เธอมันตัวซวย

อีกฝั่งเงียบไปเสี้ยววินาที ก่อนจะตอบรับสั้นๆ

พนิตาวางสาย สายตาของเธอเลื่อนไปที่หน้าต่าง แสงอาทิตย์ลับหายแล้ว ไร้แสงสว่าง นอกจากโคมไฟที่กลางสนามไม่กี่ดวงที่ให้แสงสว่างนิดๆ ตรงบริเวณนั้น

เธอเอื้อมมือไปแตะหน้าท้องของตัวเองเบาๆ แววตาสั่นไหวก่อนจะกลับมานิ่งอีกครั้ง

“เราจะไปกันนะลูก… ไปเริ่มต้นใหม่ ในที่ที่ไม่มีพวกเขา เขาเกลียดแม่ ก็ต้องไม่รักลูกด้วยสินะ” เธอกระซิบเสียงขาดๆ หายๆ สะเทือนใจที่สุด ที่รู้ว่าไม่มีใครรักเธอ

แต่ทว่า ครั้งนี้ไม่มีน้ำตา มีเพียงความมุ่งมั่น เธอหันกลับไปมองห้องกว้างๆ และมองทุกอย่าง เหมือนเป็นการบอกลา

พนิตาไม่มีความเสียดาย เธอไม่ลังเลที่จะไปจากเขาอีกแล้ว

‘รักหรือ?’

เพราะรักที่พัง… มันยากที่จะประสาน มันพังลงไปหมดแล้ว เวลานี้ ถึงเวลาที่เธอจะหันมารักตัวเอง และลูกน้อย น้องน้อยคนนี้ในครรภ์ของเธอจะเป็นกำลังใจให้เธอ

“แม่จะสร้างทุกอย่างใหม่หมด เรามาเริ่มจากศูนย์ด้วยกันนะลูก โดยจะไม่มีใคร แม่จะไม่เป็นเงาของป้าวิอีกแล้ว ต้องยอมรับ ว่าเขาไม่รัก…ทั้งไม่เคยเห็นค่าของแม่”

พนิตาปิดกระเป๋า เสียงซิปดังยาวเหมือนเส้นแบ่งระหว่างอดีตและอนาคต

ด้านนอก นิลมณียังคงยืนอยู่ในสวน ลมพัดผ่าน แต่เธอกลับรู้สึกหนาว หนาวอย่างประหลาด คำพูดของพนิตายังดังก้องในหัว

“ฉันจะช่วยเธอเอง ให้เธอได้ทุกอย่าง…”

มันควรจะเป็นสิ่งที่เธอต้องการ แต่ทำไม…มันถึงฟังเหมือนคำเตือน หรือคำพิพากษา บางอย่างกำลังจะเกิดขึ้น และมันอาจจะไม่ใช่ในแบบที่เธอคิด

ส่วนมังกร… มือถือของเขาดังว่า ที่บริษัทยุ่งเหยิง ให้เขารีบไปจัดการ รถของเขาเคลื่อนออกจากบ้าน แต่ใจ…ยังคงติดอยู่ข้างหลัง ติดอยู่กับผู้หญิงคนหนึ่ง คือพนิตา ไม่ใช่นิลมณี

พนิตาในวันนี้ทำให้เขาเริ่มรู้สึกว่า ตนเองกลัว เหมือนวันที่วนิดาจากไป เธอไม่มีวันกลับมาหาเขาอีก วนิดาหายไปจากชีวิตเขาอย่างถาวร โดยที่เขา…ยังไม่ทันคว้าเอาไว้ และเอ่ยคำร่ำลาแม้แต่คำเดียว

ติ๊งๆ ติ๊งๆ

พนิตามองดูมือถือ เธอได้เห็นว่ามังกรส่งข้อความมาบอก

(ทรายพี่ส่งชุดไปให้ วันนี้ต้องไปงานเลี้ยงของท่านพิเชษฐ์นะ เธอต้องไปในฐานะภรรยาเพื่อหน้าตาบริษัท งานนี้คุณแม่ก็ไปด้วย)

เขาเอ่ยถึงคุณหญิงพรจันทร์คุณแม่

พนิตาถอนหายใจเฮือกใหญ่ เธอจะไปจากที่นี่อยู่แล้ว แต่ไม่วายยังต้องมาทำตามคำสั่งของเขา

‘ไม่เป็นไร ทิ้งทวน’ เธอปลอบใจตัวเอง

เมื่อถึงเวลา ณ งานเลี้ยงดินเนอร์

ไฟแฟลชกะพริบวาบราวพายุแสง งานกาลาการกุศลส่องประกายหรูหรา คริสตัลแชนเดอเลียร์สะท้อนเงาคนในสังคมชั้นสูง ที่ยิ้มให้กันด้วยมารยาท แต่ซ่อนคมมีดไว้ในคำพูดทุกคำ

มังกรยืนอยู่กลางงานในสูทสีดำเข้ม ทรงอำนาจ สงบ เย็นชา มือหนึ่งถือแก้วไวน์ อีกมือ…กลับมีใครบางคนคล้องไว้แน่น

นิลมณีอยู่ในชุดราตรีสีขาวนวลแนบลำตัวของเธอทำให้ภาพทั้งคู่ดูเหมาะสมกันราวกับคู่รักที่ถูกจัดวางมาอย่างดี

“พี่มังกรคะ…” เธอเงยหน้าขึ้นยิ้มหวาน

“คนมองเราเต็มเลยค่ะ”

“ก็ปล่อยให้มอง” เขาตอบเรียบ สายตาไม่ได้มองเธอ แต่กวาดไปทั่วงานเหมือนกำลังรออะไรบางอย่าง

มือถือในกระเป๋าสั่นเบาๆ ก่อนหน้านี้ไม่นาน เขาเป็นคนส่งข้อความเอง

(มางานคืนนี้ ในฐานะภรรยา อย่าทำให้ฉันเสียหน้า)

ไม่ใช่คำขอ แต่คือคำสั่ง เขาแน่ใจว่าเธอจะมา เพราะที่ผ่านมา…พนิตาไม่เคยขัดเขาแม้แต่ครั้งเดียว แต่ว่าคืนนี้ เขาไม่รู้ว่าทำไมถึงรู้สึกแปลก เหมือนกำลังรอ…คำตอบที่ตัวเองไม่แน่ใจว่าอยากได้

“มังกร!” เสียงทรงอำนาจดังขึ้นกลางห้องโถง

ทุกสายตาหันไปมองทันที คุณหญิงพรจันทร์ก้าวเข้ามา ใบหน้าสวยเฉียบในวัยที่ยังทรงศักดิ์ศรี แววตาคมกริบกวาดมองภาพตรงหน้า แล้วหยุด…ที่แขนของลูกชาย

“นี่มันอะไร” น้ำเสียงไม่ได้ดัง แต่ชัดจนคนรอบข้างเงียบกริบ

“สวัสดีค่ะคุณหญิงป้า คือ อย่างนี้คะ โอ๋แค่...” นิลมณีรีบยิ้มหวาน

“ฉันไม่ได้ถามเธอ” ประโยคสั้นๆ ฟาดลงมาราวแส้ มังกรถอนหายใจเบา

“แม่ครับ งานนี้ต้องใช้ภาพลักษณ์...”

“ภาพลักษณ์อะไรกัน?” คุณหญิงพรจันทร์หัวเราะเย็น มองหลานสาวที่แสดงเจตนาออกมาตลอดว่าต้องการอะไรจากตัวของมังกร ลูกชายของท่าน

“ภาพลักษณ์แก หรือว่าของบริษัท แต่ว่า... ก่อนจะติงแม่ว่าพูดมาก คือการที่แกควงผู้หญิงคนอื่น ทั้งที่มีภรรยาอยู่แล้วมาในงาน อย่างนั้นหรือ?” คำว่าภรรยา ถูกเน้นชัด สายตาดูแคลน และออกคำเตือนไปที่ลูกชาย

มังกรไม่มีข้อโต้แย้ง ใจนึกเคืองอีกคน ถ้าเธอมาตรงเวลา มังกรคงไม่ถูกคุณแม่ตำหนิ

นิลมณีเสียวสันหลังวูบ สายตาของคุณหญิงพรจันทร์ไม่เคยชอบเธอเลย สายตาของท่านเหมือนจะบอกว่า หญิงสาวมายืนอยู่ตรงนี้…กำลังผิดที่ผิดทาง

“แล้วหนูทรายล่ะ ลูกสะใภ้ฉันอยู่ไหน?” ท่านถามตรงๆ

มังกรไม่ตอบทันที เขารู้สึกลังเลที่จะพูดออกไปว่าเขาไม่รู้ เพราะมังกรไม่รู้จริงๆ ว่าพนิตาออกมาจากบ้านหรือยัง

“ผมให้เธอมา... อะ! หนึ่งทุ่มตรง”

“งั้นก็แปลว่า… หนูทราย...เธอยังมาไม่ถึง?” คุณหญิงพรจันทร์กวาดสายตามองรอบงาน

ไม่ทันที่ใครจะพูดอะไร... เสียงส้นรองเท้ากระทบพื้นหินอ่อนก็ดังขึ้น ทุกคนหันไปมองทางเดียวกันโดยไม่ได้นัดหมาย แล้วทั้งห้อง…ก็เงียบลง เหมือนเวลาหยุดเดิน