ตอนที่ 7 บังเอิญ

ตอนที่ 7 บังเอิญ

จ้าวเหวินตามหาทุกที่ที่คิดว่าเธอจะไป แต่หาอย่างไรก็ไม่พบแม้กระทั่งบ้านของเธอ มีเพียงแต่พ่อของเธอเท่านั้น จ้าวเหวินยังไม่ได้อยากให้ลุงหลีคิดมากและเป็นกังวลจึงเก็บเรื่องนี้เอาไว้ก่อน และออกตามหาเธอไปจนทั่ว ครั้นนั้นเขากลับนึกถึงคำพูดของหรูอี้

"ไม่จริงหรอก... ตลอดเวลาที่ผ่านมาฉันเองก็รู้ว่าเซียวฉีไม่ได้ติดต่อหลินฟงเพราะเขาย้ายไปที่อื่น ด้วยความเจ็บปวดที่ถูกฉันแย่งคนรัก แล้วอย่างนี้เธอไปอยู่ที่ไหนกันนะเซียวฉี โกรธฉันเกลียดฉันที่ฉันไม่สนใจ เลยประชดด้วยการพาลูกที่ไม่สบายหนีไปอย่างนั้นหรือ ? เธอมันไม่สมควรเป็นแม่คน ลูกป่วยหนักยังพาลูกออกไปจากโรงพยาบาล แม่ดี ๆ ที่ไหนเขาทำกันเพียงเพราะเอาอารมณ์ของตัวเองเป็นที่ตั้ง อย่าให้เจอนะฉันจะสั่งสอนจับลูกสาวแยกจากเธอเอง" จ้าวเหวินพูดเพียงลำพังขับรถยนต์ตามหาจนตอนนี้ถนนโล่ง เขาเหลือบมองนาฬิกาเกือบเที่ยงคืนแล้ว เขาเหนื่อยล้ามาทั้งวัน

 

เลยหันรถยนต์กลับไปที่บ้านตั้งหลักอีกครั้งพรุ่งนี้เช้าค่อยออกตามหาอีกครั้ง

3 วันต่อมา

จ้าวเหวินตามหาจนทั่วมณฑลก็หาไม่พบแจ้งตำรวจก็ไม่สามารถช่วยเหลืออะไรเพราะประชากรในมณฑลมีเยอะมาก หายไปในทุก ๆ วัน ได้ทำได้เพียงแค่รับคำแจ้งไว้ เรื่องการหายตัวไปของเซียวฉีปิดไม่อยู่ถึงหูพ่อของเธอ เขายิ่งตรอมใจมากกว่าเดิมเมื่อรู้ว่าลูกสาวถูกกระทำเช่นไรมาโดยตลอด แม้ว่าครอบครัวสามีจะดีกับเธอรักเอ็นดูเพียงใด แต่ในใจคงทุกข์ที่ไม่อาจจจะบอกเล่าให้ผู้ใดได้รู้ ลุงหลีโทษตัวเองที่ไม่รับฟังและสอบถามความต้องการของลูกสาว ซ่งเหอหลงพยายามอยู่เคียงข้างและขอโทษแทนลูกชายตัวเองในเรื่องต่าง ๆ ให้เขาหยุดคิดโทษตนเอง เขาจะพยายามตามหาเซียวฉีกับซินหยาให้พบ ส่วนซ่งไป๋หยางตรอมใจจับไข้นอนซมคิดถึงเป็นห่วงหลานสาวตัวน้อย นึกโกรธลูกชายที่ทำเรื่องเลวร้ายแม้กระทั่งหน้าก็ไม่อยากจะเห็น

ฝั่งด้านเซียวฉี

หลังจากที่ซินหยาอาการดีขึ้นทางโรงพยาบาลให้ออกไปพักฟื้น เธอไม่รู้จะไปทางใดต่อจากนี้เหมือนมืดแปดด้านแต่ก็ต้องเดินหน้าต่อเมื่อตัดสินใจเดินออกมาจากตระกูลซ่ง ก่อนอื่นที่เธอจะทำคือการหาที่อยู่อาศัย

เซียวฉีรอจ่ายค่ารักษาอยู่นั้นสายตาของเธอเหลือบไปเห็นคนที่เธอไม่ได้พบเจอมา 5 ปี ไม่คิดว่าโลกจะกลมมากขนาดนี้ หัวใจของเธอสั่นระรัว ไม่กล้าจะเจอหน้าเขาซึ่ง ๆ หน้าด้วยซ้ำเพราะความรู้สึกผิดพยายามแอบซ่อนและหันหน้าหนี แต่เหมือนโชคชะตาจะไม่เข้าข้าง เขาเพียงแค่ปลายสายตามองมาก็จำได้เธอได้อย่างชัดเจน

“หลีเซียวฉี นั่นเธอจริง ๆ ด้วย เธอมาทำอะไรอยู่ตรงนี้ไม่สบายส่วนไหนหรือ” น้ำเสียงอ่อนโยนและอ่อนหวานเพียงได้ยินดวงตาของเซียวฉีร้อนผ่าว แทนที่เขาจะโกรธจะเกลียดเธอเหตุใดยังเอ่ยถามด้วยความห่วงใยแบบนี้ ยิ่งทำให้เธอรู้สึกผิดเข้าไปใหญ่

 

“คุณอารู้จักคุณแม่ด้วยเหรอคะ คุณแม่คะไม่ทักทายกลับหรือคะ” ซินหยาจับมือของแม่กระตุกเรียกให้เธอหันมาตอบคุณอาที่เข้ามาถาม หลินฟงก้มหน้ามองเด็กหญิงตัวน้อยที่พูดแทนแม่ของเธอ ใบหน้าคล้ายกับเซียวฉีหลายส่วนแถมยังน่ารักน่าเอ็นดู หัวใจของเขาสั่นสะท้าน

“เอ่อ...พอดีลูกสาวของฉันไม่สบายนะตอนนี้ได้ออกจากโรงพยาบาลแล้วล่ะ ซินหยานี่คือคุณอาลู่หลินฟงสวัสดีคุณอาเสียสิ”เธอทำสีหน้าไม่ถูกไม่รู้จะเริ่มต้นจากตรงไหนจึงแนะนำซินหยาให้รู้จัก

“สวัสดีค่ะคุณอาหลินฟง”

“หนูน่ารักจริง ๆ ดูสิรอยยิ้มเหมือนแม่ไม่มีผิด เธอสบายดีใช่มั้ย แล้วทำไมถึงมาอยู่ที่โรงพยาบาลนี้หรือว่ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้นกับเธอหรือเปล่า” ราวกับเขารู้ได้ในทันที เอ่ยถามเธออีกครั้งเพื่อความมั่นใจ

“คุณหลีเซียวฉีคะ ถึงคิวคุณแล้วค่ะ”

“สักครู่นะ ฉันขอไปจ่ายค่ารักษาก่อน” เธอรีบหันไปหาพยาบาล

 

หน้าห้องแต่ก็ไม่ได้มีค่าใช้จ่ายอะไรเพราะซ่งเหอหลงจัดการให้เรียบร้อยแล้ว เธอคิดว่าหลินฟงจะไปแล้วเสียอีกแต่เขายังคงยืนคอยเธออยู่

“ฉันสบายดี แล้วคุณละสบายดีมั้ย”

“อื้ม..ชีวิตของฉันก็เรื่อย ๆ ออกไปคุยกันที่อื่นดีกว่าตรงนี้ไม่เหมาะที่จะคุยกันหรอกนะ” หลินฟงกวาดสายตาจ้องมองดูคนป่วยเดินไปมา และตอนนี้ยืนอยู่ที่หน้าห้องจ่ายเงินจึงไม่อยากรบกวนคนอื่น ชักชวนเซียวฉีออกไปคุยข้างนอก เซียวฉีพยักหน้าเดินไปคว้ากระเป๋าเสื้อผ้าขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ คิ้วสองข้างของหลินฟงขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัย เดินเข้ามาใกล้ยื่นมือไปคว้ากระเป๋าของเธอมาถือเอาไว้ให้

“ให้ฉันช่วยนะ” เซียวฉีสะดุ้งเล็กน้อยแต่ก็ยอมให้เขายกกระเป๋าของเธอออกไป ไม่ว่าจะเป็นคำพูดหรือการกระทำของเขายังเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยนไป ยังคงใส่ใจและห่วงใยคนรอบตัวเสมอ เธอจ้องมองแผ่นหลังกว้างของเขาในใจยังคงเต็มไปด้วยความเจ็บปวด แล้วเขาละทำไมถึงได้ดีกับเธอเหมือนเดิม

 

เขาพาเธอกับซินหยามานั่งที่ร้านอาหารหน้าโรงพยาบาล ช่วงนี้ก็เที่ยงวันแล้ว กลัวว่าเด็กหญิงตัวน้อยจะหิวจึงเข้ามาสั่งอาหารและพูดคุยกันต่อจากเดิม

“หนูน้อยอร่อยมั้ย กินเยอะ ๆ นะร่างกายจะได้แข็งแรง”

“ขอบคุณค่ะคุณอา ถ้าคุณพ่ออบอุ่นใส่ใจอ่อนโยนเหมือนคุณอาคงดีไม่น้อย” ซินหยากล่าวขอบคุณและเผลอพูดความรู้สึกออกไป หลินฟงเหลือบมามองหน้าของเซียวฉีคราหนึ่งเห็นคนตรงหน้าใบหน้าซีดเซียวก็รับรู้ว่าที่ผ่านมาเธอเองก็เจอเรื่องทุกข์ใจไม่น้อย

“เอ่อ..ขอบคุณนะที่คุณเอ็นดูและทำดีกับฉัน และขอโทษในทุก ๆ สิ่งในครั้งเมื่ออดีต ขอโทษที่ไม่ได้ร่ำลาและบอกเหตุผลอะไรเลย ฉันหายไปดื้อ ๆ คุณคงเจ็บปวดมากจนฉันคิดว่าคุณคงเกลียดและโกรธจนไม่อยากอยู่ร่วมโลกกันไปแล้ว”

“เรื่องนั้นตอนแรกฉันก็เจ็บหนักเลยล่ะ ที่จู่ ๆ คนรักไปแต่งงานกับศัตรู แต่มารู้ทีหลังว่าเธอเองก็ถูกบังคับ เธอเองก็ต้องทนทุกข์กับจ้าวเหวินมาโดยตลอด ขอโทษนะเพราะคิดว่าเธอมีความสุข

 

เลยไม่ได้เข้าก้าวก่าย ยอมถอยออกมาคิดว่าเธอจะสุขสบายแล้วนี่จ้าวเหวินอยู่ที่ไหน หากมาพบฉันนั่งอยู่กับเธอคงโกรธจัดแน่ ๆ ”

“ไม่หรอกเขาไม่มีทางหาฉันเจอหรอก ฉันหนีออกมาจากบ้านตระกูลซ่งแล้วล่ะ ”

“อะไรนะ ...ทำไมถึงต้องหนีออกมา”หลินฟงตกใจรีบถามกลับทันที

“เรื่องมันยาวนะ และฉันไม่อยากจะจดจำมันอีก ขอโทษด้วยนะที่มาพูดและมาขอโทษเอาป่านนี้ ซินหยาอิ่มหรือยังลูกเราต้องออกไปหาที่พักก่อนที่ท้องฟ้าจะมืด”

“ทำไมคะคุณแม่ ทำไมเราต้องหาด้วยไม่กลับบ้านหรือคะ ป่านนี้คุณปู่ คุณย่าคงเป็นห่วงและรอเราอยู่ที่บ้าน”

“ซินหยาเด็กดีฟังแม่นะ แม่จะไม่พาลูกกลับไปที่นั่นอีก หากกลับไปครั้งนี้แม่ก็ไม่มั่นใจว่าลูกของแม่จะพบเจอเรื่องเสี่ยงตายอย่างนี้อีกมั้ย” เด็กน้อยดวงตาแดงก่ำคล้ายจะร้องไห้ หลินฟงเห็นอย่างนั้นรีบเข้าไปปลอบใจ