เข้าสู่ระบบแชร์
ภาคมหาลัย 1 ให้เฮียเริ่มหรือเธอเริ่มดีล่ะ
วันที่เผยแพร่:
2026-08-02 12:46:26“เอาดิ ทำเลยสิ ทำในลิฟต์นี้เลยสิ”
“ถอดกางเกงเฮียออกก่อนสิ ถอดออกแล้วใช้ปากชิม(ไอติมอุ่นๆ)ของเฮียนะเด็กดี…”
เสียงของคิรินยังคงดังก้องอยู่ในหัวจากเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ เธอแค่ตั้งใจมาปลดปล่อยอารมณ์เพราะรักคนๆเดิมมานาน 7 ปี แต่เขากลับไม่เคยเห็นเธอในสายตาเลย
‘ใครจะคาดคิดว่าเข้าผับครั้งแรกต้องมาเจอเรื่องแบบนี้’
เสียงเพลงสไตล์อิเล็กทรอนิกส์แทรกตัวผ่านกระจกใสของร้านบูติกบาร์หรูย่านเอกมัย แสงไฟสีม่วงอมฟ้าแทรกตัวผ่านมู่ลี่ไม้สาน ประกายแสงสะท้อนวับวาวไปทั่วห้องโชว์รูมหรูหรา ที่เต็มไปด้วยของตกแต่งนำเข้าจากอิตาลี
‘นี่ผับหรืออะไรเนี่ยหรูเป็นบ้าเลย ต่างจากบ้านเราลิบลับ’
ทั้งแจกันคริสตัลลวดลายบรรจงตัด มือ งานเซรามิค และเฟอร์นิเจอร์ไม้โอ๊คขัดมัน ทุกอย่างภายในร้านดูวิจิตรพิถีพิถัน...
จนกระทั่งเสียงหนึ่งดังขึ้นอย่างไม่ควรจะเกิด
เพล้ง!
เสียงแตกของแจกันดังสนั่นจนแขกในร้านสะดุ้ง หันขวับมองพร้อมกันราวกับนัดไว้ เศษเซรามิคชิ้นเล็กชิ้นน้อยกระเด็นกระดอนเกลื่อนพื้นหินอ่อนขาวสะอาด
‘งือออ ยัยซุ่มซ่ามเอ้ย ไม่เป็นไรๆ เดี๋ยวเอาเงินค่าขนมมาชดเชยก็ได้’
หญิงสาวเจ้าของหุ่นเพรียวบางยืนนิ่งงัน ดวงตาเบิกกว้าง เสื้อสายเดี่ยวผ้าซาตินสีพาสเทลแนบเนื้อ เผยผิวเนียนสว่างราวหยาดน้ำผึ้ง กระโปรงสั้นพลิ้วไหวเสมอกลางต้นขาทำให้เธอดูทั้งสดใสและยั่วยวนในเวลาเดียวกัน
แต่ไม่ทันที่เธอจะพูดอะไร ผู้จัดการร้านในชุดสูทเข้ารูปก็เดินพรวดเข้ามาด้วยใบหน้าเคร่งเครียด
“เธอรู้ไหมว่าแจกันนำเข้าจากอิตาลีใบนั้นราคาเจ็ดแสน!”
คำพูดนั้นแทงทะลุหัวใจช่อฝันราวกับคมมีด เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ใบหน้าซีดเผือด ขาทั้งสองเริ่มสั่นจนเกือบทรุด
“ห้ะ! เจ็ดแสนเลยหรอคะ ขอโทษค่ะ หนูไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ”
“ตั้งใจหรือไม่ตั้งใจฉันไม่รู้เจตนาเธอ เธอทำพังเธอก็ต้องชดใช้”
“หนูมีเงินเก็บอยู่เจ็ดพัน เอาไปก่อนได้ไหมคะ หนูขอโทษ…”
“อย่ามาตลกนะยัยเด็กนี่ ไม่มีปัญญาจ่ายก็ไปคุยกันที่โรงพัก”
“ไม่ได้นะคะ ถ้าพี่ชายหนูรู้ว่าหนูมาผับเรื่องใหญ่แน่ๆ หนูขอทำงานทดแทนได้ไหมคะ”
เสียงของเธอสั่นพร่า แทบกลืนหายไปกับเสียงจอแจรอบข้าง แต่ก่อนที่ผู้จัดการจะต่อว่าอีกประโยคหนึ่ง เสียงทุ้มเข้มและนิ่งสงบก็ดังขึ้นแทรกกลางอากาศ
“ฉันจัดการเอง!”
เงาร่างสูงโปร่งในชุดเชิ้ตสีขาวสะอาด กับกางเกงขายาวสีดำเนี๊ยบ เดินตรงเข้ามาอย่างมั่นคงทุกฝีก้าว กลิ่นน้ำหอมกลิ่นไม้หอมลอยอวลเบา ๆ ราวกับอัตลักษณ์เฉพาะตัว ใบหน้าคมคายมีเคราเขียวจาง ๆ ที่ขับให้เขาดูน่าเกรงขาม
และที่สำคัญ...คิรินไม่แม้แต่จะมองใครเลย นอกจากเธอเด็กดื้อที่กำลังกลั้นน้ำตาไว้แทบไม่ไหว
‘สภาพฉัน ซวยซ้ำซวยซ้อนจริงๆ’
"เฮียคิริน! เฮียมาที่นี่ได้ยังไง..."
น้ำเสียงของเธอทั้งประหลาดใจและตื่นกลัวในเวลาเดียวกัน
“เฮีย หนูไม่ได้ตั้งใจนะคะ อย่าบอกเฮียวายุเลยนะคะ หนูขอร้อง…”
คิรินไม่ได้ตอบทันที แค่ปรายตามองเธอจากบนลงล่าง สีหน้าเหมือนกำลังประเมินมูลค่าความเสียหายบนร่างเธอแทนแจกันที่เพิ่งแตกไป
“ใจเย็น ๆ ช่อฝัน แล้วแต่งตัวแบบนี้ออกมาข้างนอกมันคืออะไร?”
เสียงนิ่ง ๆ แต่เฉียบจนเจ็บกว่าโดนด่าตรง ๆ
“แล้วนี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ว ยังไม่คิดจะกลับบ้าน? ถ้าไอ้วายุมันรู้ มันได้มาถล่มผับเฮียพังแน่”
ช่อฝันย่นจมูกอย่างหมั่นไส้
‘อย่าพูดถึงเฮียสิ! หนูยังไม่อยากตายตอนนี้ ขอนอนคุกเลยก็ได้ ดีกว่าให้เฮียวายุรู้!’
“เฮีย...นี่ผับเฮียเหรอ?”
คิรินพยักหน้าเบา ๆ สายตายังไม่หยุดเฉือนอารมณ์เธอ
“ใช่ แต่นั่นไม่ใช่แจกันเฮีย ลูกค้า VIP เขาฝากไว้”
“เฮีย หนูไม่มีเงินจ่ายนะคะ เฮียช่วยหนูก่อนได้ไหม…”
เขาถอนหายใจเสียงเบา แต่ฟังแล้วเหมือนพ่นไฟรดหัวเธอ
“จะให้เฮียช่วยยังไง? ช่วยโทรบอกไอ้วายุไหม ว่าน้องสาวมันหนีเที่ยวกับเพื่อน ๆ ที่เล่นยาแบบนี้?”
“เปล่านะคะเฮีย! หนูไม่ได้ทำอะไรแบบนั้นนะคะ หนูแค่อกหัก…”
“อกหัก เป็นเด็กเป็นเล็กมีความรักแล้วหรอ?”
เขายิ้มเย็นแบบที่มักจะใช้เวลาจะเอาคืนใครสักคน และพูดต่อโดยไม่สนว่าเธอจะหน้าชาเพียงใด
“เฮียฟ้องพี่ชายเธอแน่ช่อฝัน”
คำพูดนั้นทำเอาช่อฝันขมวดคิ้วขึ้นทันที ดวงตาสั่นระริก
“เฮีย!...หึ แล้วเฮียทำไมยังมีได้ แก่กว่าหนูแค่สองปี อย่าริอาจมาสอน ทั้งที่เฮียหิ้วผู้หญิงไปกินไม่ซ้ำหน้าตั้งแต่ปี 1 คิดว่าหนูไม่รู้เหรอ แล้วทำไมหนูจะมีบ้างไม่ได้”
คิรินขมวดคิ้วทันที
“นี่เธอรู้ได้ไงช่อฝัน ไอ้วายุเล่าไรชั่วๆของเฮียบอกเธออีกแล้วหรอ?”
“แล้วมันจริงไหมล่ะ?”
เขานิ่งไปครู่ ก่อนตอบกลับเสียงเรียบแต่เย็นเยียบ
“ไม่จริง สำหรับเฮียมันแค่ธุรกิจ”
“แต่เมื่อวานหนูเห็นกับตาว่าเฮียเดินเข้าโรงแรมกับดาราดังคนหนึ่ง”
เงียบ
ความเงียบนั้นกดทับบรรยากาศระหว่างทั้งคู่จนเหมือนโลกหยุดหมุน แล้วคิรินก็ถามเสียงต่ำ
“นี่ช่อฝัน อย่าบอกนะว่าที่พูดว่าอกหัก อกหักเพราะเฮีย”
“เปล่านะคะ ใครจะไปสนใจคนอย่างเฮียกันเล่า”
ไม่ทันให้เธอได้ขยับหนี คิรินคว้าข้อมือของเธอไว้แน่น แล้วลากเธอเดินฝ่าผู้คนไปยังลิฟต์ด้านหลังร้าน สายตานับร้อยหันมองตามไปอย่างไม่วางตา
“เฮียปล่อยหนูนะ หนูอายเขา”
“ไปคุยกันข้างบน จะทะเลาะกันให้คนอื่นดูหรอ อันนี้น่าอายกว่าไหม”
เสียงประตูลิฟต์ปิดลงพร้อมความเงียบที่แทรกตัวขึ้นมาอย่างกระทันหัน
เธอสบัดมือออกอย่างแรง
“อย่ามาจับหนูนะ หนูไม่ได้เป็นเด็กน้อยเหมือนก่อนที่จะให้เฮียกอดหรืออะไรได้แล้วนะ”
คิรินหัวเราะในลำคอ ก่อนเอ่ยขึ้นช้า ๆ
“นี่ช่อฝัน พูดเหมือนไม่ได้ทำความผิดมาเลยนะ แจกันใบนั้นเธอจะจ่ายเองใช่ไหมถึงได้ปีกกล้าขาแข็งกับเฮียแบบนี้”
เธอหลบตา ใบหน้าสลดลงอย่างเห็นได้ชัด
“ขอโทษค่ะ เฮียช่วยจ่ายให้หนูก่อนได้ไหม ถ้าหนูบอกคนที่บ้าน หนูโดนกักบริเวณแน่เลยค่ะ เผลอ ๆ อาจโดนย้ายมหาลัยเลย”
เขาจ้องเธอนิ่ง ก่อนจะโน้มหน้าเข้ามากระซิบเบา ๆ ข้างหู
"จะให้เฮียช่วยจ่าย ก็ต้องยอมจ่ายด้วยอย่างอื่น...เข้าใจไหม ยัยเด็กบ๊อง?"
รอยยิ้มมุมปากของเขามันร้าย... ร้ายจนเธอเผลอเอ่ยคำพูดที่ไม่มีผู้หญิงดี ๆ คนไหนควรพูดออกมา
“งั้น...หนูขายตัวให้เฮียก็ได้ค่ะ”
เขาเงียบไปชั่วครู่ ก่อนเอ่ยคำที่ทำให้หัวใจของเธอทั้งเต้นแรง ทั้งเจ็บลึกในเวลาเดียวกัน
“อย่าพูดแบบนี้อีกนะ...เฮียไม่ใช่คนดี แต่ถ้าเธอเสนอเฮียก็พร้อมสนอง!”
“หนูก็ไม่ได้ล้อเล่น เรื่องแค่นี้เอง คิดว่าหนูไม่กล้าหรอ ทำตรงนี้เลยยังได้”
“เอาดิ ทำเลยสิ ทำในลิฟต์นี้เลยสิ”
“อย่าท้าหนูนะ”
“ไม่ได้ท้า ให้เฮียเริ่มหรือเธอเริ่มดีล่ะ”
“หนูเริ่มเองค่ะ ของง่ายๆ เฮียแค่ยืนอยู่เฉยๆเถอะ!”
เขายิ้มบาง แต่สายตากลับเร่าร้อนขึ้นเรื่อย ๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปจับมือเธออย่างจงใจ
“ทำเป็นไหม”
คิรินพูดพร้อมนำมือเธอไปวางที่เป้ากางเกงของเขา ที่กำลังเต่งตึงจนแทบจะทะลุเนื้อผ้าออกมา
สัมผัสแรกที่มือของเธอกระทบกับความร้อนนั้น ทำเอาช่อฝันสะดุ้งวาบ แววตาตื่นตะลึงเพราะไม่คิดว่ามันจะ...ใหญ่ขนาดนี้
เธอกลืนน้ำลายอีกครั้ง ก่อนปล่อยให้มือลูบไล้ตามจังหวะมือของเขาที่กุมมือเธอไว้อยู่
“ถอดกางเกงเฮียออกก่อนสิ ถอดออกแล้วใช้ปากชิม(ไอติมอุ่นๆ)ของเฮียนะเด็กดี…”
บทล่าสุด
หย่ารักมาเฟียร้าย ตอนพิเศษ ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง
เสียงเพลงคลอเบา ๆ บรรเลงขึ้นกลางโถงคฤหาสน์ กลิ่นหอมของดอกลิลลี่ขาวลอยละมุนในอากาศ บรรยากาศอบอุ่นแต่สง่างามประหนึ่งฉากในฝัน และวันนี้คือวันที่เขารอมาเกือบทั้งชีวิต ‘ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง’ คิรินยืนอยู่หน้าแท่นพิธี ในชุดทักซิโด้สีดำเข้ารูป สมบูรณ์แบบทุกกระเบียดนิ้ว ยกเว้นเพียงสิ่งเดียว... หัวใจที่ยังเต้นแรงเกินไปจนเขาแทบยืนไม่ไหว ‘ได้ประกาศให้โลกรู้อย่างเป็นทางการสักทีว่าคนนี้เมียกู’ แขกในงานค่อย ๆ เงียบลง เมื่อเสียงประตูคฤหาสน์เปิดออกช้า ๆ และนั่นเองที่เธอก้าวเข้ามา… ‘สวยอะไรขนาดนั้น บ้าบอสวยเกินไปแล้วคุณเมีย’ ช่อฝัน ในชุดเจ้าสาวลูกไม้สีขาวบริสุทธิ์ ผมถูกรวบขึ้นอย่างอ่อนโยนเผยให้เห็นลำคอระหงและรอยยิ้มจาง ๆ ที่แต้มอยู่มุมปาก ไม่ใช่ยิ้มจากความดีใจ...แต่เป็นยิ้มจากความสงบของใจที่ผ่านพ้นทุกอย่างมาได้ ‘ลูกชายก็หล่อได้พ่อสะจริง’ เธอก้าวเข้ามาช้า ๆ ลูกชายเดินเคียงข้าง ส่งช่อดอกไม้ให้ และในวินาทีนั้น... คนที่ยืนหน้าเวทีอย่างคิริน ชายผู้ไม่เคยรู้จักคำว่าอ่อนแอ ชายผู้ที่ไม่เคยยอมแม้แต่กระสุน หรือศัตรูที่แข็งแกร่งที่สุด... เขากลับยกมือขึ้น…ปาดน้ำตาเงียบ ๆ ที่ไหลลงมาโดยไม่ทันรู้ตัว มันไม
หย่ารักมาเฟียร้าย ตอนที่ 46 ตอนจบ
‘ไอ้ลุงนี่มาตายไปง่ายๆแบบนี้ได้ไง ยังไม่ชดใช้ความผิดเลย ยังไม่ทำหน้าที่พ่อเลย’บรรยากาศในศาลาเงียบสงบเกินกว่าจะเรียกว่า 'อบอุ่น' งานศพจัดขึ้นอย่างเรียบง่าย ไม่มีสิ่งใดหวือหวา มีเพียงกลิ่นธูปจาง ๆ ลอยปะปนกับเสียงสวดพระอภิธรรมที่คลอแผ่วท้องฟ้าในวันนี้ไม่มืดครึ้มจนเกินไป แต่ก็ไม่มีแสงแดดสดใสแบบที่ใครสักคนเคยหวังไว้ วันเกิดปาฏิหาริย์…ไม่ใช่วันนี้แน่“มินทร์ไม่ยอม”“พูดอะไรอ่ะลูก”ช่อฝันยืนอยู่กลางศาลา มือเรียวกำช่อดอกไม้สีขาวแน่นแนบอก ลูกชายของเธอเดินข้างกัน“เขาไม่สิทธิ์ชิงตายก่อนจะได้ดูแลมินทร์หรอ เป็นพ่อภาษาอะไรทำไมไร้ความรับผิดชอบแบบนี้ ม๊าไปลากเขาขึ้นมาจากโลงเลยนะ”“มินทร์ตั้งสติลูก”“งั้นมินทร์ทำเอง”“ม๊าขอร้องอยู่นิ่งๆฟังพระสวดก่อนนะลูก”เสียงพระสวดดังลอยวน ไฟแสงเหลืองวอมเปลวที่ถูกลมพัดไหว เงาของผู้คนพลิ้วลงบนพื้น เธอก้มลงมองดอกไม้ในมือ แล้วถอนหายใจเฮือกหนึ่ง หนัก อัดแน่น เหมือนแบกอะไรบางอย่างไว้ในอกมานานเกินไป“ม๊าไม่รักป๊าหรอ ม๊าก็รักเขาอยู่ตลอดมาหนิ ไม่งั้นม๊าจะร้องไห้ทำไม”“แล้วมินทร์จะให้ม๊าทำไง เพราะม๊าเอง ที่ป๊าลูกต้องตายเพราะม๊าไล่เขาออกไปวันนั้นเอง”เสียงของเธอเบาและมั
หย่ารักมาเฟียร้าย ตอนที่ 45 คงเป็นครั้งสุดท้ายแล้ว
‘ส่งจดหมายมาโบราณชะมัด!’เสียงกระดาษบางเบาถูกแกะออกอย่างช้า ๆ ท่ามกลางความเงียบงันในห้องนอนที่เหมือนทุกอย่างหยุดเคลื่อนไหว เด็กชายวัยสิบห้าปี นั่งกอดเข่าบนปลายเตียงสายตาแนบแน่นอยู่กับจดหมายในมือ ลายมือที่เขารู้ดีว่าเป็นของใคร ...ของคนที่หายไปจากบ้านนี้มาเพียงสองวัน แต่กลับทิ้งทุกความรู้สึกไว้หนักหนาเกินรับไหว“หายไปแค่สองวันเอง... ทำไมต้องส่งจดหมายมาด้วยวะ…”เขาพึมพำกับตัวเอง เสียงติดห้วน หยอกประชดแบบคนพยายามไม่ให้ใจมันไหว แต่ปลายนิ้วที่จับขอบกระดาษกลับแน่นขึ้น ราวกับกลัวว่ามันจะปลิวหายไปเหมือนเจ้าของมัน“แค่จะหย่ากับม๊าเอง...ทำไมต้องมาเขียนอะไรแบบนี้ด้วย…”คำพูดดูเหมือนไม่แคร์ แต่ในใจกลับสั่นคลอนไม่ต่างจากใบไม้ที่โดนลมกระโชก เขาเริ่มไล่อ่านตัวอักษรทุกบรรทัดช้า ๆ อย่างที่ไม่เคยตั้งใจขนาดนี้มาก่อน แล้วก็มาถึงประโยคสุดท้ายประโยคเดียวที่เหมือนใครเอามีดมากรีดกลางอกให้เลือดซึมไม่หยุด“ถ้าลูกได้อ่าน แสดงว่าพ่อคงไม่ได้กลับไปแล้ว ลูกไม่ต้องร้องไห้ ไม่ต้องทำเป็นเสียใจ พ่อแค่อยากให้ลูกรู้ว่า ตลอดเวลาที่ลูกด่าว่าพ่อเลว พ่อก็พยายามจะไม่เถียง... เพราะพ่อเห็นว่าลูกมีค่าพอจะด่าพ่อทุกคำ…แค่อย่ากลายเป
หย่ารักมาเฟียร้าย ตอนที่ 44 ก็หย่ากันสิ
“ทำไมอยู่ๆฝนก็ตกวะ กูจะไปหาเมียดีๆ อุปสรรคนี่มันอะไรกันเนี่ย อย่ามาขัดขวางความรักของกูนะเว้ย”เสียงฝนกระหน่ำลงมาอย่างไม่ปรานี หยาดน้ำเทกระหน่ำจากฟ้า ซัดหลังคาและกระทบผิวถนนดังเป็นจังหวะถี่ๆ ลมกรรโชกแรงจนต้นไม้ริมรั้วเริ่มโอนเอน สะบัดกิ่งใบพริ้วไปตามแรงพายุ บรรยากาศรอบตัวเหมือนจะสื่อบางอย่าง...หนักอึ้ง อัดแน่น และตึงเครียด‘เสนอหน้ามาอีกแล้ว หน้าด้าน!’ประตูหน้าบ้านถูกผลักออก ช่อฝันก้าวออกมาพร้อมเสียงฝนกระทบพื้น เธอขมวดคิ้วทันทีที่เห็นร่างของใครบางคนยืนอยู่ใต้เงาไม้ริมรั้วหน้าบ้าน‘ทำตัวหน้าสมเพชจังเลยนะ นี่เราเคยรักไอ้คนแบบนี้จริงๆหรอ’คิรินยืนนิ่งตากฝนอยู่ตรงนั้น เสื้อเชิ้ตสีเข้มเปียกแนบลำตัว เส้นผมชื้นน้ำฝนแนบหน้าผาก ดวงตาแดงก่ำคล้ายคนที่เพิ่งผ่านการร้องไห้ หรือดื่มหนักมา แต่ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลไหน...เขายังไม่ขยับแม้แต่ก้าวเดียว“มาทำไม?”เสียงของเธอดังขึ้น...แฝงความสั่นบางอย่างที่แม้เจ้าตัวเองก็อาจไม่รู้ตัวคิรินยังคงนิ่ง เขาไม่ตอบในทันที แค่ส่งสายตามองตรงเข้ามาในดวงตาของเธอ ไม่กร้าว...ไม่แข็ง แต่เต็มไปด้วยอะไรบางอย่างที่แทบกลืนกินตัวตนเขาทั้งหมด“ไม่ให้เฮียเข้าไปหลบฝนในบ้านก่อนหรอ…ฝ
หย่ารักมาเฟียร้าย ตอนที่ 43 กูมันเลว กูรู้ตัวดี
‘ทำบุญทำทานเผื่อสัมพะเวสีจะไปผุดไปเกิดสักที’แสงแดดอ่อนของเช้าวันใหม่ค่อย ๆ ทาบลงบนลานหน้าบ้าน เสี้ยวแสงที่ลอดผ่านปลายไม้ปลายหญ้ากระทบผิวใบ ปลุกให้เช้านี้ดูอ่อนโยนกว่าทุกวันเสียงนกร้องเจื้อยแจ้วผสานกับเสียงสวดพระ ลอยแผ่วจากลำโพงวัดใกล้เคียง ...คล้ายดนตรีประกอบที่ไม่ได้นัดหมาย แต่ลงตัวอย่างแปลกประหลาด‘ขอให้ม๊ามีแต่ความสุข’คามินทร์นั่งพับเพียบอยู่ข้างแม่ มือทั้งสองยกพานข้าวของขึ้นประเคนพระอย่างเรียบร้อย เคียงข้างคือช่อฝัน ผู้หญิงที่ทั้งเป็นแม่ และเป็นทุกอย่างของเขามาตลอดชีวิตการตักบาตรวันนี้ไม่ได้มีอะไรหรูหรา ข้าวสวยร้อน ๆ กับแกงจืดใส่ฟัก วางเรียบง่ายในถุงใสหลังจากส่งของใส่บาตรเสร็จ สองแม่ลูกก็นั่งนิ่ง...หลับตากรวดน้ำ เสียงกระซิบของบทแผ่เมตตาเอ่ยเบาในลำคอ แต่ในใจของเด็กชายกลับเต็มไปด้วยเสียงอื้ออึงของบางความคิดที่ไม่มีวันพูดออกมา‘วันเกิดผม...ถ้าขอพรได้หนึ่งข้อแล้วมันเป็นจริงได้ ผมขอให้ลุงวายุฟื้นขึ้นมาได้ไหม…’เสียงแม่ดังขึ้น...อ่อนโยนและสดใสอย่างที่เคยเป็น คล้ายอยากปลุกเช้าวันนี้ให้กลับมาเป็นวันที่ดี“วันนี้ตั้งใจเรียนนะลูก ค่อยกลับมาเป่าเค้กที่บ้าน ม๊าจะตั้งใจทำสุดฝีมือเลย~”ค
หย่ารักมาเฟียร้าย ตอนที่ 42 ออกไปจากชีวิตฉันซะ!
‘หวังว่าจะไม่เสนอหน้ามาเป็นมลพิษในชีวิตเราอีกนะ’แสงแดดอุ่นยามเช้าทาบลงบนพื้นไม้หน้าร้าน กลิ่นของเช้าใหม่ปะปนกับกลิ่นหอมบาง ๆ ของกาแฟที่ยังไม่ถูกชง ช่อฝันเดินออกมาเปิดร้านเหมือนเช่นทุกวัน เสื้อยืดสีขาวกับผ้ากันเปื้อนลายกาแฟเก่า ๆ คล้องอยู่บนคอ ผมถูกรวบหลวม ๆ แบบไม่ได้จัดเต็ม แต่ก็พอให้ดูเรียบร้อยแต่แล้วสายตาเธอก็ชะงัก...กับช่อดอกลิลลี่สีขาวสดที่วางเด่นอยู่หน้าร้านอย่างจงใจ‘สวยจัง’ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น ไม่มีเงาคนที่เธอคุ้น มีแค่ดอกไม้ที่ยืนหยัดอยู่ท่ามกลางแสงยามเช้า“เอ๊ะ... ตั้งแต่เราปฏิเสธวาโยไป เขาก็ไม่ได้ส่งดอกไม้อีกเลย แล้วทำไมวันนี้ถึงส่งมานะ...?”เธอก้มลงหยิบช่อดอกไม้ขึ้นมา มือสัมผัสกับกลีบเนียนนุ่มที่เย็นจากอากาศเช้าตรู่ ดอกไม้ช่อนี้ไม่มีการ์ด ไม่มีข้อความแนบ ไม่มีชื่อผู้ส่ง ...แต่กลับมีกลิ่นหอมจาง ๆ ที่อบอุ่น“หอมจัง...”เสียงนั้นหลุดออกจากริมฝีปากอย่างไม่ตั้งใจ เธอก้มลงดมดอกไม้เงียบ ๆ ราวกับโลกกำลังหมุนช้าลงในชั่วครู่แต่แล้ว...“หอมดอกไม้แล้ว... หอมคนให้ด้วยสิครับ~”เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้นจากข้างหลังพร้อมกับอ้อมแขนแข็งแรงที่โอบรัดเธอแน่นจากด้านหลัง ความร้อนจากฝ่ามือและแผงอกข
บางทีคุณอาจจะชอบ
นางบำเรอขัดดอก
หอมชา9.0K viewsภรรยาที่เขา..ไม่ต้องการ
Naya Solene16.9K viewsพันธะการรัก
แว่นมอลต์16.9K viewsแผนรัก มังกรร้าย
dragonred2415.3K viewsYou are mine เมียรักของมาเฟีย
KhanomThai Story287 viewsROMRANคนเลว
อิแย้ม606 viewsFinally, You Yielded (กว่าจะยอมมาเป็นของฉันนะนายเย็นชา)
ยิ้มแย้ม หยาดเยิ้ม193 viewsหลบไป! นางร้ายแบบฉันต้องได้ผัวเป็นมาเฟีย
HeavenSunday366 views
