3 นี่เหรอแม่เลี้ยงคนใหม่(1)

ตอนที่ 3 นี่เหรอแม่เลี้ยงคนใหม่

ช่วงสายของวันแรกที่ลูกหว้าได้ก้าวเข้ามาอยู่ที่ไร่เจ้าเมืองแห่งนี้เต็มไปด้วยสายตาของคนงานมากมายที่มองมาตลอด ไม่ว่าเธอจะเดินไปทางไหนไปกับใครก็ตาม ไม่เพียงแค่มองกันอย่างเดียว แต่ยังจับกลุ่มซุบซิบนินทากันอีกด้วย หญิงสาวผู้ที่ไม่เคยตกเป็นเป้าสายตาใครมากก่อนอย่างตอนนี้ก็เริ่มที่จะทำตัวไม่ถูก เธอเริ่มที่จะเดินไปก้มหน้าไปเพราะไม่กล้าจะสู้สายตาใครทั้งนั้น ทั้งที่เธอไม่ได้มีความผิดอะไรแต่กลับได้ยินสิ่งที่คนพวกนั้นพูดกันอย่างชัดเจนว่าเธอนั้นวางแผนจับผู้เป็นเจ้านายของเขา

"อุ้ย!" ทว่าเดินก้มหน้าไปตลอดทางก็ย่อมมองอะไรไม่ชัด ชายหนุ่มที่เดินนำเธอมาตลอดนั้นจู่ ๆ ก็หยุดอย่างไม่ทราบสาเหตุจนลูกหว้าไม่ทันตั้งตัวชนเข้าที่แผ่นหลังกว้างของเขาเข้าอย่างจัง

"เดินประสาอะไร มีตาไม่ได้ใช้มองทางเลยหรือไง" นั่นเป็นคำที่อีกคนพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงแสดงความหงุดหงิด

"ขอโทษค่ะ" เธอว่าทั้งที่สายตายังไม่ละออกจากปลายเท้าตัวเอง หญิงสาวที่ทำตัวไม่ถูกก้มหน้าจนคางชิดคอแม้เนื้อตัวก็ยังสั่นเทาเพราะว่ารู้สึกหวาดกลัวทั้งสายตาและคำพูดของคนรอบ ๆ สภาพของเธอเช่นนั้นกลับทำให้เมืองน่านรู้สึกสมเพชเธอมากเหลือเกิน

"ทำไมล่ะ เมื่อกี้ยังปากดีอยู่เลยไม่ใช่เหรอไหนว่าไม่ได้ทำอะไรผิดไง ทำท่าทางหลบ ๆ ซ่อน ๆ แบบนี้มีความผิดอะไรล่ะ หรือว่า...จะเป็นเหมือนที่เขาพูดกันจริง ๆ" ทันทีที่เขาพูดเช่นนี้ย่อมเป็นการยั่วยุลูกหว้าได้ดีที่สุด

หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองคนที่ดูถูกเธอทันทีก่อนจะมองเขาด้วยสายที่เหมือนกับก่อนหน้าไม่มีผิด นั่นทำให้เมืองน่านได้ใจที่เพียงพูดนิดพูดหน่อยก็ยั่วยุอีกคนได้สำเร็จ ช่างอ่อนหัดเสียจริง

"ฉันไม่ใช่คนแบบนั้น"

"ดี งั้นก็ทำหน้าตาแบบนี้ให้มันได้ตลอดก็แล้วกัน" ชายหนุ่มหันกลับไปเดินต่ออีกเพียงนิดหน่อยก็มาถึงที่หมาย ทันทีที่เขามาถึงก็มีคนงานหลายคนเข้ามาหาด้วยความเคยชิน "สวัสดีนะครับทุกคน เดี๋ยวผมขอแนะนำทุกคนหน่อยแล้วกันนะครับ นี่คุณลูกหว้า เป็นแม่เลี้ยงของไร่เรา"

หลังจากสิ้นคำพูดของเมืองน่านทุกคนก็เริ่มให้ความสนใจหญิงสาวเจ้าของชื่ออีกครั้ง และแน่นอนว่าก็ได้ยินเสียงซุบซิบที่ราวกับพูดเพื่อตั้งใจให้เธอได้ยินก็ไม่ปาน

"นี่น่ะเหรอแม่เลี้ยงคนใหม่"

"คนนี้แหละที่เขาว่าวางแผนจับพ่อเลี้ยงของเราน่ะ"

"จริงเหรอ หน้าตาก็ดูซื่อ ๆ นะไม่น่าเป็นคนแบบนี้"

"อย่าเพิ่งคุยกันสิ รอก่อนเดี๋ยวพ่อเลี้ยงด่าเอา"

คำพูดทุกคำลูกหว้าได้ยินชัดทั้งหมด ไม่เพียงแค่เธอคนเดียวเท่านั้นเมืองน่านเองก็ได้ยินเช่นกัน และนั่นทำให้เขาพึงพอใจมาก ๆ ก็เพราะว่าชายหนุ่มตั้งใจทำให้ผู้ได้ตำแหน่งแม่เลี้ยงมาหมาด ๆ ผู้นี้ได้ยินมันนั่นแหละ

"เอาล่ะ ยังไงก็ฝากดูแลเธอด้วยแล้วกันนะ แยกย้ายกันไปทำงานเถอะ" เมื่อเห็นว่าเขาบรรลุวัตถุประสงค์แล้วจึงได้ให้คนงานไปทำงานต่อ ส่วนเขายังมีเรื่องที่ต้องทำอีกนิดหน่อย

"คุณเมืองน่านคะ แล้วฉัน..."

"เธอน่ะเหรอ แน่นอนว่าคนงานที่นี่เขาทำอะไร เธอก็ทำแบบนั้นเถอะ" สายตาหวานหันไปมองคนงานที่เพิ่งเดินออกไปกำลังจะยกตะกร้าขึ้นและค่อย ๆ หายเข้าไปในสวนส้ม แน่นอนว่าวันนี้ดูเหมือนว่างานของเธอก็คงไม่พ้นเก็บผลส้มพวกนี้แล้ว

"ให้ฉันเก็บส้มเหรอ" ถามเพื่อความแน่ใจอีกครั้งเผื่อว่ามีส่วนไหนที่เธอเข้าใจผิด

"ใช่น่ะสิ ทำไมเหรอ แค่นี้ก็ทำไม่เป็นแล้วหรือยังไง ทำตัวเป็นพวกลูกคุณหนูทำงานอะไรไม่เป็นแบบนั้นก็อยู่ที่นี่ไม่ได้หรอกนะ เพราะว่าถ้าคิดจะอยู่ที่นี่แล้วละก็...ก็ต้องทำงานเหมือนกับคนอื่น อย่าได้คิดจะนอนแบมือแบตีนเป็นคุณนายเชียว ที่นี่ไม่เก็บคนไร้ประโยชน์ไว้หรอกนะ"

ลูกหว้าไม่รู้ว่าหลังจากที่แต่งงานแล้วจะต้องมาเจอกับเรื่องอะไรแบบนี้ แต่เธอก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นลูกคุณหนูอะไรอย่างที่เขาว่า บ้านของเธอไม่ได้สอนให้เธอเป็นคนไม่เอางานเอาการแบบนั้นแต่แน่นอนว่าก็ไม่ได้ทำให้เธอลำบากแบบนี้เช่นกัน

"ฉันรู้แล้ว" หญิงสาวพูดจบก็เดินไปที่กองตะกร้าก่อนจะหยิบมันขึ้นมาแล้วเตรียมจะเดินเข้าไปตามคนงานพวกนั้น ทว่ายังไม่ทันได้ก้าวออกไปไหนก็ถูกอีกคนรั้งเอาไว้เสียก่อน

"เดี๋ยวก่อน"

"มีอะไรจะสั่งอีกเหรอคะ" น้ำเสียงประชดประชันนี่ยิ่งทำให้เมืองน่านพอใจ

"คนงานที่ไร่นี้เขาเก็บส้มกันเป็นร่อง ร่องของใครของมัน และถ้าเก็บไม่เสร็จ...ก็ไม่ได้กินข้าว" หญิงสาวมองตามร่องของส้มตามที่ว่ามันช่างยาวไปสุดลูกหูลูกตา ไม่รู้ว่าสิ่งที่เมืองน่านพูดนั้นมันเป็นความจริงหรือเปล่า หากแต่ไม่ว่าเขาจะพูดยังไงเธอก็ต้องทำมันให้ได้ เธอจะไม่ยอมให้เขามาดูถูกเธอว่าที่บ้านไม่สั่งสอนอีกเป็นอันขาด

ไร้เสียงตอบรับจากลูกหว้าหากแต่เธอเลือกที่จะเดินเข้าไปทำงานอย่างไม่ลังเล เมืองน่านรู้ดีว่าลูกหว้าไม่มีทางทำมันได้สำเร็จแน่นอนเพราะเพียงแค่การแต่งกายก็ไม่ได้ช่วยอะไรแล้ว ไม่เป็นลมเพราะอากาศร้อนไปก่อนก็คงหมดแรงเพราะไม่ได้กินข้าวก่อนจะถึงเวลาเลิกงานอยู่ดี

"แม่เลี้ยงมาทำไมที่นี่เหรอจ๊ะ" คนงานสาวคนหนึ่งที่สวมหมวกและโพกหน้าเห็นเพียงเสี้ยวตาก็มองออกว่าหน้าตาดีไม่หยอก เธอเข้ามาหาลูกหว้าที่ทำไม่ถูกยืนงงอยู่ด้วยความสนิทสนม

"ส้มนี่เก็บยังไงเหรอคะ" เธอเลือกที่จะถามผู้หญิงคนนั้นออกไปแทนคำตอบ และดูเหมือนว่าอีกคนก็ใจดีอยู่พอสมควรจึงเลือกที่จะสอนเธอเช่นกัน

"ทำแบบนี้ แบบนี้ แล้วก็แบบนี้นะคะ" ลูกหว้าตั้งใจฟังสิ่งที่ผู้หญิงคนนั้นสอนทุกอย่าง ทั้งสองต่างพูดคุยกันอยู่สักพักก็สร้างความผ่อนคลายแก่กันและกัน จนกระทั่งได้ยินเสียงคนงานที่อยู่ร่องข้าง ๆ พูดคุยกันเรียกความสนใจของลูกหว้า

"ผู้หญิงคนนี้คิดจะมาจับพ่อเลี้ยงของเราแต่ดูแล้วคงมาลำบากเปล่า ๆ เสียแล้วล่ะ"

"นั่นน่ะสิ พ่อเลี้ยงของเราฉลาดออกปานนั้นจะมองมารยาผู้หญิงไม่ออกเชียวหรือ"

"คงทนไม่ได้นานหรอก แต่ว่าเงินสินสอดก็ใช่ว่าจะน้อยอยู่เมื่อไหร่ พ่อเลี้ยงเราคงไม่ปล่อยให้ออกไปจากที่นี่ง่าย ๆ อีกนั่นแหละ"

"ฉันก็คิดว่างั้นแหละ"

ลูกหว้ามีใบหน้าที่สะดุดลงจนคนข้าง ๆ สังเกตได้เธอเดินเข้ามาประชิดตัวของแม่เลี้ยงคนใหม่ก่อนจะวางมือที่บ่าของเธอแล้วรูปเบา ๆ ราวปลอบใจ

"ไม่ต้องไปฟังสิ่งที่คนพวกนั้นพูดหรอกค่ะ พ่อเลี้ยงก็เป็นแบบนี้นั่นแหละ ที่ผ่านมามีผู้หญิงเข้าหาพ่อเลี้ยงเยอะมากแต่พ่อเลี้ยงก็ไม่เคยเปิดโอกาสให้ใครเข้าไปอยู่ใกล้เขาได้นานหรอกค่ะ ยิ่งเป็นบ้านที่พ่อเลี้ยงอยู่กับคุณเพิร์ธด้วยแล้ว นอกจากแม่นมเวียนก็แทบไม่มีใครเข้าไปเหยียบได้เลยค่ะ"

หากเมื่อได้มาฟังสิ่งที่คนงานสาวผู้นี้บอกกับเธอก็นึกถึงเรื่องเมื่อคืนที่เขาไม่ยอมให้เธอเข้าไปในบ้านอาจจะเป็นเพราะเหตุผลนี้ก็ได้

"อื้อ ขอบใจมากนะ ไปทำงานกันต่อเถอะ"

ลำดวน หันมามองหญิงสาวที่อยู่ด้านข้างก่อนจะยกยิ้มภายใต้ผ้าคลุมหน้าด้วยความพอใจ ก่อนจะหันกลับไปทำงานของตัวเองต่อ

ลูกหว้าคิดอยู่ในใจดูเหมือนการจะใช้ชีวิตอยู่ที่นี่มันไม่ได้ง่ายเช่นนั้นอีกต่อไปแล้ว ทุก ๆ วันไม่รู้ว่าจะต้องเจอกับเรื่องอะไรบ้างแต่เธอก็ไม่มีทางเลือกอื่น

นั่นก็เพราะก่อนจัดงานแต่งเธอได้นั่งคุยกับผู้เป็นบิดามารดาอย่างจริงจัง จนได้รู้ว่างานแต่งนี้ไม่ว่ายังไงก็จะต้องจัดขึ้นด้วยสถานะทางการเงินที่ติดขัดของที่บ้าน หากไม่ได้เงินก้อนนี้ไปชดใช้หนี้เกรงว่าทั้งบ้านและที่ดินก็คงต้องถูกยึดแล้ว

หญิงสาวจึงตั้งใจแน่วแน่ว่าจะทนอยู่ที่นี่ทำงานตามที่เมืองน่านบอกจนกว่า จะใช้หนี้สินสอดหมดหรืออาจจะจนกว่าเมืองน่านจะไม่พอใจและเป็นฝ่ายไล่เธอออกไปเอง...