ตอนที่ 9 ของขวัญที่ดีที่สุด

ตอนที่ 9 ของขวัญที่ดีที่สุด

หลายวันต่อมา

เมื่อร่างกายของซินหยาหายดี เซียวฉีเริ่มหางานทำและเข้าไปที่โรงเรียนเพื่อฝากซินหยาเข้าเรียน เหมือนว่าซินหยาจะชอบที่นี่มาก ๆ เช่นกันเพื่อน ๆ ที่เรียนอยู่ที่นี่เห็นซินหยาก็พากันวิ่งกรู่เข้ามาหา

หลังจากกลับมาจากโรงเรียนหลังสมัครเรียนเสร็จ ซินหยาพูดไม่หยุดปากอยากไปโรงเรียนในเร็ววัน ช่วงคืนแรก ๆ ที่มาพักที่นี่ซินหยาจะตื่นมาร้องแงงอตอนกลางคืน คิดถึงคุณปู่คุณย่าและคุณพ่อ แม้ว่าเขาไม่เคยแยแสซินหยา แต่เซียวฉีก็เข้าใจได้ จากที่เคยเห็นหน้าในทุก ๆ วันกลับไม่ได้พบเจอย่อมมีความคิดถึง เมื่อไหร่ที่ลูกสาวร้องไห้สะอึกสะอื้น เธอดึงกายลูกสาวตัวน้อยเข้ามาโอบกอดไว้แน่น ปลอบประโลมให้เธอสงบลง

ยิ่งลูกสาวร้องไห้หนักเท่าไหร่เซียวฉียิ่งเจ็บปวดหัวใจ ไม่ใช่เพราะเธอเสียใจที่พาลูกหนีออกมาแต่เสียใจที่ลูกสาวรักจ้าวเหวินขนาดนี้แต่เขาไม่เคยมองว่าเด็กหญิงตัวเล็กคนนี้เป็นลูกสาวเขาเลย ส่วนหลินฟงก็มีแวะเวียนมาหาช่วงเย็น ๆ คอยซื้อขนมและมาเล่นเป็นเพื่อนซินหยาทำให้เธอมีความสุขและลืมเรื่องจ้าวเหวินไปบ้าง

บรื้น บรื้น เสียงรถยนต์ดังเข้ามาและดับลง หูของซินหยาผึ่งดีดตัวลุกขึ้นอย่างอัตโนมัติ

“คุณแม่คะ อาหลินมาแล้ว หนูไปหาอาหลินก่อนนะคะมีเรื่องมากมายอยากเล่าให้ฟัง”

“อื้ม ..อย่ารบกวนคุณอามากล่ะเข้าใจมั้ย เดี๋ยวแม่จะทำอาหารในครัวสักครู่ ”

“คุณแม่คะ เรามีอาหารเยอะมั้ยหนูอยากชวนคุณอาเข้ามากินข้าวเย็นด้วยกัน”

“ได้สิ ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่เราสองแม่ลูกยังไม่ได้ตอบแทนอะไรคุณอาเลย” เซียวฉีเห็นดีกับความคิดของลูกสาว รีบเข้าไปในครัวมองดูของที่สามารถทำอาหารเย็นในคืนนี้

“ยังดีมีผักเหลือจากเมื่อวาน วันนี้ทำเป็นข้าวต้มกับผัดผักก็แล้วกัน ทำไข่ตุ๋นเพิ่มให้ซินหยาสักสองฟองกำลังดี” เซียวฉีจัดการทำอย่างที่เธอพูดออกมา ซินหยาเดินกึ่งวิ่งออกไปหาคุณอาหลินฟงใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

“คุณอา วันนี้ซินหยามีเรื่องจะเล่าให้ฟังด้วยค่ะ”

“ซินหยามีเรื่องเล่าทุกวันเลยสินะ ช่างเป็นคนเจรจาและพูดเก่งจริง ๆ วันนี้อาเองก็มีของมาให้ด้วยนี่ไง ชอบมั้ย” หลินฟงยื่นถุงให้ซินหยา เธอยิ้มกว้างก้มโค้งลงเล็กน้อยเพื่อเป็นการขอบคุณก่อนจะหยิบมาเปิดดู ชุดเจ้าหญิงน่ารักอย่างที่เธอเคยอยากได้ ตอนนี้มาอยู่ตรงหน้าเด็กหญิงดวงตาเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตา เอ่ยถามหลินฟงเสียงสั่น

“ชุดนี้เป็นของหนูจริง ๆ หรือคะ มันใช่ของหนูหรือคะ”

“ใช่นะสินะ ฉันตั้งใจซื้อมาให้ซินหยาเลยนะลองดูสิว่าใส่ได้พอดีมั้ย”

ขวับ มับ !! เด็กหญิงตัวน้อยโผล่เข้ากอดหลินฟงแน่น เขาตกใจเล็กน้อย จู่ ๆ เด็กหญิงตัวเล็กสั่นเทาไปทั้งตัว ตกใจคิดว่าตนเองทำอะไรผิดไป รีบเอ่ยถามด้วยความกังวล

“ซินหยาเป็นอะไรไป หรือว่าไม่ชอบชุดแบบนี้”

“ไม่ใช่ค่ะ ซินหยาชอบมาก ชอบมาก ๆ มันเป็นของขวัญชิ้นแรกที่ดีมาก ๆ อึก ฮื้อ ฮื้อ”

“ชอบแล้วทำไมถึงร้องไห้ล่ะ ฉันคิดว่าซินหยาไม่ชอบเสียอีก”

“ซินหยาแค่ไม่เคยได้รับมันต่างหาก เลยดีใจที่สุดที่ได้” หลินฟงสะอึกในคำพูดของเด็กน้อย เขาเข้าใจอยู่ว่าจ้าวเหวินไม่ชอบและเกลียดเขามากแค่ไหน แต่เด็กหญิงตัวน้อยคนนี้คือลูกของเขา ทำไมถึงได้ใจร้ายกับเธอถึงขนาดนี้ ตลอดเวลาทั้งสองคนต้องพบเจออะไรกันมาบ้างนะ ยิ่งคิดหลินฟงยิ่งสงสารยื่นมือไปโอบกอดและอีกข้างลูบศีรษะของซินหยาเบา ๆ

“ที่แท้ก็ดีใจที่ได้ของขวัญสินะ อย่างนั้นต่อจากวันนี้อาจะนำของขวัญมาให้ซินหยาทุกครั้งที่มาหาเลยดีมั้ย บ้านของอานะร่ำรวยซื้อของเล่น ชุดสวย ๆ ให้ซินหยาทั้งโกดังยังได้”

“จริงหรือคะ อย่างนั้นซินหยาขอชุดสวย ๆ ให้คุณแม่ด้วยได้มั้ยคะ”

“เด็กน้อยเรื่องแค่นี้ทำไมไม่ได้กันล่ะ หยุดร้องแล้วสินะ ไปที่ห้องของเธอกันจะได้ลองสวมใส่ดู ฉันว่าต้องเข้ากับเธอมาก ๆ เลย” “ได้ค่ะ จริงสิวันนี้คุณแม่ให้ชวนคุณอากินข้าวเย็นด้วยกัน ไปรอคุณแม่ข้างในหันเถอะนะคะ” ซินหยาสูดน้ำมูกปาดน้ำตาจับมือหลินฟงเข้าไปข้างใน หลินฟงยิ้มกริ่มในใจพลางครุ่นคิดซินหยายังพบเจอความเย็นชามากขนาดนี้ เซียวฉีคงต้องถูกกระทำมากไปกว่านี้แน่ ๆ ครั้นนั้นใบหน้าของเขาพลันเปลี่ยนสี เส้นเลือดปูดบวมขึ้นบนใบหน้ากัดฟันกรามเสียงดัง ความโกรธแค้นที่มีต่อหลินฟงยิ่งเพิ่มมากกว่าเดิม

‘ครั้งก่อนฉันยอมเพราะคิดว่าแกจะดูแลเซียวฉีได้เป็นอย่างดี และไม่อยากทำให้เธอลำบากใจ แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้ฉันจะต้องลุกสู่เพื่อแก้แค้นให้เซียวฉี แค้นเก่ายังไม่ชำระวันนี้แกเพิ่มความแค้นครั้งใหม่ให้ฉัน ฉันว่าจะไม่ใช้อำนาจที่มีต่อจากนี้คงต้องใช้มันเพื่อปกป้องคนที่ฉันรัก’ 

 

หลินฟงคิดในใจ สองเท้าก้าวเข้ามาในบ้านกลิ่มหอมโชยคละคลุ้งออกมาจากห้องครัว กลิ่นที่เขาจดจำได้ดีเป็นอาหารที่เซียวฉีมักจะทำให้เขากินบ่อย ๆ ในตอนที่คบกับ

“คุณแม่น่าจะทำอาหารอยู่ในครัว คุณอานั่งรออยู่ตรงนี้สักครู่นะคะ หนูจะเข้าไปลองเปลี่ยนเสื้อผ้า” หลินฟงพยักหน้าให้ซินหยาเธอปล่อยมือวิ่งเข้าไปที่ห้องนอนลองชุดที่หลินฟงซื้อมาให้ใหม่

ตอนนั้นเซียวฉีได้ยินเสียงพูดคุย จึงเดินออกมาหาในมือถือจานผัดผักกับไข่ตุ๋นออกมาด้วย หลินฟงรีบเข้าไปช่วยยกอาหาร

“ให้ฉันช่วยนะ”

“จะให้แขกช่วยยกได้ยังไง ไปนั่งเถอะค่ะ”

“กลิ่นหอมจังเลยนะ รสชาตินี้ไม่ได้กินมานานแล้วคงกินคู่กับข้าวต้มใช่มั้ยผัดผักนะ” เซียวฉีชะงักสั่นสะท้านไปทั้งหัวใจ คิดว่าเขาลืมไปแล้วเสียอีกว่าเธอชอบทำเมนูนี้ให้เขากิน

“ยังจำได้สินะ”

 

“ฉันจะลืมได้ยังไง เรื่องที่เกี่ยวกับเธอฉันไม่เคยลืมและไม่อยากลืม รสชาติที่หากินจากที่ไหนไม่ได้ ไม่ว่าจะใครทำก็ไม่อร่อยเท่าเธอทำ”

ฟิ้ว ฟิ้ว 

สายลมพัดโชยลมโกรกเย็นสบาย ใต้ต้นไม้ปูด้วยเสื่อไม่เล็กไม่ใหญ่ในสวนสาธารณะ หญิงสาวยิ้มแย้มแจ่มใสหัวใจเต้นระรัวจ้องมองแฟนหนุ่มอย่างใจจดใจจ่อ จ้องมองเขาที่กำลังตักข้าวต้มกับผัดผักของเธอเข้าปาก เธอตั้งใจทำมาให้เขากินไม่รู้ว่าจะถูกปากหรือไม่

เมื่อชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมาหลังจากเคี้ยวและกลืนลงคอ เธอรีบถามเขาอย่างคะยั้นคะยอ

“เป็นอย่างไรบ้าง รสชาติฝีมือของฉันพอกินได้มั้ย หากไม่อร่อยก็รีบคายออกมาเลยนะ”

“อึก ! ไม่อร่อยเลยแถมยังเค็มมากอีกด้วย”

“หะ ! จริงเหรอ อย่างนั้นก็รีบคายออกมาสิ จะฝืนกลืนเข้าไปทำไม”หญิงสาวใบหน้าซีดเซียวรีบแบมืออกไปให้เขาคายมันออกมา เขาหัวเราะคิกคักเมื่อเห็นใบหน้าตกอกตกใจของเธอ“หัวเราะอะไร ฉันบอกให้รีบคายออกมาแล้วฉันจะรีบไปหาซื้ออะไรที่ร้านใกล้ ๆ มาให้กิน”เขายังยิ้มกว้างยื่นมือมาขยี้ศีรษะของเธอแผ่วเบา

“ฉันแกล้งเล่น ฝีมือของแฟนฉันอร่อยมากขนาดนี้จะคายทิ้งให้เสียของทำไม ฉันอยากกินอาหารฝีมือเธอไปตลอดชีวิตเรียนจบเราแต่งงานกันนะ ฉันจะดูแลเธอเอง” ใบหน้าของหญิงสาวแดงระเรื่ออย่างเขินอายทั้งถูกเขาหยอกล้อและโปรยคำหวาน ราวกับมีมวลเหล่าแมลงบินล่อนอยู่ในท้อง วูบวาบและสั่นไหวไปทั้งหัวใจ เป็นช่วงเวลาที่มีความสุขและเป็นความทรงจำที่ไม่เคยลบเลือนไปจากใจของเซียวฉีเช่นเดียวกัน