ข้ออ้าง

สีหน้าของพนิตาเปลี่ยนวูบหนึ่ง ความไม่พอใจแล่นผ่านแววตา แต่เธอกัดฟันกลั้นมันเอาไว้ พนิตาไม่อยากให้ใครเห็นว่าเธออ่อนแอ ไม่อยากให้ผู้หญิงตรงหน้าได้ใจ

แต่สิ่งที่เจ็บยิ่งกว่าคำพูดของนิลมณี คือปฏิกิริยาของมังกร เขาไม่แม้แต่จะหันมามองเธอ

“โอ๋เป็นอะไรไหม” เสียงของเขาเต็มไปด้วยความห่วงใย มือรีบจับแขนอีกฝ่ายสำรวจอย่างใกล้ชิด

พนิตายืนอยู่ตรงนั้น เหมือนคนไร้ตัวตน เหมือนอากาศ ไม่มีคำถามว่าเธอเป็นอะไรไหม ไม่มีแม้แต่สายตาที่หันกลับมา มีเพียงเศษแก้วบนพื้น… และหัวใจของเธอที่แตกละเอียดไม่ต่างกัน

เธอค่อยๆ ก้มลง เก็บเศษแจกันทีละชิ้น ปลายนิ้วสัมผัสความคมของกระจกโดยไม่ระวัง เลือดสีแดงสดซึมออกมาช้าๆ แต่พนิตาไม่รู้สึกเจ็บ หรืออาจจะ…มันเจ็บไม่เท่าข้างใน

“เดี๋ยวผมให้แม่บ้านมาเก็บ ทรายไม่ต้องทำ” มังกรเอ่ยขึ้นลอยๆ โดยไม่มองเธอ คำพูดเหมือนห่วงใย แต่กลับห่างเหินจนเย็นชา

พนิตาชะงักมือ เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา อยากจะพูดอะไรสักอย่าง อยากจะบอกเรื่องลูก อยากจะถามว่า…เธอยังมีความหมายกับเขาอยู่ไหม แต่เมื่อสบเข้ากับสายตาที่ไร้ความรู้สึกนั้น คำพูดทั้งหมดก็ถูกกลืนหายลงไปในลำคอ เธอเม้มปากแน่น ก่อนจะก้มหน้าลงอีกครั้ง

“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวทรายเก็บเอง” เสียงของพนิตาเบาจนแทบไม่ได้ยิน

นิลมณีมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มที่ซ่อนอยู่มุมปาก เธอเอนตัวพิงมังกรมากขึ้นอย่างจงใจ

“โอ๋ปวดหัวจังเลยค่ะพี่มังกร…” เสียงหวานออดอ้อน

“พาโอ๋ไปนอนหน่อยได้ไหมคะ” มังกรพยักหน้าโดยไม่ลังเล

“ไปเถอะ” คำสั้นๆ ที่ตัดขาดทุกอย่าง เขาพยุงเธอลุกขึ้น เดินผ่านทรายไปโดยไม่หยุด ไม่แม้แต่จะหันกลับมา

เสียงฝีเท้าของทั้งคู่ค่อยๆ ห่างออกไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่หนักอึ้ง พนิตานั่งคุกเข่าอยู่บนพื้น ท่ามกลางเศษแก้วและกลีบกุหลาบสีแดง น้ำตาหยดหนึ่งหยดลงบนหลังมือโดยไม่รู้ตัว

หยดแล้ว…หยดเล่า จนภาพตรงหน้าพร่าเลือน เธอปล่อยเศษแก้วในมือหล่นลงอีกครั้ง เสียงของแก้วกระทบพื้นเบาๆ แต่กลับดังก้องในใจ มืออีกข้างค่อยๆ เลื่อนไปแตะหน้าท้องของตัวเอง ความจริงที่เธอเตรียมจะบอกเขา กลับกลายเป็นสิ่งที่พนิตาไม่กล้าพูดอีกต่อไป

“ลูก... แม่ควรทำยังไงดี…” เธอกระซิบทั้งน้ำตา เสียงของเธอสั่นเครือ และหัวใจที่เคยเต็มไปด้วยความหวังในตอนเช้า ตอนนี้กลับเหลือเพียงเศษซาก เหมือนแจกันที่แตกกระจายอยู่ตรงหน้า

พนิตาสูดลมหายใจลึก พยายามกลั้นเสียงสะอื้นเอาไว้

เธอเงยหน้าขึ้นมองโต๊ะอาหารที่เธอตั้งใจทำ ทุกอย่างยังอยู่ครบ แต่ไม่มีใครนั่งกิน ไม่มีใครสนใจ เหมือนความรักของเธอที่ยังอยู่…แต่ไม่มีใครต้องการ

เธอค่อยๆ ลุกขึ้น เดินไปปิดไฟทีละดวง บ้านทั้งหลังค่อยๆ จมลงในความมืด เหลือเพียงแสงสลัวจากโคมไฟมุมห้อง และผู้หญิงคนหนึ่ง ที่ยืนอยู่ท่ามกลางความพังทลายของหัวใจตัวเอง

คืนนี้…ไม่มีคำว่าครบรอบ มีเพียงคำว่ารอยร้าว และมันกำลังจะลึกขึ้นเรื่อยๆ โดยไม่มีใครคิดจะซ่อมแซมมันเลย...

แสงเช้าสาดส่องและลอดผ่านผ้าม่านสีครีมบางเบา ละอองฝุ่นลอยระยิบระยับกลางอากาศเหมือนภาพฝันที่สวยงาม…แต่ไร้ความอบอุ่น ห้องอาหารกว้างใหญ่กลับกว้างเกินไปสำหรับบ้านที่ควรเต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวา

พนิตานั่งอยู่ปลายโต๊ะตั้งแต่เช้าตรู่ เธอแทบไม่ได้นอนทั้งคืน ดวงตาบวมแดงจางๆ แต่เธอก็ยังพยายามแต่งหน้าให้ดูปกติที่สุด เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เหมือนไม่มีหัวใจดวงไหนแตกสลายอยู่ในอก

เสียงฝีเท้าดังขึ้น... มังกรเดินเข้ามาในห้องอาหารก่อนใคร สีหน้าของเขาเรียบนิ่งเหมือนทุกเช้า เหมือนเมื่อคืนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเช่นกัน ไม่มีร่องรอยของความรู้สึกผิด ไม่มีคำถาม ไม่มีคำอธิบาย

และไม่นาน…นิลมณีก็เดินตามเข้ามา เธอสวมชุดนอนผ้าซาตินสีอ่อน ผมยาวสลวยปล่อยสยายอย่างตั้งใจ ใบหน้าสดใสผิดกับคำว่า...ไม่สบาย ที่เธอใช้เป็นข้ออ้างเมื่อคืน

รอยยิ้มบางผุดขึ้นบนริมฝีปากของเธอทันทีที่เห็นพนิตา เหมือนนักล่าที่กำลังมองเหยื่อ

“ว้าว… อาหารน่าทานจังเลยค่ะพี่ทราย” เสียงหวานเอ่ยขึ้น พลางเดินวนรอบโต๊ะช้าๆ เหมือนกำลังสำรวจของบางอย่างที่ไม่น่าสนใจนัก

พนิตาไม่ตอบ... ยกน้ำขึ้นมาจิบอย่างช้าๆ พนิตาต้องก้มหน้าลงเล็กน้อย มือที่วางบนตักบีบเข้าหากันแน่น เอาจริงๆ ไม่อยากหายใจร่วมกับผู้หญิงคนนี้

นิลมณีหยุดสายตาลงที่มุมโต๊ะ กล่องดนตรีไม้สีเข้มวางอยู่อย่างเรียบง่าย ของขวัญชิ้นเดียว ของเพียงชิ้นเดียวที่มังกรเคยมอบให้เธอ…ในวันที่เขายังแยกเธอจากวนิดาไม่ออก

พนิตารู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบ เมื่อเห็นนิลมณีหยิบมัน

“กล่องนี่…” นิลมณีเอื้อมมือไปหยิบขึ้นมาอย่างไม่ขออนุญาต นิ้วเรียวหมุนมันเล่นเบาๆ เสียงกลไกภายในเริ่มขยับ…ทำนองเพลงแผ่วเบาดังขึ้น

เพลงเดิม เพลงที่เคยทำให้พนิตายิ้มได้