หมายความว่า?

“เก่าจังเลยนะคะพี่มังกร ดูไม่เข้ากับบ้านเลย” น้ำเสียงนั้นแผ่วหวาน แต่แฝงคมมีด พนิตาเงยหน้าขึ้นทันที

“อย่าเล่นอันนั้นนะโอ๋! โอ๊ะ!” พนิตาลุกขึ้นเร็วเกินไป เก้าอี้ครูดพื้นเสียงดัง มือยื่นออกไปหมายจะคว้ากล่องดนตรีกลับคืน

แต่มันช้าเกินไป... หรืออาจจะ... คนตรงหน้าจงใจให้มันสายเกินไป นิลมณีแสร้งสะดุ้ง มือคลายออก

กล่องดนตรีหล่นลงพื้นไม้เสียงแกร๊ก ดังสะเทือนไปทั่วห้องนั่น เหมือนบางอย่างแตกในอกของทราย ฝากล่องกระแทกเปิด กลไกด้านในกระเด็นออกมา และเสียงเพลงที่เคยหวานกลับเพี้ยนบิดเบี้ยว ก่อนจะขาดหายไปอย่างน่าสงสาร ทุกอย่างเงียบลงในวินาทีนั้น

“โอ๊ะ…” นิลมณียกมือปิดปาก ดวงตาเบิกกว้างราวกับตกใจ

“พังซะแล้ว เสียดายจังค่ะ” คำว่าเสียดายถูกเอ่ยออกมาเบาๆ แต่ไร้ซึ่งความรู้สึก พนิตายืนนิ่ง ราวกับร่างถูกแช่แข็ง ก่อนที่เธอจะค่อยๆ ทรุดตัวลง มือสั่นเทาเอื้อมไปเก็บเศษกล่องดนตรีที่แตกกระจาย นิ้วเรียวลูบผ่านไม้ที่แตกร้าว ราวกับมันยังมีชีวิต

“ทำไม? ทำไมต้องทำแบบนี้” เสียงของเธอเบามาก ไม่ใช่คำถามที่ต้องการคำตอบ แต่มันคือเสียงของหัวใจที่ถูกเหยียบซ้ำ

มังกรขยับเข้ามา แต่ไม่ใช่เพื่อช่วยเธอ มือใหญ่คว้าข้อมือของทรายขึ้นมาแรงพอ ทำให้พนิตาชะงัก

“ก็แค่กล่องไม้เก่าๆ อย่ามาทำตัวมีปัญหาได้ไหมทราย โอ๋เขาไม่สบายอยู่” เสียงเขาเย็นชา

คำพูดนั้น…ทำให้พนิตาเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำสบเข้ากับเขา

“แต่นี่คือของชิ้นเดียวที่ทรายเหลืออยู่นะคะ…” เสียงเธอสั่น แต่ชัดเจน พอให้รู้ว่าเธอไม่ได้ร้องขอ พนิตาแค่อยากบอกความจริง

มังกรนิ่งไปเสี้ยววินาที... ก่อนที่สีหน้าของเขาจะเย็นลงกว่าเดิม

“ดูแลของแค่นี้ไม่ได้ ก็อย่าสะเออะมาแทนที่พี่สาวเธอเลย…” เขาปล่อยข้อมือของพนิตาเหมือนมันไร้ค่า

คำพูดนั้นแทงลึก จนพนิตาแทบหยุดหายใจ

“เธอแทนที่วิไม่ได้หรอกนะ…ทราย” ชื่อของคนตายหลุดออกมาจากปากเขาอย่างเคยชิน และเอ่ยซ้ำอีก เหมือนมันเป็นเรื่องธรรมดา แต่สำหรับทราย…มันคือฝันร้ายที่ไม่เคยจบ

“วิเขาดูแลทุกอย่างดีกว่าเธอเสมอ แม้แต่ความรู้สึกคนรอบข้าง” มังกรพูดต่อ ดวงตาไม่แม้แต่จะไหว

ไม่มีเสียงอะไรอีก นอกจากเสียงหัวใจของทรายที่เหมือนถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆ เธอไม่ได้ร้องไห้ทันที เพราะน้ำตามันไหลย้อนเข้าไปข้างใน มีเพียงความว่างเปล่าที่ค่อยๆ แผ่ขยาย

“งั้นเหรอคะ…” เธอเอ่ย มือยังคงถือเศษกล่องดนตรีเอาไว้แน่นจนปลายนิ้วซีด พนิตาเงยหน้าขึ้นช้าๆ

“ถ้าเป็นพี่วิ… พี่วิก็คงไม่ต้องพยายามอะไรเลยสินะคะ”

มังกรขมวดคิ้ว นิลมณีมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก

พนิตาลุกขึ้นอย่างช้าๆ สายตามั่นคงมองไปที่ใบหน้าของมังกร เป็นครั้งแรกในรอบนานมาแล้ว และต่อจากนี้ พนิตาคิดว่าเธอจะไม่ใช่ในฐานะภรรยาที่รอคอย แต่จะเป็นเพียงคนคนหนึ่งที่มีศักดิ์ศรี

“ทรายพยายามมาตลอดนะคะ พยายามเป็นคนที่คุณอยากให้เป็น” เสียงเธอสั่นเล็กน้อย

“พยายามแทนที่คนที่คุณรัก พยายามเป็นเงา…ของคนตาย” คำสุดท้ายหลุดออกมาแสดงถึงความหนักหน่วงในจิตใจ

มังกรนิ่ง...เหมือนคำพูดนั้นกระทบอะไรบางอย่างในใจ แต่เพียงชั่วครู่... เขาก็กลับมาเย็นชาเหมือนเดิม

“ก็เพราะเธอไม่ใช่หรืออย่างไร” เขาตอบสั้นๆ พนิตายิ้ม แต่รอยยิ้มมันหยันไปถึงความรู้สึกข้างในที่บอกว่า เธอไม่มีความสุขเลย

“ใช่ค่ะ…ทรายไม่ใช่พี่วิ” เธอก้มลงมองเศษกล่องดนตรีในมืออีกครั้ง เสียงเพลงที่เคยหวานตอนนี้เงียบสนิท เหมือนความรู้สึกของเธอ

“และทรายคงไม่มีวันเป็นได้” เธอวางเศษไม้นั้นลงบนโต๊ะ เหมือนกำลังวางบางอย่างในใจลงไปด้วย

“งั้นต่อไปนี้ ทรายจะไม่พยายามแล้วนะคะ” เธอเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ดวงตานิ่งจนอ่านไม่ออก

นิลมณีชะงักไปเล็กน้อย มังกรจ้องเธอเขม็ง เหมือนกำลังมองคนแปลกหน้า

“หมายความว่ายังไง” เขาถามเสียงต่ำ

พนิตาไม่ตอบทันที เธอเพียงยกมือขึ้นแตะหน้าท้องของตัวเอง แววตาสั่นไหวเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับมานิ่งอีกครั้ง

“ไม่มีอะไรค่ะ”

แล้วพนิตาก็หมุนตัวเดินออกจากห้องอาหาร ทิ้งไว้เพียงเศษซากของกล่องดนตรี และคำพูดที่ยังค้างอยู่ในอากาศตรงนั้น

มังกรยืนนิ่งอยู่ ไม่รู้ทำไม…หัวใจเขาถึงกระตุกแปลกๆ เหมือนบางอย่างกำลังหลุดมือ โดยที่เขาเองก็ยังไม่ทันรู้ตัว

ส่วนพนิตา เธอก้าวเท้าออกไปอย่างช้าๆ ทุกย่างก้าวหนักหน่วง ขาแทบยกไม่ขึ้น น้ำตาไหลไร้เสียงสะอื้น เพราะบางครั้ง… ความเจ็บปวดที่มากเกินไป มันไม่ต้องการเสียงอีกต่อไปแล้ว มันเพียงแค่…เงียบ และทำลายทุกอย่างจากข้างใน โดยไม่มีใครได้ยินเลย

นิลมณีลอบยิ้มสะใจที่เห็นพนิตาถูกด่า แต่พนิตากลับไม่ได้ร้องไห้หรือฟูมฟายขอโทษอย่างที่มังกรคิด การที่พนิตาค่อยๆ ลุกขึ้นยืนช้าๆ วางเศษกล่องดนตรีไว้บนโต๊ะอาหาร ข้างๆ ถ้วยมัสมั่นที่เย็นชืด

“พี่มังกรอยากกินอาหารกับโอ๋ไหมคะ โอ๋จะเอาทุกอย่างไปอุ่นให้”