ตอนที่ 10 ความสัมพันธ์

ตอนที่ 10 ความสัมพันธ์

ตึก ตึก ..เสียงหัวใจเต้นแรงระรัวเมื่อหวนคิดถึงอดีต ครั้นนั้นเองเสียงของซินหยาก็ดังขึ้นช่วยเซียวฉีเอาไว้ เธอกลัวเหลือเกินกลัวคนตรงหน้าจะได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นแรง

“คุณแม่คะ คุณอาหลินคะ เป็นอย่างไรบ้างคะหนูใส่แล้วสวยมั้ย” เซียวฉีวางจานผัดผักลงบนโต๊ะอาหาร รีบหันไปมองซินหยาคิ้วขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัย ก่อนจะเหลียวมองหลินฟงอีกครั้งหากคิดไม่ผิดต้องเป็นเขาแน่ ๆ ที่ซื้อชุดใหม่ให้ซินหยา

“ซินหยาเหมาะกับชุดแบบนี้มาก ๆ เลยเหมือนเจ้าหญิงตัวน้อยน่ารักน่าเอ็นดูที่สุด”

“จริงหรือคะ คุณแม่ละคะคิดเหมือนคุณอาหลินหรือเปล่า”

“สำหรับแม่ไม่ว่าซินหยาของแม่จะสวมใส่ชุดไหนย่อมเป็นเจ้าหญิงในสายตาแม่เสมอ ขอบคุณนะคะที่เอ็นดูซินหยา นั่งลงที่เก้าอี้เถอะซินหยาเองก็ด้วยเดี๋ยวแม่จะเข้าไปเอาข้าวต้มสักครู่” ใบหน้าเซียวฉีร้อนผ่าวลูกสาวช่างมาในเวลาเหมาะเจาะจริง ๆ เธอรีบเดินเข้าไปในครัวเพื่อยกข้าวต้มตักใส่ชามให้ทุกคน 

 

ซินหยานั่งคุยชอบชุดที่หลินฟงให้มา และไม่ลืมที่จะเล่าเรื่องโรงเรียนให้หลินฟงฟัง บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ รอยยิ้ม

หลายวันต่อมา

เซียวฉีได้งานใกล้ ๆ ที่พักโดยเธอไม่รู้เลยว่าหลินฟงเป็นคนจัดการให้ทุกอย่างเขาพูดให้เจ้าของร้านอาหารรับเธอเข้าทำงาน เป็นพนักงานเสิร์ฟในช่วงเช้าถึงเย็น จะได้มีเวลาไปรับไปส่งซินหยาที่โรงเรียน ส่วนห้องพักก็เป็นกิจการของเขาที่ให้ลูกน้องหรือว่าลุงโม่เป็นคนดูแล เขามาอยู่ที่มณฑลจิงเทียเพื่อเปิดหาหนทางทำธุรกิจส่งออกข้าวสารจากโรงสีของครอบครัว จนตอนนี้เขาสามารถเปิดโรงสีและส่งข้าวตามร้านใหญ่ ภัตตาคาร ช่วงนี้กิจการเขาเริ่มขยับขยายไปได้ด้วยดี

เย็นวันนี้เขาตั้งใจจะไปรับซินหยาที่โรงเรียนเวลานั้นเองเขาเห็นเซียวฉีกำลังวิ่งเหงื่อตกกลัวว่าตนเองจะมารับลูกไม่ทัน หลินฟงเหลือบมองดูนาฬิกาที่ข้อมือยังมีเวลาอีกมากกว่าโรงเรียนจะเลิก สงสัยเธอไม่อยากให้ซินหยาคอยนานเพราะยังไม่คุ้นกับเพื่อน ๆ ที่โรงเรียน

“ช่วยจอดรถตรงนี้แล้วไปรอฉันอยู่ที่ห้องพัก”

“คุณชายจะไปเองใช่มั้ยครับ อย่างนั้นผมไปรอที่บ้านพักนะครับ” พูดจบรถยนต์จอดเข้าข้างทาง หลินฟงก้าวเท้าออกไปกลัวว่าเขาจะเรียกเซียวฉีไม่ทัน เร่งเดินตามหลังไปติด ๆ

“หลีเซียวฉี รอด้วยสิ เธอกำลังรีบไปรับซินหยาใช่มั้ย”

“หลินฟงคุณมีธุระแถวนี้หรือ ? ฉันพึ่งจะเลิกงานกลัวไปรับซินหยาไม่ทันนะสิ” เธอหยุดเดินหันหลังมามองหลินฟงพลางเอ่ยถาม

“ฉันกำลังจะไปรับซินหยาเหมือนกัน วันนี้นัดเอาไว้ว่าจะพาไปเดินเล่นที่ห้างสรรพสินค้าใกล้ ๆ ตรงนี้ ตอนนี้ยังมีเวลาอยู่โรงเรียนยังเลิกหรอกนะ” หลินฟงชำเลืองมองข้อมือของเซียวฉี เธอไม่มีนาฬิกาไว้ดูเวลาไม่แปลกใจที่เธอจะเร่งรีบขนาดนี้ ตอนนั้นเองเขาเห็นเชือกรองเท้าของเธอหลุด จึงย่อตัวนั่งลงต่อหน้ายื่นมือไปมัดเชือกให้เธอด้วยความเคยชิน 

 

“คุณทำอะไรลุกขึ้นเดี๋ยวนี้ คนอื่นมองกันเต็มไปหมด”

“เชือกรองเท้าหลุดนะ ฉันมัดให้สักครู่ก็เสร็จแล้ว เธอนี่นะไม่ระวังตัวเลยเดี๋ยวก็ล้มเพราะสะดุดเชือกเท้าหรอก” เขาพูดพลางมัดเชือกก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาเซียวฉี แสงแดดประกายทองอร่ามส่องใบหน้าคมของเขา แววตาเต็มไปด้วยความอบอุ่น ทำให้หัวใจของเซียวฉีเต้นแรงระรัวอีกครั้ง

“ขอบคุณนะ” เธอตอบเขาอย่างเคอะเขิน ใบหน้าแดงระเรื่อ การใส่ใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเขาเพียงเท่านี้ทำให้หัวใจของเธอโพลงโตอย่างบอกไม่ถูก เขาลุกขึ้นผายมือไปด้านหน้า

“ไปรับซินหยากันเถอะ” เซียวฉีพยักหน้าพร้อมก้าวเท้าเดินไปด้านหน้าพร้อม ๆ กับเขา

ซินหยารออยู่หน้าโรงเรียนเห็นคุณอาหลินกับคุณแม่แต่ไกล ๆ เด็กหญิงโบกมือเรียกใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

“คุณแม่ซินหยาอยู่ตรงนี้ค่ะ”

“นั่นคุณพ่อของเธอเหรอซินหยา ตัวสูงแถมยังหล่อเหมือนดารา” 

 

เด็กหญิงตัวน้อยหลายคนมองตามซินหยา พลางเอ่ยถามด้วยความสงสัย เพราะรูปร่างของหลินฟงสะดุดตามาก ๆ แม้กระทั่งคุณครูยังมองตาไม่กระพริบ ซินหยาเงียบไปครู่หนึ่งเธอไม่อยากจะบอกกับเพื่อน ๆ ว่าพ่อของเธอไม่เคยสนใจ ป่านนี้ก็ไม่เคยมาหา กลัวเพื่อน ๆ จะล้อและไม่มีเพื่อนเล่น จึงพยักหน้าตอบอย่างภาคภูมิใจ

“ใช่แล้วนั่นคือคุณพ่อของฉันเอง ฉันไปก่อนนะพรุ่งนี้เจอกัน ” ซินหยายืดอกตอบกลับเพื่อน ในใจก็อดคิดไม่ได้ หากคุณพ่อของเธอนิสัยแบบคุณอาหลินเธอจะมีความสุขมากแค่ไหนกันนะ ซินหยาหยิบกระเป๋าโบกมือลาเพื่อน ๆ วิ่งตรงไปหาทั้งสองไม่อยากถูกจับได้ว่าตัวเองโกหก

“ซินหยาวิ่งแบบนี้เดี๋ยวเหงื่อก็เปียกโชกหรอก”

“ก็หนูดีใจนี่คะที่เห็นคุณอามารับพร้อมกับคุณแม่”

“ซินหยาคงเรียนสนุก ๆ มากสินะ ดูสิยิ้มไม่หุบเลย วันนี้อามารับไปตามนัดของเราอย่างไรล่ะ”

“จริงหรือคะ ดีใจจังอย่างนั้นเราไปกันเถอะค่ะ” 

 

ซินหยายื่นกระเป๋าให้แม่ก่อนจะเดินไปจับมือของหลินฟง เซียวฉียิ้มกว้างส่ายหัวไปมา กับความน่ารักของลูกสาว

หลินฟงพาทั้งสองคนไปเดินเล่นในห้าง เขาสัญญาว่าจะพาซินหยามากินอาหารนอกบ้านและพามาซื้อสวยงามอย่างที่เธออยากได้

“ไม่เห็นคุณต้องตามใจซินหยามากขนาดนี้เลยค่ะ ฉันเกรงใจจริง ๆ ของแต่ละอย่างก็ใช่ว่าจะถูก ๆ” เซียวฉีเอ่ยขึ้นระหว่างที่ซินหยากำลังเล่นเครื่องเล่นอยู่

“เรื่องเงินไม่สำคัญหรอกนะ เพียงแค่ซินหยามีความสุขไม่ว่าอะไรฉันย่อมให้ได้เสมอ ”

“คุณดีกับเธอแบบนี้เดี๋ยวเธอจะเคยตัว อีกอย่างไม่ใช่หน้าที่ของคุณนะคะที่ต้องมาดูแลและเอาออกเอาใจซินหยา”

“เธอคิดมากเกินไปแล้ว ฉันสงสารซินหยาเด็กหญิงตัวน้อยที่ไม่เคยได้รับความรักจากพ่อ และเธอก็เป็นเหยื่อความแค้นระหว่างฉันกับจ้าวเหวิน ฉันอยากชดใช้นะเดี๋ยวฉันมานะ ไปเข้าห้องน้ำก่อน ” เซียวฉีซึ้งใจจริง ๆ ขนาดเขาเป็นคนอื่นยังเห็นใจซินหยาแต่จ้าวเหวินพ่อแท้ ๆ กลับต่อว่ารังเกียจซินหยา