2 เจ้าสาวบ้านไร่(1)

ตอนที่ 2 เจ้าสาวบ้านไร่

"น้องเพิร์ธหลานรักของย่า"

"คุณย่าครับบบ" ทันทีที่ได้ยินเสียงเรียกชื่อตัวเองเด็กน้อยก็วิ่งดุ๊กดิ๊กไปหาคนที่เขาเรียกว่าคุณย่าด้วยใบหน้าที่ยิ้มหวานแสดงความดีใจก่อนเข้าไปสู่อ้อมกอดดุจมณีอย่างเคยชิน

"หื้มม คุณย่าคิดถึงจังเลยครับน้องเพิร์ธ" เธอว่าพร้อมขโมยหอมเจ้าก้อนอ้วนไปฟอดใหญ่

"น้องเพิร์ธก็คิดถึงคุณย่ามาก ๆ เลยครับ" พูดเปล่าได้ที่ไหนระดับหลานคนโปรดแล้วจะต้องหอมแก้มคนอายุมากกว่ากลับไปอีกฟอดแน่นอนทำเอาอีกคนหลงไม่เป็นท่า

"ปากหวานจริงเชียวเราน่ะ" ระหว่างที่สองย่าหลานกำลังแสดงความรักแก่กันด้วยความคิดถึงที่ไม่เจอกันนานแรมเดือน เมืองน่านก็ถือโอกาสนั้นเดินขึ้นข้างบนบ้านไปเพื่อชำระล้างร่างกายและหาวิธีที่จะเผชิญหน้ากับลูกชายวัยห้าขวบของตัวเอง เรื่องแต่งงานยังไงก็เป็นเรื่องใหญ่แต่เรื่องของลูกชายเขานั้นใหญ่กว่าเรื่องอื่นไหนเสมอ

"ครั้งนี้คุณย่าจะมาอยู่กับน้องเพิร์ธนานไหมครับ น้องเพิร์ธเบื่อพ่อน่านจะแย่อยากให้คุณย่ามาอยู่เป็นเพื่อนน้องเพิร์ธตลอดไป น้องเพิร์ธอยากเปลี่ยนตัวคุณย่ากับพ่อน่านจังเลยครับ" เสียงเล็กถามและพูดข้อความไร้เดียงสาแต่แสนประจบประแจงใส่คนเป็นย่า นั่นก็เพราะว่าเขาอยู่บ้านกับพ่อตัวเองแล้วไม่ค่อยสนุกเหมือนอยู่กับปู่ย่าและคุณลุงของเขาสักเท่าไร

"โถ น้องเพิร์ธหลานย่า ก็สักพักเลยลูก อย่างน้อยก็จนกว่างานแต่งพ่อน่านของน้องเพิร์ธจะจบลงเลยล่ะ" ประโยคนั้นได้ยินถึงหูเด็กน้อยก็ดวงตาลุกวาว เรื่องแต่งงานใช่ว่าเขาจะไม่เข้าใจเพราะเพื่อน ๆ และคุณครูที่โรงเรียนก็พูดถึงเรื่องนี้อยู่บ่อย  ๆ

"พ่อน่านจะแต่งงานเหรอครับคุณย่า" น้องเพิร์ธเอ่ยถามด้วยความอยากรู้และเริ่มตื่นเต้นขึ้นมาแล้ว

"ใช่ครับ น้องเพิร์ธอยากให้คุณพ่อแต่งงานหรือเปล่า" ดุจมณีถามหลานชายที่น่าสงสารของตัวเองอย่างประเมินสถานการณ์

เธอรู้สึกว่าการที่ปล่อยให้สองพ่อลูกอยู่ด้วยกันเพียงลำพังแบบนี้นั้นดูแล้วก็ไม่ค่อยจะดีเท่าไร ถึงที่ไร่เจ้าเมืองจะมีคนงานมากมายแต่ก็ไม่เทียบเท่าคนในครอบครัวที่ดูแลกันเองอยู่ดี อีกอย่างเมืองน่านก็เป็นผู้ชายที่หยาบกระด้างคนหนึ่ง ต่อให้เขาดูแลน้องเพิร์ธได้ดีแค่ไหนแต่บางเรื่องก็ยังไม่ละเอียดเท่าผู้หญิง ดังนั้นมันจะดีกว่าหรือเปล่าถ้ามีผู้หญิงสักคนที่เข้ามาดูแลสองพ่อลูกนี้แทนเธอผู้เป็นแม่

"ถ้าแต่งงานแสดงว่าจะมีคนย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านด้วยกันใช่หรือเปล่าครับ"

"ใช่ครับลูก น้องเพิร์ธอยากมีแม่ไหมครับ" เพียงได้ยินคำว่าแม่คำเดียวเด็กน้อยก็ทำหน้าดีใจราวได้ของเล่นชิ้นใหม่ที่เจ๋งสุด ๆ ไปเลยก็ไม่ปาน

"อยากครับ น้องเพิร์ธอยากมีคุณแม่" ไม่ว่าเปล่าสองมือเล็กชูขึ้นฟ้าใบหน้าเปื้อนยิ้มพร้อมกับขาเล็กป้อมวิ่งวนไปมาต่อหน้าคนเป็นย่าบ่งบอกว่าเขาดีใจมากแค่ไหนที่ได้ยินว่าตัวเองกำลังจะมีแม่ นั่นเป็นสิ่งที่เพื่อน ๆ ต่างมี แต่เขาไม่มี

"อย่างนั้นก็ดีแล้วลูก หลังจากที่พ่อน่านแต่งงานแล้วน้องเพิร์ธจะได้มีคุณแม่เหมือนคนอื่น และจะได้นอนกอดคุณแม่ด้วย ดีไหมครับ"

"ดีครับ เย้ ๆ ๆ"

.

.

"ลูกหว้าฉันขอโทษแกจริง ๆ นะที่ทำให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ฉันไม่น่าให้แกดื่มเยอะเลย" เพลงพินเอ่ยขึ้นอย่างรู้สึกผิด หลังจากที่เธอตื่นขึ้นมาแล้วก็เห็นว่าคนที่พาเธอกลับบ้านนั้นเป็นพี่ชายของเธอที่ก็ไปงานเลี้ยงด้วยเหมือนกัน แต่กลับไม่พบว่าไม่มีลูกหว้าอยู่ด้วยจึงเป็นห่วงและรีบมาหาเพื่อนที่บ้านเพราะยังไม่มีเบอร์ติดต่อกัน

"ไม่เป็นเพราะฉันไม่ยับยั้งชั่งใจเองจนทำให้เกิดเรื่องขึ้นจนได้น่ะ" หากแต่พูดแบบนั้นก็ไม่ถูกต้องนัก ความจริงแล้วทุกครั้งที่เธอดื่มหนักก็ไม่ใช่ว่าจะมีสภาพหรืออาการเช่นนี้ เธอเพียงชอบการสังสรรค์เท่านั้นไม่ได้อยากดื่มเพื่อออกล่าเหยื่อและมีความสัมพันธ์ชั่วข้ามคืนกับใคร เรื่องนี้มีข้อสงสัยอยู่มากแต่เธอก็ไม่ได้อยากเก็บมาใส่ใจแล้ว

"แต่ว่าฉันรู้สึกผิดจริง ๆ นะ" เพลงพินว่าเช่นนั้นพร้อมทำหน้าหงอยหนักกว่าเดิมก่อนจะนึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ "แต่ว่านะทำไมพ่อกับแม่ของแกถึงจับแต่งแบบนี้ล่ะ ฉันรู้นะว่าพ่อแกหัวโบราณอยู่แต่แม่แกไม่ใช่นี่น่า"

เมื่อได้ยินเพื่อนพูดแบบนี้ลูกหว้าก็นึกเอะใจเหมือนกัน มันเป็นจริงอย่างที่เพลงพินว่านั่นแหละ เรื่องอย่างการจับแต่งงานเพราะว่าได้เสียกันนั้นแม่เธอไม่มีทางทำเรื่องแบบนี้ออกมาง่าย ๆ แน่นอน ไม่รู้ว่าครั้งนี้ทำไมถึงเป็นเช่นนั้น

"นั่นสินะ แม่ฉันเป็นอะไรกันแน่นะ"

.

.

งานแต่งที่ยิ่งใหญ่จัดขึ้นอย่างรวดเร็วตามประสาบ้านคนมีอันจะกิน ถึงขึ้นเหลือกินเหลือเก็บใช้ทั้งชาติสองชาติก็ไม่หมด ที่เขาบอกว่าทุกอย่างสามารถใช้เงินในการขับเคลื่อนได้นั่นมันคงจริงอย่างที่ว่าแบบไม่มีข้อโต้แย้ง

"ทำไมคนเยอะจังครับคุณย่า เขาจะมาเล่นเป็นเพื่อนน้องเพิร์ธเหรอครับ" เด็กน้อยวันนี้แต่งตัวชุดไทยตามประเพณีพื้นเมือง เขานั่งอยู่บนตักของผู้เป็นอาคนรองแล้วมองผู้คนต่างเดินไปวนมาวุ่นอยู่กับการทำเรื่องต่าง ๆ ด้วยความไม่เข้าใจ นั่นเพราะว่าที่บ้านของเขาไม่เคยมีคนมากมายมาอยู่แบบนี้มาก่อน ถึงไม่เข้าใจว่าทำไมคนที่บ้านแม่ของในอนาคตของเขานั้นถึงได้มีมากมายขนาดนี้

"ใช่ที่ไหนกันล่ะ ทุกคนมาแสดงความยินดีให้กับการแต่งงานของพ่อน่านกับแม่ใหม่ของน้องเพิร์ธต่างหากล่ะ" เป็นเจ้าของตักแกร่งอย่างเมืองหนาวที่ตอบหลานชายตัวน้อย

"จริงเหรอครับ น้องเพิร์ธก็อยากแสดงความยินดีด้วย ว่าแต่คุณแม่ของน้องเพิร์ธคือคนไหนเหรอ" นับตั้งแต่วันที่รู้ว่าตัวเองกำลังจะมีแม่นั้นเขาก็ยังไม่มีโอกาสได้เจอกับอีกคนอย่างจริงจังเลย จนกระทั่งวันนี้เขาก็ยังมองหาไม่มีหยุด

"อีกเดี๋ยวก็มาแล้วแหละ เดี๋ยวอาหนาวบอกอีกทีนะน้องเพิร์ธคนเก่งของอา" เมืองหนาวนั่งดูแลหลานชายด้วยหัวใจที่รู้สึกหวาดหวั่น เขารู้ว่าการแต่งงานครั้งนี้เมืองน่านไม่ได้เต็มใจจะแต่งด้วยเท่าไรนัก เกรงเจ้าน้องชายตัวดีจะทำอะไรที่ไม่เข้าท่า

"ทำหน้าให้มันดี ๆ หน่อยได้ไหมล่ะไอ้น่าน" เมืองเหนือที่มองดูการกระทำของน้องชายตัวเองแล้วก็เกิดขัดใจขึ้นมา เพราะว่าตั้งแต่ก้าวเข้ามาในงานนี้ก็เอาแต่ทำหน้าบึ้งตึงมาตลอด โชคดีที่ตอนแห่ขันหมากนั้นไม่ได้มีพิธีกั้นประตูเงินประตูทองแล้วถูกสั่งให้ทำอะไรแปลก ๆ ไม่อย่างนั้นคนอื่นคงรู้ว่าถูกบังคับให้แต่งงานกัน เกรงจะเสียหน้าทั้งสองครอบครัวเอาได้

"จะให้ผมทำหน้ายังไงได้ล่ะครับ ผมไม่ได้ยินดีกับการแต่งงานครั้งนี้สักหน่อย" เมืองน่านมองไปที่เจ้าสาวของเขาที่นั่งอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลและรอเข้าพิธีอย่างเอาเรื่อง

ความจริงแล้วเขาก็ไม่ได้คิดจะให้งานแต่งครั้งนี้มันเกิดขึ้นแต่อย่างใด ทว่านับตั้งแต่วันที่ตกลงกันแล้วมารดาของเขาก็เอาแต่เฝ้าเขาทั้งวันทั้งคืนไม่ไปไหน และไม่เปิดโอกาสให้เขาได้วางแผนล่มงานแต่งนี้เลยด้วยซ้ำ

"ปากบอกไม่เต็มใจแต่งแต่แกไปนอนค้างกับลูกสาวเขาที่บ้านขนาดนั้น ไม่โดนจับแต่งสิแปลก ถามจริง ๆ เถอะนะว่าแกไปกินดีหมีดีงูอะไรมาถึงได้ใจกล้าขนาดนั้นกัน โรงแรมก็มีตั้งมากมายไม่ไปดันไปบ้านเขา" เมืองเหนือล่ะสงสัยจริง ๆ เพราะว่าเรื่องแค่นี้น้องชายเขาไม่น่าพลาดได้ง่าย ๆ เพียงแต่ถามเท่าไรน้องเขาก็ไม่ปริปากพูดออกมาเลยสักนิด

"ไม่ต้องรู้หรอกน่า" เขาว่าพร้อมกับหันไปสนใจทางของเจ้าสาวตัวเองต่อ เขาคิดแล้วว่าครั้งนี้ต้องทำอะไรสักอย่างไม่ให้คนบ้านนี้ได้ใจที่แผนการสำเร็จ คนเห็นแก่เงินแบบนี้เขาล่ะอยากสั่งสอนให้รู้สำนึกซะบ้าง...