MasukShare
ภาคมหาลัย 2 อย่าดื้อกับเฮีย เฮียไม่อยากดุ…
Tanggal publikasi:
2026-08-02 12:47:48“ถอดกางเกงเฮียออกก่อนสิ ถอดออกแล้วใช้ปากชิม(ไอติมอุ่นๆ)ของเฮียนะเด็กดี…”
มือของเธอสั่นน้อย ๆ ใจเต้นแรงจนแทบจะกระเด้งออกมานอกอก ขณะที่สายตาก็ยังจับจ้องอยู่กับเป้ากางเกงของคิรินอย่างช่วยไม่ได้
‘กล้าให้ได้เท่าปากที่ท้าทายเฮียเขาดิ ไม่ไหวๆ!’
เธอกำลังจะถอนมือกลับ ทว่าก็สายไปแล้ว เพราะเสียงของลิฟต์ดังขึ้นราวกับสวรรค์มาโปรด
นรกมาโปรดนะสิไม่ว่า
ประตูเลื่อนเปิดออกพร้อมกับแรงพุ่งที่แทบจะเหวี่ยงเธอออกไปก่อน แต่ไม่ทันไร คนตัวสูงก็อุ้มเธอขึ้นทั้งตัวในท่าเจ้าหญิงแล้วเดินก้าวยาว ๆ เข้าไปยังโถงห้อง VIP อย่างไม่พูดไม่จา
“อ๊ะ! เฮีย เดี๋ยวสิ…อ๊ะ”
ไม่ทันจบประโยค เขาก็วางเธอลงบนโซฟาหนานุ่มตัวใหญ่กลางห้องอย่างแม่นยำ
‘อ่า ขอโทษนะไอ้วายุน้องสาวมึงแม่งล่อตาล่อใจกูเป็นบ้า ขอเอาสักทีเหอะ’
เขาสูดลมหายใจเข้าลึกพยายามปรับสีหน้าให้เรียบนิ่ง แต่ดวงตาสีนิลกลับลุกวาวเหมือนมีเพลิงเผาอยู่ภายใน
“เฮียหยุดก่อน…หนู หนู …”
“ทำไม กลัวหรอ อย่าบอกนะว่าไม่เคยจริงๆอ่ะ”
“เคยอยู่แล้ว คิดว่าเฮียมีประสบการณ์เก่งอยู่คนเดียวหรือไง”
“แล้วให้หยุดทำไม”
“ก็หนู…”
มือหนาค่อย ๆ ล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา
ช่อฝันขมวดคิ้วทันที
“เฮียจะทำอะไรอ่ะ?”
น้ำเสียงเธอเริ่มสั่น ความระแวงพุ่งสูงเมื่อเห็นนิ้วเขากำลังแตะไปที่ชื่อในรายชื่อโทรศัพท์
“ก็ไม่ได้ทำอะไร แค่จะโทรหาไอ้วายุ”
“ห๊ะ!?”
ทันทีที่ได้ยินชื่อพี่ชายตัวเอง เธอก็ลุกพรวดจากโซฟาโดยอัตโนมัติ พลันพุ่งเข้าหาเขาทันที
“เฮีย! อย่านะ! หนูขอร้อง!”
เธอพยายามเขย่งเพื่อจะแย่งมือถือกลับมา แต่คิรินสูงกว่าตั้งสามสิบกว่าเซ็นต์ได้ ยิ่งเขายกมือขึ้นเหนือศีรษะก็ยิ่งเหมือนยั่วเธอให้เดือด
“ไหนเฮียสัญญากับหนูแล้วไงว่าจะไม่บอกเฮียวายุ!”
เขาเลิกคิ้วนิ่ง ๆ แววตาวาววับอย่างเจ้าเล่ห์ปนขำ แน่นอนว่าเขาไม่ได้จะโทรหาใครจริง ๆ… แค่อยากแกล้งเธอ
“งั้นก็ตามที่เราตกลงไว้ เฮียจะช่วยเธอ ส่วนเธอต้องตอบแทนเฮีย”
ช่อฝันกัดริมฝีปากเล็กน้อยก่อนจะตอบเสียงหนักแน่น
“โอเค ตามนั้น”
คิรินยิ้มมุมปาก ดวงตาเป็นประกายคล้ายได้เหยื่อในเกมที่เขาวางกับดักไว้เอง
“เรื่องนี้…จะเป็นความลับของเราสองคนเท่านั้น เชื่อใจเฮียได้ไอ้เด็กดื้อ”
“อืม หนูเชื่อว่าเฮียมีสัจจะ แม้จะดูเหมือนไม่มีก็ตาม”
คำตอบที่หลุดจากปากเธอแทบจะทันทีราวกับไม่มีเวลาคิด… หรือไม่ก็เพราะหัวใจมันคิดแทนไปแล้วเรียบร้อย
ร่างสูงใหญ่ของคิรินค่อย ๆ ก้าวเข้ามาหาเธอทีละก้าว ช่อฝันกลืนน้ำลายลงคออัตโนมัติ และร่างเธอก็ขยับถอยหลังโดยไม่ทันรู้ตัว
‘นี่เราจะโดนเขาเปิด(ซิง)จริงๆใช่ไหม มันดีจริงๆใช่ไหม’
ขาเธอสะดุดกับขอบโซฟา ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งโดยไม่ทันตั้งตัว ใบหน้าเงยขึ้นช้า ๆ สบกับสายตาเจ้าเล่ห์ของเขา เขาโน้มตัวลงมาใช้แขนทั้งสองข้างคร่อมเธอไว้ราวกับจะไม่ให้เธอหนีไปไหนได้อีก
“อยากไหม…หืมมมม”
“อืมม”
คิรินค่อย ๆ เอื้อมมือข้างหนึ่งมาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของตัวเองออก กระดุมสามเม็ดแรกถูกปลดลงอย่างช้า ๆ ก่อนที่เขาจะกระชากเสื้อเชิ้ตออกอย่างแรง
แควก!
เสียงผ้าฉีกเบา ๆ พร้อมกระดุมที่กระเด็นกระจายไปคนละทิศละทาง แผงอกแกร่งแน่นกำยำเผยออกมาชัดเต็มตา เธอแทบจะหายใจไม่ออกเมื่อสายตาไล่ลงจากใบหน้าคมสันไปถึงกล้ามเนื้อหน้าท้องเป็นลอน
‘กล้ามเฮียนี่มัน…’
เขาค่อย ๆ เอื้อมมือทั้งสองข้างมาจับแก้มเธออย่างแผ่วเบา ดวงตาคมของเขากระตุกวาวเหมือนจับจ้องสมบัติหายาก
‘ทำหน้าแบบนี้…ถึงขอให้หยุดก็คงหยุดไม่ได้แล้วนะ’
เขาก็โน้มหน้าลงมา…ช้า…ลึก…แนบแน่น
ริมฝีปากร้อนของเขาประกบลงบนปากเธออย่างมั่นคง ช่อฝันหลับตาแน่น พร้อมจูบกลับอย่างเงอะงะ เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็นเด็กอนุบาลที่ไม่รู้จะขยับปากยังไง
“ยัยเด็กซื่อบื้อ… ทำตามเฮียนะ เดี๋ยวเฮียสอน”
เสียงกระซิบชิดริมฝีปาก ทำให้ร่างกายของเธอสั่นสะท้าน จากจูบที่ไม่ประสา ค่อย ๆ กลายเป็นจูบที่เร่าร้อนด้วยการนำของเขา ลิ้นร้อนของคิรินตะวัดไปมา กลืนกินทุกลมหายใจของเธอ
‘หวาน รสชาติน้องสาวเพื่อนมันดีขนาดนี้เลยหรอว่ะ’
เขาเลื่อนมือขึ้นไปสัมผัสใบหู ไล้ลงมาตามลำคอ มืออีกข้างค่อย ๆ เกี่ยวสายเดี่ยวของเธอลงไปอย่างแนบเนียนจนเธอแทบไม่รู้ตัว
‘อยากชิมทุกส่วน’
นิ้วเรียวของเขาปลดตะขอเสื้อในเกาะอกอย่างแม่นยำในพริบตา จังหวะที่ริมฝีปากยังแนบสนิท เขาก็เริ่มไล้จูบลงมายังซอกคอ มือหนาวนเบา ๆ ไปบนแผ่นหลังเปลือยเปล่าของเธอ
‘ตรงนี้ก็น่ากิน ถ้าไอ้วายุรู้ได้ตายคาตีนมันแน่ แต่แล้วไงกูขอเอาน้องมึงแค่ครั้งเดียวเท่านั้นแหละ’
ร่างเธอสั่นไหวเมื่อเขาเลื่อนริมฝีปากต่ำลงมาจนถึงเนินอก ก่อนที่เขาจะขบเบา ๆ ที่ยอดอกจนเธอเผลอส่งเสียงครางเบา ๆ ออกมา
“ฮะ…เฮียยย…อ๊ะ”
เสียงเรียกที่หลุดออกมาจากริมฝีปากนุ่มฟังดูไม่มั่นคงนัก มือเล็กสั่นระริกพลางผลักหน้าผากของเขาเบา ๆ ขณะที่อีกข้างรีบยกขึ้นมาปิดเนินอกตัวเองเอาไว้แทบจะทันที
“ไม่เอานะ เราตกลงกันว่าอะไร…” เสียงทุ้มของเขาแผ่วเบาแต่หนักแน่นพอจะกลืนคำว่า ‘ถอย’ ทิ้งไปจากสมองเธอทันที “หรืออยากให้ไอ้วายุรู้? อย่าให้เฮียต้องดุแรงๆนะช่อฝัน เฮียยั้งร่างกายตัวเองไม่ได้นะ หืมมมม”
“เฮีย อ่อนโยนกับหนูหน่อย…”
ช่อฝันเบิกตากว้างทันที
“เอามืออกอย่าปิดสิ อย่าดื้อกับเฮียเฮียไม่อยากดุ…”
“เฮียก็อย่ามองแบบนั้นสิ หนูก็อายเป็นเหมือนกันนะ”
“เอามือออกนะ…”
และก่อนที่เธอจะทันตอบอะไร คนตรงหน้าก็ดึงมือเธอออกจากอกด้วยแรงอ่อนโยนแต่เด็ดขาด
“ไม่ต้องปิดหรอก ปิดยังไงก็ไม่มิดอยู่ดี มันเหมือน…”
“เหมือนอะไรคะ”
เธอถามเสียงแผ่วเบา ทั้งอยากรู้และไม่อยากได้คำตอบในเวลาเดียวกัน หัวใจเต้นถี่เมื่อสบตาเขาในระยะใกล้จนได้กลิ่นลมหายใจ
“เหมือนความรู้สึกเธอไง ชอบเฮียจนปิดไม่มิดอยู่แล้ว”
คำพูดนั้นดังขึ้นพร้อมรอยยิ้มมุมปากที่แฝงความมั่นใจเกินขีดจำกัด
“แล้วเฮียละ เฮียจะเอาหนูเพราะเฮียเองก็ชอบหนูใช่ไหม”
น้ำเสียงของเธอสั่นเล็กน้อย แต่เต็มไปด้วยความหวังเล็ก ๆ ที่พยายามเก็บซ่อนไว้ไม่ให้เขามองเห็น
“แน่นอนสิ”
เขาตอบกลับอย่างไม่ลังเล สายตาคมยังคงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอไม่วาง
แน่นอนกับผีสิ
‘ยัยเด็กบ๊อง ถ้าเอาใครเพราะความชอบ เฮียคงมีเมียเป็นร้อย โง่จริงๆเลยเด็กกระโปกอย่างเธอใครจะไปชอบลงวะ เฮียไม่ได้ชอบเธอ เฮียแค่(ชอบเย)ครับเด็กดี’
Bab terbaru
หย่ารักมาเฟียร้าย ตอนพิเศษ ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง
เสียงเพลงคลอเบา ๆ บรรเลงขึ้นกลางโถงคฤหาสน์ กลิ่นหอมของดอกลิลลี่ขาวลอยละมุนในอากาศ บรรยากาศอบอุ่นแต่สง่างามประหนึ่งฉากในฝัน และวันนี้คือวันที่เขารอมาเกือบทั้งชีวิต ‘ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง’ คิรินยืนอยู่หน้าแท่นพิธี ในชุดทักซิโด้สีดำเข้ารูป สมบูรณ์แบบทุกกระเบียดนิ้ว ยกเว้นเพียงสิ่งเดียว... หัวใจที่ยังเต้นแรงเกินไปจนเขาแทบยืนไม่ไหว ‘ได้ประกาศให้โลกรู้อย่างเป็นทางการสักทีว่าคนนี้เมียกู’ แขกในงานค่อย ๆ เงียบลง เมื่อเสียงประตูคฤหาสน์เปิดออกช้า ๆ และนั่นเองที่เธอก้าวเข้ามา… ‘สวยอะไรขนาดนั้น บ้าบอสวยเกินไปแล้วคุณเมีย’ ช่อฝัน ในชุดเจ้าสาวลูกไม้สีขาวบริสุทธิ์ ผมถูกรวบขึ้นอย่างอ่อนโยนเผยให้เห็นลำคอระหงและรอยยิ้มจาง ๆ ที่แต้มอยู่มุมปาก ไม่ใช่ยิ้มจากความดีใจ...แต่เป็นยิ้มจากความสงบของใจที่ผ่านพ้นทุกอย่างมาได้ ‘ลูกชายก็หล่อได้พ่อสะจริง’ เธอก้าวเข้ามาช้า ๆ ลูกชายเดินเคียงข้าง ส่งช่อดอกไม้ให้ และในวินาทีนั้น... คนที่ยืนหน้าเวทีอย่างคิริน ชายผู้ไม่เคยรู้จักคำว่าอ่อนแอ ชายผู้ที่ไม่เคยยอมแม้แต่กระสุน หรือศัตรูที่แข็งแกร่งที่สุด... เขากลับยกมือขึ้น…ปาดน้ำตาเงียบ ๆ ที่ไหลลงมาโดยไม่ทันรู้ตัว มันไม
หย่ารักมาเฟียร้าย ตอนที่ 46 ตอนจบ
‘ไอ้ลุงนี่มาตายไปง่ายๆแบบนี้ได้ไง ยังไม่ชดใช้ความผิดเลย ยังไม่ทำหน้าที่พ่อเลย’บรรยากาศในศาลาเงียบสงบเกินกว่าจะเรียกว่า 'อบอุ่น' งานศพจัดขึ้นอย่างเรียบง่าย ไม่มีสิ่งใดหวือหวา มีเพียงกลิ่นธูปจาง ๆ ลอยปะปนกับเสียงสวดพระอภิธรรมที่คลอแผ่วท้องฟ้าในวันนี้ไม่มืดครึ้มจนเกินไป แต่ก็ไม่มีแสงแดดสดใสแบบที่ใครสักคนเคยหวังไว้ วันเกิดปาฏิหาริย์…ไม่ใช่วันนี้แน่“มินทร์ไม่ยอม”“พูดอะไรอ่ะลูก”ช่อฝันยืนอยู่กลางศาลา มือเรียวกำช่อดอกไม้สีขาวแน่นแนบอก ลูกชายของเธอเดินข้างกัน“เขาไม่สิทธิ์ชิงตายก่อนจะได้ดูแลมินทร์หรอ เป็นพ่อภาษาอะไรทำไมไร้ความรับผิดชอบแบบนี้ ม๊าไปลากเขาขึ้นมาจากโลงเลยนะ”“มินทร์ตั้งสติลูก”“งั้นมินทร์ทำเอง”“ม๊าขอร้องอยู่นิ่งๆฟังพระสวดก่อนนะลูก”เสียงพระสวดดังลอยวน ไฟแสงเหลืองวอมเปลวที่ถูกลมพัดไหว เงาของผู้คนพลิ้วลงบนพื้น เธอก้มลงมองดอกไม้ในมือ แล้วถอนหายใจเฮือกหนึ่ง หนัก อัดแน่น เหมือนแบกอะไรบางอย่างไว้ในอกมานานเกินไป“ม๊าไม่รักป๊าหรอ ม๊าก็รักเขาอยู่ตลอดมาหนิ ไม่งั้นม๊าจะร้องไห้ทำไม”“แล้วมินทร์จะให้ม๊าทำไง เพราะม๊าเอง ที่ป๊าลูกต้องตายเพราะม๊าไล่เขาออกไปวันนั้นเอง”เสียงของเธอเบาและมั
หย่ารักมาเฟียร้าย ตอนที่ 45 คงเป็นครั้งสุดท้ายแล้ว
‘ส่งจดหมายมาโบราณชะมัด!’เสียงกระดาษบางเบาถูกแกะออกอย่างช้า ๆ ท่ามกลางความเงียบงันในห้องนอนที่เหมือนทุกอย่างหยุดเคลื่อนไหว เด็กชายวัยสิบห้าปี นั่งกอดเข่าบนปลายเตียงสายตาแนบแน่นอยู่กับจดหมายในมือ ลายมือที่เขารู้ดีว่าเป็นของใคร ...ของคนที่หายไปจากบ้านนี้มาเพียงสองวัน แต่กลับทิ้งทุกความรู้สึกไว้หนักหนาเกินรับไหว“หายไปแค่สองวันเอง... ทำไมต้องส่งจดหมายมาด้วยวะ…”เขาพึมพำกับตัวเอง เสียงติดห้วน หยอกประชดแบบคนพยายามไม่ให้ใจมันไหว แต่ปลายนิ้วที่จับขอบกระดาษกลับแน่นขึ้น ราวกับกลัวว่ามันจะปลิวหายไปเหมือนเจ้าของมัน“แค่จะหย่ากับม๊าเอง...ทำไมต้องมาเขียนอะไรแบบนี้ด้วย…”คำพูดดูเหมือนไม่แคร์ แต่ในใจกลับสั่นคลอนไม่ต่างจากใบไม้ที่โดนลมกระโชก เขาเริ่มไล่อ่านตัวอักษรทุกบรรทัดช้า ๆ อย่างที่ไม่เคยตั้งใจขนาดนี้มาก่อน แล้วก็มาถึงประโยคสุดท้ายประโยคเดียวที่เหมือนใครเอามีดมากรีดกลางอกให้เลือดซึมไม่หยุด“ถ้าลูกได้อ่าน แสดงว่าพ่อคงไม่ได้กลับไปแล้ว ลูกไม่ต้องร้องไห้ ไม่ต้องทำเป็นเสียใจ พ่อแค่อยากให้ลูกรู้ว่า ตลอดเวลาที่ลูกด่าว่าพ่อเลว พ่อก็พยายามจะไม่เถียง... เพราะพ่อเห็นว่าลูกมีค่าพอจะด่าพ่อทุกคำ…แค่อย่ากลายเป
หย่ารักมาเฟียร้าย ตอนที่ 44 ก็หย่ากันสิ
“ทำไมอยู่ๆฝนก็ตกวะ กูจะไปหาเมียดีๆ อุปสรรคนี่มันอะไรกันเนี่ย อย่ามาขัดขวางความรักของกูนะเว้ย”เสียงฝนกระหน่ำลงมาอย่างไม่ปรานี หยาดน้ำเทกระหน่ำจากฟ้า ซัดหลังคาและกระทบผิวถนนดังเป็นจังหวะถี่ๆ ลมกรรโชกแรงจนต้นไม้ริมรั้วเริ่มโอนเอน สะบัดกิ่งใบพริ้วไปตามแรงพายุ บรรยากาศรอบตัวเหมือนจะสื่อบางอย่าง...หนักอึ้ง อัดแน่น และตึงเครียด‘เสนอหน้ามาอีกแล้ว หน้าด้าน!’ประตูหน้าบ้านถูกผลักออก ช่อฝันก้าวออกมาพร้อมเสียงฝนกระทบพื้น เธอขมวดคิ้วทันทีที่เห็นร่างของใครบางคนยืนอยู่ใต้เงาไม้ริมรั้วหน้าบ้าน‘ทำตัวหน้าสมเพชจังเลยนะ นี่เราเคยรักไอ้คนแบบนี้จริงๆหรอ’คิรินยืนนิ่งตากฝนอยู่ตรงนั้น เสื้อเชิ้ตสีเข้มเปียกแนบลำตัว เส้นผมชื้นน้ำฝนแนบหน้าผาก ดวงตาแดงก่ำคล้ายคนที่เพิ่งผ่านการร้องไห้ หรือดื่มหนักมา แต่ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลไหน...เขายังไม่ขยับแม้แต่ก้าวเดียว“มาทำไม?”เสียงของเธอดังขึ้น...แฝงความสั่นบางอย่างที่แม้เจ้าตัวเองก็อาจไม่รู้ตัวคิรินยังคงนิ่ง เขาไม่ตอบในทันที แค่ส่งสายตามองตรงเข้ามาในดวงตาของเธอ ไม่กร้าว...ไม่แข็ง แต่เต็มไปด้วยอะไรบางอย่างที่แทบกลืนกินตัวตนเขาทั้งหมด“ไม่ให้เฮียเข้าไปหลบฝนในบ้านก่อนหรอ…ฝ
หย่ารักมาเฟียร้าย ตอนที่ 43 กูมันเลว กูรู้ตัวดี
‘ทำบุญทำทานเผื่อสัมพะเวสีจะไปผุดไปเกิดสักที’แสงแดดอ่อนของเช้าวันใหม่ค่อย ๆ ทาบลงบนลานหน้าบ้าน เสี้ยวแสงที่ลอดผ่านปลายไม้ปลายหญ้ากระทบผิวใบ ปลุกให้เช้านี้ดูอ่อนโยนกว่าทุกวันเสียงนกร้องเจื้อยแจ้วผสานกับเสียงสวดพระ ลอยแผ่วจากลำโพงวัดใกล้เคียง ...คล้ายดนตรีประกอบที่ไม่ได้นัดหมาย แต่ลงตัวอย่างแปลกประหลาด‘ขอให้ม๊ามีแต่ความสุข’คามินทร์นั่งพับเพียบอยู่ข้างแม่ มือทั้งสองยกพานข้าวของขึ้นประเคนพระอย่างเรียบร้อย เคียงข้างคือช่อฝัน ผู้หญิงที่ทั้งเป็นแม่ และเป็นทุกอย่างของเขามาตลอดชีวิตการตักบาตรวันนี้ไม่ได้มีอะไรหรูหรา ข้าวสวยร้อน ๆ กับแกงจืดใส่ฟัก วางเรียบง่ายในถุงใสหลังจากส่งของใส่บาตรเสร็จ สองแม่ลูกก็นั่งนิ่ง...หลับตากรวดน้ำ เสียงกระซิบของบทแผ่เมตตาเอ่ยเบาในลำคอ แต่ในใจของเด็กชายกลับเต็มไปด้วยเสียงอื้ออึงของบางความคิดที่ไม่มีวันพูดออกมา‘วันเกิดผม...ถ้าขอพรได้หนึ่งข้อแล้วมันเป็นจริงได้ ผมขอให้ลุงวายุฟื้นขึ้นมาได้ไหม…’เสียงแม่ดังขึ้น...อ่อนโยนและสดใสอย่างที่เคยเป็น คล้ายอยากปลุกเช้าวันนี้ให้กลับมาเป็นวันที่ดี“วันนี้ตั้งใจเรียนนะลูก ค่อยกลับมาเป่าเค้กที่บ้าน ม๊าจะตั้งใจทำสุดฝีมือเลย~”ค
หย่ารักมาเฟียร้าย ตอนที่ 42 ออกไปจากชีวิตฉันซะ!
‘หวังว่าจะไม่เสนอหน้ามาเป็นมลพิษในชีวิตเราอีกนะ’แสงแดดอุ่นยามเช้าทาบลงบนพื้นไม้หน้าร้าน กลิ่นของเช้าใหม่ปะปนกับกลิ่นหอมบาง ๆ ของกาแฟที่ยังไม่ถูกชง ช่อฝันเดินออกมาเปิดร้านเหมือนเช่นทุกวัน เสื้อยืดสีขาวกับผ้ากันเปื้อนลายกาแฟเก่า ๆ คล้องอยู่บนคอ ผมถูกรวบหลวม ๆ แบบไม่ได้จัดเต็ม แต่ก็พอให้ดูเรียบร้อยแต่แล้วสายตาเธอก็ชะงัก...กับช่อดอกลิลลี่สีขาวสดที่วางเด่นอยู่หน้าร้านอย่างจงใจ‘สวยจัง’ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น ไม่มีเงาคนที่เธอคุ้น มีแค่ดอกไม้ที่ยืนหยัดอยู่ท่ามกลางแสงยามเช้า“เอ๊ะ... ตั้งแต่เราปฏิเสธวาโยไป เขาก็ไม่ได้ส่งดอกไม้อีกเลย แล้วทำไมวันนี้ถึงส่งมานะ...?”เธอก้มลงหยิบช่อดอกไม้ขึ้นมา มือสัมผัสกับกลีบเนียนนุ่มที่เย็นจากอากาศเช้าตรู่ ดอกไม้ช่อนี้ไม่มีการ์ด ไม่มีข้อความแนบ ไม่มีชื่อผู้ส่ง ...แต่กลับมีกลิ่นหอมจาง ๆ ที่อบอุ่น“หอมจัง...”เสียงนั้นหลุดออกจากริมฝีปากอย่างไม่ตั้งใจ เธอก้มลงดมดอกไม้เงียบ ๆ ราวกับโลกกำลังหมุนช้าลงในชั่วครู่แต่แล้ว...“หอมดอกไม้แล้ว... หอมคนให้ด้วยสิครับ~”เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้นจากข้างหลังพร้อมกับอ้อมแขนแข็งแรงที่โอบรัดเธอแน่นจากด้านหลัง ความร้อนจากฝ่ามือและแผงอกข
Anda juga akan menyukai
Bad Dindan สัญญารักใต้เงามาเฟียร้าย
Story ปลายตะวัน8.9K Dibacaดอกรักของฟาร์ริก
Time To Love33.4K Dibacaพิษรักคุณหมอมาเฟีย
มดตัวจี๊ด85.9K Dibacaเด็กกำพร้ากับมาเฟียคลั่งรัก
Davide24.5K Dibacaเล่ห์สวาทแม่นักสืบ
เซนโด้418 Dibacaเด็กพยศของประธานเหนือ
นิษฐา012.7K DibacaFinally, You Yielded (กว่าจะยอมมาเป็นของฉันนะนายเย็นชา)
ยิ้มแย้ม หยาดเยิ้ม193 Dibacaบ่วงร้ายพยศรัก
ภัสสพิชชา345 Dibaca
