เจ้าสาวบ้านไร่(3)

คนตัวเล็กเดินตามคนงานผู้หนึ่งมาหยุดอยู่ตรงหน้าบ้านพักที่ดูแล้วก็ไม่ได้ถึงขนาดซอมซ่อหรืออันตรายแต่อย่างใด เพียงแต่มันไม่ได้สุขสบายอย่างเช่นบ้านของตัวเองก็เท่านั้น

"ถึงแล้วครับแม่เลี้ยง" คนงานที่นำมานั้นส่งเจ้ากระเป๋าสัมภาระสองสามใบมาให้หญิงสาวตรงหน้าพร้อมกับกุญแจห้องด้วย

ความจริงแล้วเขาไม่ได้อยากทำอย่างนี้เลยไม่รู้ว่าเจ้านายเขาคิดอะไรอยู่กันแน่ถึงได้ให้ผู้เป็นภรรยาที่เพิ่งแต่งเข้ามานอนที่บ้านพักคนงานแบบนี้ เห็นแล้วก็อดสงสารไม่ได้ ทว่านี่เป็นเพียงการเริ่มต้นเท่านั้น ยังไงทั้งสองก็แต่งงานกันแล้วย่อมต้องมีการเปลี่ยนแปลง ไม่ว่าจะเต็มใจหรือไม่เต็มใจแต่วัวเคยค้าม้าเคยขี่ไม่แน่ว่าอีกไม่นานก็คงได้เข้าไปอยู่ที่บ้านใหญ่ก็เป็นได้ ดังนั้นเขาห้ามล่วงเกินและต้องวางตัวกับคนตรงหน้าให้ดี ๆ

"ขอบคุณนะคะ" หญิงสาวรับทุกอย่างมาไว้ในมือก่อนหมุนตัวเดินหายเข้าไปในห้องพักนั้น

.

.

อีกด้านสองพ่อลูกรีบเข้านอนเพราะว่าเหนื่อยกับงานแต่งมาทั้งวัน ทว่าตั้งแต่ที่เข้ามาถึงบ้านน้องเพิร์ธลูกชายที่สุดแสนจะสดใสของเมืองน่านนั้นกลับไม่มีคำไหนเอ่ยออกมาจากปากอีกเลย ตัวเล็กเอาแต่นั่งเงียบคนเป็นพ่อให้ทำอะไรเขาก็ทำตามอย่างว่าง่าย ไม่มีคำพูดหรือคำเถียงอะไรออกมาเลยสักนิด

ในตอนแรกเมืองน่านยังคิดกว่าลูกชายเพียงแค่เหนื่อยและเพลียจนอยากจะนอนเท่านั้น หากแต่ความจริงแล้วไม่ใช่เลย เพราะว่าเมื่อล้มตัวลงนอนเจ้าก้อนน้อยกลับไม่ได้หลับตาลงในทันทีจนเขาเองก็เริ่มรู้แล้วว่ามันเป็นเพราะว่าคำถามที่น้องเพิร์ธได้ถามเขาเมื่อตอนค่ำนั่นเอง เช่นนี้ที่อีกคนไม่พูดนั้นเป็นไปได้ว่าเขาคงโดนโกรธเข้าแล้วจริง ๆ

"น้องเพิร์ธครับ ยังไม่นอนอีกเหรอ" ในเมื่อลูกชายเงียบขนาดนี้แม้ตัวเขาเองก็ไม่สบายใจ ชาย

หนุ่มจึงได้เอ่ยถามลูกชายตัวเองด้วยน้ำเสียงของความรู้สึกผิด หากแต่เขาก็ต้องผิดหวังเมื่อไม่ได้รับคำตอบใดออกมาจากปากเด็กตัวน้อย

เมื่อไม่ได้รับเสียงตอบกลับใดออกมาจึงได้หันไปมองผู้ที่อยู่ด้านข้างก่อนจะได้รับเสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอมาเป็นคำตอบ

"หลับฝันดีนะครับลูกชายของพ่อ" เมืองน่านนอนไม่หลับแทบทั้งคืนเพราะว่าเพียงแค่ลูกหว้าเหยียบมาที่ไร่วันเดียวลูกชายของเขาก็โกรธเขาขนาดนี้แล้ว ไม่รู้ว่าหลังจากนี้จะเป็นยังไงต่อไป

เสียงเคาะประตูที่ดังสนั่นต้อนรับเช้าวันใหม่ของหญิงสาวผู้ได้ชื่อว่าเป็นแม่เลี้ยงคนใหม่ของไร่ หากแต่การกระทำหยาบโลนของผู้ที่ทำเสียงดังนั้นมันไม่ได้ใกล้เคียงกับคำว่าให้เกียรติเธอเลยด้วยซ้ำ

"นี่! ตื่นเดี๋ยวนี้เลยนะ เธอจะนอนกินบ้านกินเมืองหรือยังไง!!" เป็นเสียงของสามีที่ถูกต้องตามกฎหมายของเธอแน่ ๆ ลูกหว้าจำได้ดี

"อื้ออ ทำไมมาเรียกตั้งแต่เช้าเลยเนี่ย" หญิงสาวบ่นเบา ๆ เพียงเท่านั้นก่อนหยิบเอาโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูและเห็นว่ามันเพิ่งหกโมงเช้าเท่านั้นเอง

แกร่ก!

"ทำไมมาแต่เช้าเลยคะ" คนตัวเล็กเปิดประตูออกมาถามคนที่มาปลุกเธออย่างไม่เข้าใจโดยที่เสื้อผ้าก็ยังไม่ได้ใส่ให้เรียบร้อยเท่าไรเลยด้วยซ้ำ และนั่นทำให้คนที่มาหานั้นไม่พอใจเป็นที่สุด

"นี่เธอ!! ไปทำงานกันก่อนเถอะเดี๋ยวผมจัดการเอง" เมืองน่านหันมาบอกคนงานที่ตามมาด้วยและรอจนกว่าคนพวกนั้นจะเดินออกไปทำงานตามที่สั่งก่อนหมุนตัวมาหาคนที่ทำให้เขาไม่พอใจตั้งแต่เช้า

"มีอะไรเหรอคะ"

"ฉันถามไม่ได้ยินเหรอทำไมถึงตื่นสายขนาดนี้ แล้วทำไมกล้าเดินออกมาทั้งชุดนอนแบบนี้ ทำไมเหรอ คิดจะมาอ่อยใครกัน" ทันทีที่ปลอดคนชายหนุ่มก็พูดขึ้นมาเสียงดังลั่น เขาไม่พอใจมากจริง ๆ ที่เห็นว่าหญิงสาวคนนี้พกเอาสันดานเดิม ๆ ขอวงตัวเองติดมาใช้ที่นี่ด้วย เช่นนี้แล้วคนงานตั้งมามากจะมองเขายังไงที่ภรรยาที่เขาแต่งงานด้วยทำตัวอ่อยไปทั่วเช่นนี้

"นี่คุณหมายถึงอะไร ฉันไม่ได้..." คนตัวเล็กที่ถูกกล่าวหาก็ก้มลงมองชุดที่ตัวเองใส่ ใช่มันคือชุดนอนหากแต่มันไม่ได้วาบหวามหรือแม้แต่ไม่เรียบร้อยตรงไหนเลยด้วยซ้ำ มีเพียงก็แค่ออกจะบางไปนิดหนึ่งเท่านั้นเอง แต่ก็ยังไม่ทันได้เถียงกลับดีเพราะอีกคนก็พูดแทรกเข้ามาอีกด้วยเสียงที่ดังกว่าเธอจนแอบตกใจ

"อย่ามาทำเป็นไขสือเชียวนะลูกหว้า!! แล้วตื่นสายขนาดนี้เธอคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน" เขาพูดพร้อมกับส่งมือมาบีบที่ทำแขนของอีกคนจนลูกหว้านั่นนิ่วหน้าไปตามความเจ็บที่ได้รับ

"โอ๊ย! ฉันเจ็บนะ นี่มันเพิ่ง 6 โมงเช้าเองนะมันไม่ได้สายตรงไหนเลย" เธอร้องพร้อมกับพยายามดิ้นเพื่อให้หลุดออกจากการกอบกุมของอีกคน แต่ก็ไม่เป็นผล

"ไม่สายเหรอ เธอรู้หรือเปล่าว่าคนที่ไร่นี้เขาตื่นขึ้นมาทำงานกันตั้งแต่กี่โมง" เขาพูดทั้งที่มือยังไม่ปล่อยออกจากลำแขนเรียว

"ฉันจะไปรู้ได้ยังไง ฉันเพิ่งมาที่นี่เป็นวันแรกเองนะ อีกอย่างเมื่อวานก็เพิ่งผ่านงานแต่งงานมาเองคุณจะไม่ให้ฉันพักสักหน่อยเหรอ" ลูกหว้าเป็นพนักงานแบงก์มาตั้งแต่เรียบจบจนกระทั่งเกิดเรื่องจึงต้องลาออกจากงานเพราะตกลงกับดุจมณีว่าจะเข้ามาช่วยงานที่ไร่ ในตอนที่เธอทำงานเป็นพนักงานมาก็เข้างานเวลาแปดนาฬิกามาเสมอ เพราะนั่นคือเวลาปกติตามที่กฎหมายแรงงานกำหนด นอกเหนือจากนี้ก็ต้องคิดเป็นโอทีแล้ว

"อย่างนั้นเหรอ พ่อกับแม่ของเธอสอนอะไรเธอมาบ้างล่ะ ไม่ได้สอนเลยเหรอว่าคนทำไร่เขาต้องตื่นขึ้นมาเก็บเกี่ยวผลผลิตกันตั้งแต่ตี 3 ตี 4 ตื่นสายแบบเธอมันจะไปทันทำอะไรกินได้ หรือว่าสอนแค่คิดจะจับผู้ชายเท่านั้นน่ะ" คำพูดนี้มันไปสะกิดใจของลูกหว้าเข้าอย่างจัง ตั้งแต่เกิดมาก็ยังไม่เคยเจอใครที่ดูถูกคนอื่นได้เท่าคนตรงหน้ามาก่อนเลย

เธอไม่ยินยอมที่จะให้อีกคนดูถูกว่าเธอทำอะไรไม่เป็นนอกจากจับผู้ชาย ยิ่งไม่ยินยอมให้ใครมาดูถูกว่าพ่อกับแม่สอนเธอมาได้ไม่ดี

"ฉันทำได้!! ฉันทำได้ทุกอย่างนั่นแหละ" คำพูดนี้เรียกรอยยิ้มของเมืองน่านหากแต่ช่างยียวนหญิงสาวเป็นที่สุด

"หึ!" เสียงขำเบา ๆ ก่อนจะชายตามองร่างกายของหญิงสาวตั้งแต่หัวจรดเท้า และเท้าขึ้นมาจรดที่หัวอีกครั้งอย่างเหยียดหยันเต็มทน ลูกหว้ามองการกระทำของเมืองน่านอย่างจำทนและกล้ำกลืนความรู้สึกอยุติธรรมครั้งนี้ลงคอไปทั้งหมด

"..."

"รูปร่างแบบนี้จะเอาไปทำอะไรได้ อุตส่าห์จับฉันจนได้แต่งเข้ามาเป็นเจ้าสาวบ้านไร่แล้วคิดว่าจะอยู่แบบสบายเหรอ อย่าฝันหวานไปหน่อยเลย ฉันก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าเธอจะทนได้สักกี่น้ำ"

ข้อกล่าวหาที่สุดแสนจะร้ายแรงนี้ทำให้ลูกหว้ารู้สึกเจ็บได้จริง ๆ ราวกับมีดที่กรีดลงกลางหัวใจ ทว่าสิ่งที่เขาตราหน้าเธอมานั้นต่อให้อยากเถียงว่ามันไม่เป็นความจริงแต่ก็พูดได้ไม่เต็มปากนัก

"คุณจะให้ฉันทำอะไร...เชิญสั่งมาได้เต็มที่เลยค่ะ" วันนี้ลูกหว้าตั้งใจแล้วว่าเธอจะพิสูจน์ให้เขาเห็นเองว่าเธอไม่ได้เป็นคนอย่างที่เขาพูดมาด้วยความสามารถของตัวเอง