ตอนที่ 8 หาที่อยู่

ตอนที่ 8 หาที่อยู่

“จริงสิอาได้ยินมาว่ามีร้านไอศกรีมใกล้ ๆ นี้อยากลองมานานแล้วไม่มีโอกาสวันนี้มาที่นี่พอดี ซินหยาอยากลองกินกับอาหรือไม่”

“จริงหรือคะ ซินหยาอยากกินจังเลยแต่ว่าคุณแม่จะอนุญาตหรือคะหนูพึ่งจะหายป่วย”

“ตอนนี้ลูกก็หายแล้วอยากจะกินก็ตามใจ แต่แม่ให้กินได้เพียงนิดหน่อยพอหายอยากเข้าใจมั้ย ดูเหมือนว่าฝนกำลังก่อตัวมืดครึ้มมาอีก กินไอศกรีมกับคุณอาเสร็จแม่จะได้รีบพาไปหาที่พัก” เซียวฉีเห็นท่าทีดีใจและสีหน้าที่เปลี่ยนไปเธอจึงยอมอ่อนข้อ

ทั้งสามออกไปที่ร้านไอศกรีมระหว่างที่สั่งเสร็จรอกินอยู่นั้น หลินฟงเอ่ยขึ้นเพื่อเสนอยื่นมือช่วยเหลือเขาไม่อาจจะปล่อยให้ทั้งสองคนไปร่อนเร่หาที่อยู่ตามลำพัง ที่มณฑลนี้มีทั้งคนดีและไม่ดี ไม่แน่เธออาจจะเจอคนที่เอาเปรียบหลอกลวงจนเธอหมดตัวแน่ ๆ 

 

“เซียวฉี ฉันย้ายมาอยู่ที่นี่่พักใหญ่แล้ว รู้จักที่นี่เป็นอย่างดีให้ฉันช่วยเรื่องที่อยู่นะ หากเธอออกไปเดินหาตะวันคงตกดินพอดี”

“หลินฟงฉันขอบคุณที่คุณมีน้ำใจกับฉันและลูกนะ แต่ว่าฉันไม่อยากรบกวนและทำให้คุณต้องลำบากใจไปมากกว่านี้ ฉันอยากจะเดินไปข้างหน้าด้วยตัวและลำแข้งของฉันเอง”

“ฉันไม่ได้ให้เธอมาอาศัยอยู่ด้วยกันเสียหน่อย ฉันมีคนรู้จักที่เปิดห้องให้เช่าอยู่ ที่นั่นใกล้โรงเรียนและโรงพยาบาลด้วยล่ะ อย่างที่เธอบอกดูเหมือนว่าฝนจะตกในอีกไม่ช้า รับความหวังดีของฉันเอาไว้เถอะนะ” เซียวฉีเงยหน้ามองท้องฟ้า ก้อนเมฆจับตัวเป็นก้อนมืดครึม นึกถึงคำพูดของหมอและเป็นห่วงสุขภาพของซินหยาเธอพึ่งออกจากโรงพยาบาลถูกฝนอีกคงได้นอนอยู่ที่โรงพยาบาลอีกครั้งแน่ ๆ

“ขอบคุณนะ ครั้งนี้ฉันติดหนี้บุญคุณคุณอีกแล้ว”

“อย่าคิดเช่นนั้นเลย ฉันช่วยเพราะอยากช่วย” หลินฟงยิ้มกว้างก่อนจะเดินไปเอาไอศกรีมเมื่อได้ยินเจ้าของร้านเรียก

“คุณแม่คะคุณอาใจดีจังเลยค่ะ”

“คุณอาคนนี้เป็นคนแบบนี้ ไม่ว่าจะเนินนานแค่ไหนเขาก็ยังใจดีเสมอมา” เซียวฉีมองตามแผ่นหลังพลางเอ่ยออกมาพร้อมรอยยิ้ม

หลังจากกินไอศกรีมเสร็จหลินฟงพาทั้งสองแม่ลูกนั่งรถยนต์ไปที่หมู่บ้าน และมีบ้านเช่าเรียงรายหลายหลัง เป็นอย่างที่เขาบอกระหว่างสองข้างทางมีร้านอาหารมีโรงงาน และยังมีโรงเรียน เซียวฉีเคยคิดเอาไว้บ้างแล้วซินหยาใกล้จะถึงวัยเข้าโรงเรียนเธอจะนำเงินที่ซ่งเหอหลงให้มาพาลูกไปสมัครเรียนและหางานทำส่งเสียลูกสาว และใช้จ่าย หากไม่ดิ้นรนคงไม่มีเงินใช้ โชคดีของเธอจริง ๆ ที่ได้มาพบเจอหลินฟงในยามลำบากเช่นนั้น เขาเหมือนแสงสว่างปลายอุโมงค์อย่างแท้จริง

ชายชรายืนอยู่หน้าร้านกำลังรดน้ำดอกไม้ใบหูได้ยินเสียงรถยนต์เคลื่อนตัวเข้ามาเขารีบวางมือจากทุกอย่าง รีบร้อนเดินมายืนคอยต้อนรับหลินฟงด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส

“คุณชายมาที่นี่มีเรื่องอะไรหรือขอรับ เอ๊ะ ! นั่นผู้หญิงหรือว่านี่คือคนรักของคุณชาย” ทันทีที่หลินฟงเดินลงจากรถชายชราเอ่ยเอ่ยถามด้วยความสงสัย ตอนนั้นเซียวฉีไม่ทันได้ลงมาจากรถจึงไม่ทันได้ยินบทสนทนานี้

“จุ จุ ลุงโม่อย่าพูดเสียงดัง และอย่าเรียกฉันว่าคุณชาย อีกอย่างเธอไม่ใช่คนรักของฉันหรอกนะ อย่าพูดให้เธอเสียหาย เธอจะมาเช่าห้องพักที่นี่ จงทำตัวเป็นเจ้าของกิจการอย่าได้ทำผิดพลาดและถูกจับได้” ลุงโม่เข้าใจทุกอย่าง เขายืนยืดอกอย่างผ่าเผยเอ่ยทักทายหลินฟงใหม่อีกรอบ

“หลินฟงมาถึงที่มีอะไรให้ฉันช่วยอย่างนั้นหรือ”

“สวัสดีลุงโม่ ฉันพาคนรู้จักมาหาที่พักหวังว่าห้องพักของลุงยังมีห้องว่างอยู่ใช่มั้ย” เซียวฉีเดินลงมาพร้อมกับลูกสาวส่งยิ้มอย่างเป็นมิตรให้แก่ลุงโม่

“ที่แท้คิดว่ามีเรื่องอะไรที่แท้ก็หาลูกค้ามาให้นี่เอง ย่อมมีอยู่แล้ว แม่หนูต้องการห้องแบบไหน ต้องการห้องที่มีหน้าต่างหรือไม่มีหน้าต่าง ราคาจะแตกต่างกันไป” เซียวฉีครุ่นคิดชั่วครู่ ตอนนี้เธอต้องประหยัดเงินไม่ว่าห้องไหน ๆ ก็อยู่ได้ทั้งนั้น เอาไว้หาเงินและจ่ายค่าเล่าเรียนของซินหยาแล้ว ค่อยขยับขยายในวันข้างหน้า

“ฉันเอาห้องที่ไม่มีหน้าต่างค่ะ” หลินฟงได้ยินส่งสายตาจ้องเขม็งไปมองลุงโม่อีกครั้ง และเหมือนเขาจะรู้ความคิดของคุณชาย รีบต้องกลับอย่างเร่งด่วน

“โอ๊ะ! ฉันลืมไปว่าห้องที่ไม่มีหน้าต่างเต็มหมดแล้ว อื้ม..เอาเช่นนี้ก็แล้วกันในเมื่อแม่หนูเป็นคนรู้จักของหลินฟง ฉันจะลดราคาห้องที่มีหน้าต่างให้ในราคาเดียวกับห้องที่ไม่มีหน้าต่างดีหรือไม่ ยิ่งมีเด็กตัวเล็ก ๆ อยู่ในห้องไม่มีหน้าต่างคงอึดอัดหน้าดู” ใบหน้าของเขาซีดเซียวเหงื่อตกเล็กน้อย เมื่อเห็นสายตาของหลินฟง

“อย่างนั้นฉันเอาห้องที่มีหน้าต่างก็ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะที่เอ็นดูซินหยา ซินหยารีบขอบคุณคุณลุงเร็วเข้า”

“ขอบคุณค่ะคุณลุง” ซินหยาก้มหัวลงเพื่อขอบคุณ ครานั้นใบหน้าของหลินฟงคลี่ยิ้มเต็มดวงหน้าทำให้ลุงโม่เริ่มหายใจโล่งคล่อง

ลุงโม่พาเซียวฉีไปห้องที่ใหญ่ ไม่ใช่แค่เพียงมีหน้าต่างในห้องมีเครื่องใช้ครบครันอีกทั้งยังมีเครื่องทำความอุ่นและเครื่องปรับอากาศอีกด้วย ซินหยาชอบห้องนี่เหลือเกินวิ่งไปกระโดดขึ้นเตียงนอนหนานุ่มด้วยดีใจ

“ดูเหมือนว่าซินหยาจะชอบห้องนี้มากสินะ เพียงเท่านี้ฉันก็เบาใจแล้วล่ะ” หลินฟงพูดขึ้นหลังวางกระเป๋าของเซียวฉีลงไว้บนโต๊ะหน้าห้อง

“ฉันต้องขอบคุณคุณอีกครั้งที่ช่วยฉันครั้งแล้วครั้งเล่า บุญคุณครั้งนี้ฉันจะตอบแทนแน่นอน”

“เธอพักผ่อนเถอะ เอาไว้พรุ่งนี้เช้าค่อยให้ลุงโม่มาจัดการเรื่องการเช่าห้อง มีอะไรต้องการอีกหรือไม่บอกมาได้เลยไม่ต้องเกรงใจ”

“ไม่มีแล้วล่ะ เพียงเท่านี้ฉันก็เกรงใจมากพอแล้ว คุณเองก็กลับไปพักผ่อนเถอะ จริงสิเราเจอกันที่โรงพยาบาลฉันไม่ได้ถามเลยเอาแต่พูดเรื่องของตัวเอง คุณไม่สบายอย่างนั้นหรือ เช่นนั้นหมายความว่าฉันรบกวนคนป่วยมากเกินไปแล้ว”

“ไม่ใช่หรอก ฉันไปที่โรงพยาบาลเพราะนำปลายข้าวสารไปบริจาคให้คนป่วยนะ ที่นั่นมีทั้งคนมีเงินและคนไม่มีเงิน เพียงแค่มานอนโรงพยาบาลก็ไม่ได้ทำงานขาดงานเท่ากับขาดรายได้ จึงนำปลายข้าวไปบริจาคนะ” เซียวฉีเงยหน้ามองเขาอีกครั้ง เขาไม่ใช่แค่มีน้ำใจและใจดีกับเธอแต่เขาใจดีและมีความเมตตาต่อทุกคน

“ไม่ว่านานแค่ไหนคุณก็ยังเป็นคนมีน้ำใจและใจดีเสมอ เดินทางปลอดภัยนะ” เซียวฉีโบกมือลาเขาอีกครั้ง หลินฟงยิ้มเบา ๆ และเดินจากไป ปล่อยให้เธอได้พักผ่อน เขาเดินไปตามทางเงยหน้ามองท้องฟ้าใบหน้าเปรี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม

‘โชคชะตาเริ่มเข้าข้างฉันแล้วสินะ ที่ให้ฉันได้มาพบเธออีกครั้ง หากมีโอกาสครั้งนี้ฉันจะไม่มีทางทำให้เธอหลุดมือไปได้อีก ’