เจ้าสาวบ้านไร่(2)

.

.

ขณะที่เมืองน่านกำลังนั่งรอพิธีการของงานแต่งเขาก็นั่งมองหน้าว่าที่ภรรยาอยู่ฝั่งตรงข้าม ครั้งนี้เขาเพิ่งสังเกตว่าที่จริงลูกหว้าคนนี้ก็ดูหน้าตาดีไม่น้อยเลย ใบหน้าสวยหวานผิวขาวผ่องชนิดที่ถ้าใครได้เห็นก็ต้องเหลียวมอง ถ้าหากว่าได้พบปะหรือว่าทำความรู้จักในแบบอื่นที่ไม่ใช่อย่างที่เป็นอยู่ตอนนี้ ก็ไม่แน่ว่าเขากับเธออาจพัฒนาความสัมพันธ์กันไปได้ดีก็ได้

ทว่าเรื่องมันเกิดขึ้นก็เพราะว่าแผนการของครอบครัวเธอที่หวังจะเอาเงินทองและสมบัติต่าง ๆ ของตัวเขา คนเช่นนี้เขาไม่มีทางอยากจะเกี่ยวดองด้วยที่สุดแล้ว

"ทำไมนั่งเงียบแบบนั้นล่ะ แกกำลังคิดอะไรอยู่" เมืองหนาวถามน้องชายตัวเองอีกครั้งก็เพราะระแวงในความสามารถพลิกโอกาสให้เป็นวิกฤตของน้องชายตัวเองเป็นอย่างมาก เขารู้ดีว่าคนอย่างเมืองน่านนั้นทำได้ทุกอย่างตามใจตัวเองจริง ๆ

"พี่จะถามอะไรนักหนาล่ะ ผมยังไม่ได้คิดจะทำอะไรไม่ดีหรอกน่า อย่ากังวลไปเลย" เมืองน่านตอบเช่นนั้นโดยที่สายตายังไม่ได้ละออกใบหน้าหวานของหญิงสาวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเลยแม้แต่น้อย

"ให้มันเป็นอย่างที่พูดเถอะ รู้ใช่ไหมว่าถ้าวันนี้เกิดเรื่องผิดพลาดขึ้นมา แม่ไม่เอาแกไว้แน่" เมืองหนาวพูดก็เพราะเตือนสติน้องชาย เพราะว่ายังไงถ้างานแต่งครั้งนี้ล่มขึ้นมาจริง ๆ ก็ไม่ใช่แค่ฝ่ายหญิงที่เสียหน้า

"รู้แล้วน่า"

ขณะที่ชายหนุ่มกำลังนั่งมองหน้าของหญิงสาวอยู่นั้นในหัวก็นึกถึงเรื่องราวต่าง ๆ และวางแผนการเอาไว้เพื่อทำให้เจ้าสาวขายหน้าในงานแต่งตัวเอง เพราะหากจะให้ล่มมันก็เกรงว่าคงทำไม่ได้แต่อย่างน้อยก็ต้องสั่งสอนผู้หญิงคนนั้นกับครอบครัวให้รู้สำนึกบ้างไม่อย่างนั้นหากเข้าไปอยู่ที่ไร่ด้วยกันแล้วเกรงจะกำแหงหนัก

แต่ก็ดูเหมือนว่าความคิดของเขาก็เป็นได้แค่ความคิดเพียงเท่านั้น เพราะว่าทันทีที่ลูกชายของเขามาถึงก็ดันวิ่งไปนั่งตักของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นแม่เลี้ยงของตัวเองอย่างรวดเร็วชนิดที่เขาไม่ทันได้เอ่ยห้ามเลยด้วยซ้ำ แถมยังมองข้ามเขาไปเลยด้วยอีกต่างหาก

"พี่ชื่ออะไรเหรอครับ น้องชื่อน้องเพิร์ธนะ คุณย่าบอกว่าต่อไปนี้พี่เป็นคุณแม่ของน้องเพิร์ธแล้ว น้องเพิร์ธดีใจมากครับ" เสียงของเด็กน้อยดังขึ้นในตอนที่ตรงปรี่เข้ามานั่งตักของหญิงสาวที่อยู่ในชุดไทยเต็มรูปแบบ โดยที่ตัวของเจ้าของตักนั้นยังไม่เข้าใจในสถานการณ์ตรงหน้าสักเท่าไร ก็เพราะว่ายังไม่ได้เตรียมใจเพื่อมาเจอกับอะไรแบบนี้

"คะ ค่ะ พี่ชื่อลูกหว้าจ้ะ" เธอตอบกลับเด็กคนนั้นไปอย่างงง ๆ แต่ก็ไม่ได้คิดจะโกรธหรือผลักไสเด็กคนนี้ออกจากตักเลยแม้แต่น้อย ก็เพราะว่ารู้มาก่อนแล้วเด็กคนนี้คงจะเป็นลูกชายของเมืองน่านว่าที่เจ้าบ่าวของเธออย่างที่ดุจมณีได้บอกกับเธอไว้ก่อนแต่งงาน

ดูไปแล้วใบหน้าก็ละม้ายคล้ายกันอยู่หลายส่วนทีเดียว ดูจิ้มลิ้มและน่ารักมาก มีเพียงก็แค่แก้มที่ดูจะเยอะไปมากชวนให้อยากลองเอาจมูกไปจุ่มเพื่อสูดดมกลิ่นหมาเด็กเสียเหลือเกิน

ไวกว่าความคิดหญิงสาวก็ก้มลงไปสูดดมความหอมของเด็กน้อยที่เพิ่งเจอกันเป็นครั้งแรกเสียฟอดใหญ่อย่างไม่ได้ทันให้ใครตั้งตัว แม้กระทั่งเจ้าของแก้มกลมที่ว่า รวมไปถึงผู้เป็นพ่อของเจ้าก้อนอ้วนด้วย

"หื้มม หอมจังเลยครับน้องเพิร์ธ" ทันทีที่หญิงสาวหอมแก้มเด็กน้อยเจ้าก้อนกลมก็หันหน้ากลับมามองผู้กระทำการนั้นทันทีจนหญิงสาวตกใจในปฏิกิริยาเพราะคิดว่าอาจทำให้เจ้าก้อนกลมไม่พอใจแล้วหรือเปล่า

หากแต่ไม่ใช่เลยที่น้องเพิร์ธทำแบบนั้นก็เพราะว่าเขาเป็นเด็กที่ไม่มีแม่มาตั้งตั้งแต่เด็ก ๆ ตั้งแต่จำความได้เค้าก็มีเพียงแค่เมืองน่านเป็นพ่อที่เลี้ยงดูเขาเพียงลำพังมาตลอด ดังนั้นไม่ว่าจะเป็นอ้อมกอดหรือการแสดงความรักที่ผู้เป็นแม่มีให้กับลูกชายนั้น เขาไม่เคยได้รับมันเลย นี่นับเป็นครั้งแรกของเขากับผู้ที่มีสถานะเป็นแม่เลี้ยงจึงรู้สึกปลื้มปิติอย่างบอกไม่ถูก

"อึก! หื้ออออ" แต่แล้วเด็กน้อยที่ไม่รู้ว่าจะแสดงความรู้สึกออกมาเช่นไรก็ระบายมาเป็นน้ำตาใสใสอาบสองข้างแก้มพร้อมโผล่เข้ากอดคอของหญิงสาวแน่นจนคนทั้งงานตกใจรวมถึงผู้เป็นพ่อด้วย

"นี่! ทำอะไรน้องเพิร์ธทำไมน้องเพ้อถึงร้องไห้" เมืองน่านทำท่าจะลุกขึ้นยืนแล้วตรงไปไปหาลูกชายตัวเองที่กำลังร้องไห้กระจองอแงอยู่อย่างไม่ทราบสาเหตุ แต่ก็ต้องชะงักเพราะพี่ชายทั้งสองจับแขนเขาเอาไว้

"ไอ้น่าน อย่า"

"พวกพี่จะห้ามผมทำไมเนี่ยลูกผมกำลังร้องไห้อยู่นะ" เขาหันมาบอกกับพี่ชายทั้งสองด้วยสีหน้าไม่ค่อยจะดี

"น้องเพิร์ธไม่ได้ร้องไห้เพราะเสียใจแกดูนั่นสิ" เมืองหนาวชี้ให้น้องชายตัวเองหันไปมองเจ้าเด็กน้อยที่แม้ใบหน้าจะอาบไปด้วยหยาดน้ำตาแต่รอยยิ้มกลับหวานอย่างชนิดที่ว่าได้ของเล่นที่ถูกใจ

เมืองน่านมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกหลากหลายก่อนจะได้ฟังประโยคที่ลูกชายพูดขึ้นทำเอาเขารู้สึก

"น้องเพิร์ธอยากมีแม่มานานแล้วครับ น้องเพิร์ธชอบแม่หว้า" พูดจบก็ลุกขึ้นไปกอดคอหญิงสาวคนนั้นอีกครั้งทำเอาบรรดาผู้ที่มองภาพเหตุการณ์ตรงหน้าถึงกับอมยิ้มไปตาม ๆ กันแม้กระทั่งผู้เป็นย่าอย่างดุจมณีถึงกับต้องยกมือมาซับหัวตาเลยทีเดียว

งานแต่งงานจัดขึ้นตามประเพณีไปทีละขั้นตอนจนเสร็จเรียบร้อย กระทั่งว่าพิธีส่งตัวเข้าหอความจริงจะต้องเป็นบ้านของเจ้าสาวหากแต่ตามที่ตกลงกันเอาไว้เมืองน่านอยากให้พาเจ้าสาวกลับบ้านเขาตั้งแต่คืนนี้เลย ซึ่งทุกคนก็ไม่ได้ขัดข้องอะไร นั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้สามพ่อแม่ลูกมายืนที่หน้าบ้านใหญ่ของไร่เจ้าเมืองในตอนนี้

"ถึงแล้ว นี่คือบ้านของฉัน น้องเพิร์ธครับเราขึ้นไปนอนกันเถอะ" ประโยคแรกน้ำเสียงห้วนพูดกับหญิงสาวผู้ที่จะเข้ามาเป็นสมาชิกใหม่ของบ้าน ส่วนประโยคหลังพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานกับลูกชายตัวน้อยที่ทำท่าง่วงนอนเต็มทน

"ค่ะ น้องเพิร์ธครับถึงบ้านแล้วนะตื่นก่อนลูกเดี๋ยวแม่พาขึ้นไปนอนนะ" หญิงสาวหันมาพูดกับเด็กน้อยที่อยู่ในอ้อมแขน ถ้าว่าหลังจากพูดจบสองมือแกร่งก็เอื้อมมารับร่างอ้วนกลมของเด็กน้อยไปแทน

หญิงสาวจึงได้โอกาสเดินไปหยิบกระเป๋าสัมภาระของตัวเองลงมาและเดินตามอีกคนไปติด ๆ แต่ก็ต้องมาชะงักเพราะเมืองเหนือนึกบางอย่างขึ้นมาได้

"เดี๋ยว...เธอไม่ต้องขึ้นมานอนบนบ้านใหญ่ ฉันให้คนจัดห้องพักคนงานให้แล้ว แล้วก็อย่ามาแทนตัวเองว่าแม่กับลูกชายฉัน เธอไม่ใช่แม่น้องเพิร์ธ"

ประโยคนี้เป็นการขีดเส้นแบ่งแยกระหว่างเขาและเธอได้เป็นอย่างดี ลูกหว้าที่ไม่ได้คิดว่าจะมาเจอเหตุการณ์นี้แต่ก็ไม่ได้เหนือความคาดหมายสักเท่าไหร่เธอจึงรู้ว่าจะต้องวางตัวอย่างไรต่อไปเมื่อได้เข้ามาอยู่ที่นี่

"ค่ะคุณน่าน ถ้าอย่างนั้นน้าหว้าไปนอนแล้วนะคะน้องเพิร์ธ" เธอพูดกับคนทั้งสองจนเรียบร้อยก่อนจะหมุนตัวและหันไปเห็นคนงานสักคนหนึ่งที่ไม่ต้องเดาก็พอจะรู้ว่าเมืองเหนือได้จัดเตรียมเอาไว้ให้เรียบร้อย เธอก็ไม่คิดอะไรมากและเดินตามคนผู้นั้นไปโดยมีสายตาของเด็กน้อยจ้องมองแผ่นหลังบางนั้นจนลับสายตา...

"ไหนคุณย่าบอกว่าพ่อน่านแต่งงานกับแม่หว้าแล้วน้องเพิร์ธจะมีแม่เหมือนคนอื่นเขา จะได้นอนกอดแม่ไงครับ...คุณย่าโกหกน้องเพิร์ธเหรอ"

"น้องเพิร์ธลูก…"