เจินเจินเจ็บ(2)

ความจริงแล้วไอเรื่องเจ็บตัวนั้นมันไม่ได้มากมายอะไรมากเท่าไรนัก หากแต่เมื่อเธอมองไปทางรอบ ๆ แล้วกลับเห็นว่ามีคนกำลังมองมาที่ตัวเองเป็นจำนวนมากก็ทำอะไรไม่ถูก เพราะโดยปกติแล้วเธอมักถูกผู้คนมองเพราะว่าตัวเองเป็นดาราเด็กก็เท่านั้นไม่ใช่เพราะว่าเธอหกล้มหน้าคะมำแบบนี้

หากแต่ไม่รู้ว่าวันนี้ทำไมกลับมีผู้คนมากมายขนาดนี้จ้องมองมาที่เธอได้อย่างไร สุดท้ายหาวิธีไม่ได้ก็เลือกจะร้องไห้ออกมายอมเป็นเหยื่อดูแล้วน่าสงสารตามประสาเด็กจะดีกว่า

"เอ้า! เด็กน้อยเธอเดินมาชนฉันเองนะเนี่ย" คนที่เป็นสาเหตุที่ทำให้เด็กน้อยต้องเจ็บตัวนั้นก็คือชายหนุ่มคนหนึ่งที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำอีกฝั่ง คิดไม่ถึงว่าจะเจอเด็กที่ไหนก็ไม่รู้วิ่งมาชนเข้า แถมยังร้องไห้กระจองอแงเสียงดังลั่นเช่นนี้อีก

"อึก หื้อออ" เจ้าเด็กนั่นยังไม่หยุดร้องและไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเลยด้วย ผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาก็เริ่มมองมาที่เขาด้วยความที่หน้าบางกว่าที่คิดชายหนุ่มก็รีบอุ้มเจ้าเด็กตัวปัญหาขึ้นมาแนบอกและกอดโอ๋ตามสัญชาตญาณ อีกอย่างเขาเองก็เป็นถึงซูเปอร์สตาร์ดาวค้างฟ้าถึงขนาดนั้นแล้ว แน่นอนว่าในที่นี้เกรงจะไม่มีใครไม่รู้จักเขาอย่างแน่นอน ถ้าหากว่าเจ้าเด็กนี่ยังไม่หยุดร้องอีกพรุ่งนี้ก็อาจเป็นข่าวหน้าหนึ่งและทั่วทุกแฟลตฟอร์มอย่างไม่ต้องสืบ

"โอ๋ ๆ ไม่ร้องนะ แม่เธอไปไหนเนี่ยเด็กน้อย" เขาถามเด็กน้อยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนทำให้เดือนหนาวคลายความกังวลและใจชื้นขึ้น หากแต่เจ้าเด็กน้อยมองไปรอบ ๆ ก็ยังคงมีคนมากมายมุงดูอยู่ เธอรู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไรนักจึงเลือกที่จะมุดกลับไปซบที่ลาดไหล่ของชายหนุ่มแปลกหน้าที่เธอเองก็ไม่รู้จักอีกครั้งราวกับมันเป็นพื้นที่ปลอดภัย

"ไปหาห้องน้ำค่ะคุณลุง" เด็กน้อยตอบออกมาทั้งที่ยังสะอื้น เมื่อเจ้าตัวลืมตาขึ้นมาแอบมองคนที่กำลังอุ้มเขาอยู่ ทว่าไอ้สรรพนามที่เจ้าตัวใช้เรียกอีกคนนั้นดูจะทำให้อีกคนไม่ค่อยพอใจสักเท่าไรแต่ก็จำต้องข่มมันไว้เพราะมีคนมุงดูอยู่ไม่น้อย

"ไงล่ะเรา พลัดหลงกับแม่เหรอ" คนโตกว่ายังคงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอบอุ่น ทั้งที่ในใจยังคงติดอยู่กับไอ้คำว่าคุณลุงเมื่อครู่ไม่หาย

"เจินเจินโตแล้วนะคะ ไม่พลัดหลงกับผู้ปกครองเหมือนเด็ก ๆ หรอกค่ะ" ชายหนุ่มแอบขำเบา ๆ เมื่อได้ยินคำนั้น คงเป็นจริงอย่างที่เขาว่าเด็กกำลังโตไม่ชอบให้ใครเรียกว่าเด็กน้อยคงเป็นเรื่องจริง ทั้งที่ตัวเท่าเมี่ยงแต่กลับคิดว่าตัวเองโตแล้ว น่าหยิกแก้มเสียจริง

"ครับ ๆ คุณเจินเจิน" เขาหยอกล้อเด็กน้อยไปทีโดยคิดว่าเจินเจินที่อีกคนแทนตัวนั้นคงไม่พ้นเป็นชื่อของเจ้าตัวนี่เอง

"เจินเจินแค่อยากกินไอติมเองค่ะ" เด็กน้อยตอบอ้อมแอ้มแต่ก็ทำให้คนตัวสูงมองไปยังร้านไอศกรีมข้างหน้า เขาเห็นว่าเด็กคนนี้คงจะอยากกินมากก็เลยอาสาพาไปซื้อแล้วค่อยพากลับไปส่งยังเก้าอี้ที่เด็กน้อยชี้ไปก็ยังไม่สาย

อีกอย่างจะได้หลบหลีกจากสถานการณ์ตรงนี้ไปด้วยในตัว หากเป็นแค่เขาคนเดียวมีคนคอยตามถ่ายรูปและคอยจ้องอยู่ทุกการขยับตัวก็คงไม่เป็นอะไรเพราะว่าแสนจะชินแล้ว แต่ว่านี่มีเด็กที่ไหนไม่รู้อยู่ด้วยเขาคงรู้สึกไม่ค่อยดีถ้าหากพรุ่งนี้มีคนเอาหน้าเจ้าเด็กนี่ไปออกข่าวจนทั่ว

"อย่างนั้นเดี๋ยวลุงจะเลี้ยงไอติมเป็นการขอโทษเจินเจินด้วยดีไหม" เขาถามเด็กน้อยก็รีบเงยหน้าขึ้นมามองชายหนุ่มทันทีด้วยสายตาที่เป็นประกาย

"คุณลุงพูดจริงเหรอคะ" ถามย้ำอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ ที่ผ่านมาเด็กน้อยถูกผู้เป็นมารดาเลี้ยงมาอย่างครอบครัวที่รู้จักประหยัดอดออม เงินนิดหน่อยเธอก็ล้วนแล้วแต่เห็นค่าทั้งนั้น

"หึ! จริงสิ แต่ว่าถ้าอยากกินไอติมก็เช็ดน้ำตาก่อนเร็วคนเก่ง" ทันทีที่พูดจบ มือป้อม ๆ ของเจ้าเด็กอ้วนก็ยกขึ้นมาปาดน้ำตาที่ข้างแก้มตัวเองอย่างลวก ๆ ก่อนจะส่งรอยยิ้มแสนหวานแต่เจ้าเล่ห์ไปให้อีกคน

ชายตัวสูงที่เห็นท่าทางของเด็กน้อยที่บอกว่าตัวเองโตแล้วนั้นก็อดไม่ได้ที่จะขำออกมาเบา ๆ เด็กอะไรน่าเอ็นดูนัก พ่อกับแม่เลี้ยงมาด้วยอะไรนะ เห็นแล้วก็นึกอยากจะมีลูกกับเขาบ้างเสียแล้ว คนตัวสูงไม่จมอยู่กับความคิดไม่เข้าท่าของตัวเองได้นานนักก็พาเด็กน้อยเดินเข้าไปในร้านไอศกรีมเพื่อเลือกไอติมรสที่ชอบและรอเพียงไม่นานก็ได้มันมาอยู่ในมือก่อนส่งให้เจ้าเด็กน้อยที่บอกว่าตัวเองโตแล้วในทันที

"อ่ะนี่ ป่ะ เดี๋ยวลุงพากลับไปรอแม่ก็แล้วกัน" เขาว่าพร้อมกับจูงมือเด็กน้อยเดินออกมาจากร้าน หากแต่กลับไปยังไม่ทันถึงที่หมายก็มีร่างเล็กบางของคนที่เขาเก็บเอาไว้ในความทรงจำเดินเข้ามาด้วยท่าทางไม่สู้ดี

"เจินเจิน เจินเจินลูก" หญิงสาวไม่ทันได้สนใจอะไรรอบตัว เมื่อมองเห็นลูกของเธอก็รีบสวมกอดด้วยความโล่งอก

เจลกากลับมาแล้วแต่กลับพบว่าที่ตรงนั้นมันว่างเปล่าไร้เงาของลูกสาวดวงใจของเธอก็ตกใจอย่างมาก รีบวิ่งไปหาพร้อมกับปล่อยหยดน้ำตาออกมาอย่างไม่อายสายตาใคร ตั้งแต่ที่คลอดเด็กคนนี้มาเจ้าตัวก็อยู่ในสายตาของเธอมาตลอดเพราะว่าการเลี้ยงลูกคนเดียวมันไม่ง่ายเลย เธอจึงทุ่มเทแรงกายแรงใจทั้งหมดให้ลูกสาวไปหมดแล้ว

ในตอนแรกเธอคิดจะไปแจ้งประชาสัมพันธ์ให้ประกาศตามหาแต่หางตากลับเหลือบมาเห็นร่างเล็กป้อมของคนที่ตามหาเสียก่อน

"เจินเจินทำไมถึงไม่นั่งรอแม่อยู่ที่เก้าอี้ล่ะลูก เดินไปเดินมาแบบนี้ได้ยังไง" เสียงหวานเอ่ยเข้มเพราะกำลังตำหนิลูกสาวตัวดีที่ไม่เชื่อฟังและทำให้เธอเป็นห่วง เธอละออกมาไล่สายตาสำรวจร่างกายของเด็กน้อยเพื่อดูว่าในตอนที่เธอปล่อยให้เจ้าตัวคลาดสายตาไปนั้นมีตรงไหนสึกหรอไปบ้างหรือเปล่า

"เจินเจินขอโทษนะคะแม่เจล..." น้ำเสียงสลดของเด็กน้อยพร้อมกับใบหน้าที่เศร้าสร้อยบ่งบอกได้ว่าไอติมในมือนั้นไม่อร่อยอีกต่อไปแล้วก็ปล่อยมันละลายจนเลอะมือ

ทว่าชายหนุ่มที่ยืนดูสถานการณ์ตรงนั้นกลับรู้สึกราวกับทำอะไรไม่ถูกและตกตะลึงมากกว่าได้รับรางวัลนาฏราชทั้งที่ปีนั้นไม่มีผลงานออกมาเสียมากกว่า...

"ลูก...งั้นเหรอ? " น้ำเสียงอันสุดแสนจะแผ่วเบาแต่กลับเรียกความสนใจจากหญิงสาวผู้มาใหม่ได้อย่างดี และเมื่อเธอหันไปมองต้นตอของเสียงกลับทำให้ตัวของเธอชาวาบไปทั้งกาย ม่านตาขยายกว้างด้วยความตกใจ หัวใจเต้นรัวแรงจนกลัวว่ามันจะหลุดออกมาข้างนอกอยู่รอมร่อ

คนที่ไม่คิดว่าจะได้เจอก็กลับได้เจอรวดเร็วถึงเพียงนี้ และไม่คิดว่าจะได้มาเจอในสถานการณ์ที่มีเดือนหนาวอยู่อีกด้วย มันไม่บังเอิญเกินไปหน่อยหรือไร

"เมืองหนาว..."