอบกลับบรรดาเจี่ยเจียที่เริ่มยกมือถือขึ้นมาถ่ายเจ้าตัวโดยไม่ได้ขออนุญาตก่อนแม้แต่น้อยแต่เจ้าตัวก็ตอบคำถามคนพวกนั้นด้วยรอยยิ้มแสนหวาน ทว่าท่าทางกลับบิดไปบิดมาคงเพราะกำลังปวดมากอย่างที่ว่าจริง ๆ

"โอ๊ย! น่าเอ็นดูจังเลยลูก อย่างนั้นมาเข้าก่อนก็ได้ค่ะเดี๋ยวจะแย่เอา มาค่ะน้องเจินเจิน" คนใจดีคนหนึ่งที่จวนจะถึงคิวก็เอ่ยขึ้นมาด้วยความสงสาร โดยที่คนรอต่อคิวอื่น ๆ ก็ไม่ได้ว่าอะไร เมื่อเห็นเช่นนั้นเจ้าตัวน้อยที่กำลังจะอั้นไม่ไหวก็รีบโดดลงจากเก้าอี้และเดินเข้าไปยังห้องน้ำทันที

"เจินเจินขอขอบคุณเจี่ยเจียมาก ๆ เลยนะคะ ถ้าไม่ได้พวกเจี่ยเจียเจินเจินคงแย่แน่เลยค่ะ คุณแม่เจลกาของเจินเจินต้องตกใจมากแน่ ๆ ถ้ามีข่าวออกไปว่าเจินเจินน้องชิ้งฉ่องราด" ครู่เดียวเด็กน้อยก็เดินออกมาจากห้องน้ำและกล่าวขอบคุณทุกคนอย่างมีมรรยาทตามที่เคยเทรนเอาไว้กับค่ายและผู้เป็นมารดาอย่างดี 

ถึงเดือนหนาวจะเป็นเด็กอายุ 6 ขวบและยังไม่ได้เข้าเรียนเหมือนเด็กคนอื่นที่อายุเท่า ๆ กันเพราะว่าที่ผ่านมาต้องเรียนโฮมสคูลเพราะข้อจำกัดหลายอย่าง แต่แม่ของเธอสั่งสอนมาอย่างดี ทำผิดต้องขอโทษใครให้อะไรก็ต้องขอบคุณ คนที่เห็นกิริยาของเดือนหนาวก็พากันยกยิ้มกันเสียยกใหญ่ในความน่ารักของเด็กน้อย

"ไม่เป็นไรเลยค่ะน้องเจินเจิน แล้วนี่มากับใครเหรอคะทำไมอยู่คนเดียวล่ะลูก" บรรดาเจี่ยเจียยังคงชวนเจ้าเด็กน้อยคุยกันต่ออย่างกับว่าสนิทสนมมานานตามประสาแฟนคลับที่เอ็นดูเจ้าตัว อีกทั้งยังรู้สึกเป็นห่วงด้วยว่าอาจพลัดหลงกับผู้ปกครองหรือเปล่า

"คุณแม่เจลไปหาห้องน้ำที่คนน้อย ๆ ให้เจินเจินค่ะ เดี๋ยวก็คงจะมาแล้วค่ะเจี่ยเจีย" เมื่อเจ้าตัวตอบมาเช่นนั้นทุกคนก็เริ่มสบายใจ

แต่คนที่ไม่สบายใจนั้นกลับเป็นเจ้าตัวน้อยที่มีชื่อเสียงระดับหนึ่งหากแต่นี่ก็เป็นเวลาส่วนตัวจึงอยากใช้ชีวิตเช่นคนปกติทั่วไปบ้าง จึงเริ่มคิดหาวิธีหลีกเลี่ยงเจี่ยเจียเหล่านั้น

เดือนหนาวนั่งรอผู้เป็นแม่ที่หน้าห้องน้ำที่เดิมกับบรรดาแฟนคลับทั้งหลาย สายตากลมสอดส่องมองหาผู้เป็นแม่ไปทั่วทุกทิศทางเพราะเริ่มอึดอัดกับเรื่องตรงนี้แล้วทว่าเธอก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของมารดา ทว่าสายตาเจ้ากรรมดันไปสะดุดกับทางข้างหน้าที่มีร้านไอศกรีมอยู่ด้วย และความที่อยากกินมากก็ล้วงเข้าไปในกระเป๋ากระโปรงก่อนจะพบว่ามีเงินที่แม่เธอใส่เอาไว้ให้ตั้งแต่ก่อนจะขึ้นเครื่อง เจ้าเด็กตัวน้อยก็ยกยิ้มขึ้นด้วยความดีใจและบอกลาบรรดาเจี่ยเจียทั้งหลายก่อนรีบวิ่งไปยังร้านไอศกรีมทันที

ทว่ายังไปไม่ถึงไหนก็ต้องลงไปนั่งกองจุมปุ๊กอยู่ที่พื้นเพราะชนเข้ากับอะไรบางอย่าง

"โอ๊ย! อื้ออ เจินเจินเจ็บ อึก หื้ออออ"