อยู่ไปก็ไร้ค่า

พนิตาอยู่ในสวนข้างบ้าน มือของเธอจับสายยางรดน้ำต้นไม้ช้าๆ สายน้ำไหลลงกระทบใบไม้ เกิดเสียงซ่าเบาๆ เธอเหงื่อแตกซิกๆ จึงหยุด แล้วรวบผมหลวมๆ

เสียงส้นเท้ากระทบพื้นดังขึ้น

“พี่ทราย…” น้ำเสียงนั้นไม่หวานอีกต่อไป

พนิตาไม่หัน เธอยังคงรดน้ำต้นไม้ต่อไปเหมือนไม่ได้ยิน นิลมณีจึงเดินเข้ามาใกล้ๆ ใกล้พอที่จะมองเห็นใบหน้าของอีกฝ่ายชัดเจน

“เลิกทำหน้าตายแบบนี้เถอะค่ะ รู้ไหมว่าพี่มังกรเขารำคาญจะแย่” น้ำในสายยางยังคงไหล แต่ปลายนิ้วของพนิตา…นิ่งลงเล็กน้อย

“เขาบอกโอ๋นะคะว่า ทุกครั้งที่เห็นหน้าพี่ เขาเหมือนเห็นวิญญาณของพี่วนิดา ผู้หญิงที่เขารัก และยังคงวนเวียนหลอกหลอนเขาไม่ยอมไปไหน” นิลมณีแสยะยิ้ม และหัวเราะเบาๆ

สายน้ำหยุดไหล พนิตาหมุนวาล์วปิดอย่างช้าๆ ก่อนจะค่อยๆ หันกลับมา รอยยิ้มบางปรากฏขึ้นบนริมฝีปาก

“แล้วโอ๋ไม่คิดเหรอคะ ว่าทำอย่างไรเขาถึงจะลืมพี่วิ แล้วหันมารักเธอเหรอ?”

“แม้มันจะไม่ถูกต้องก็ตาม เธอก็ยังอยากจะปีนขึ้นเตียงเขา อ้างแค่ว่า อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เด็กๆ รักและช่วยเหลือกันมาตลอด เขาไม่ได้เลือกที่จะรักเธอเอาไว้นอนด้วยนี่ รู้ตัวไหม แค่อยากจะมีเพื่อนที่รู้ใจ เวลานั่งดื่มกิน อืม... ฉันว่าพี่มังกร เขาอาจจะคิดกับเธอเหมือนเธอเป็นเพื่อนผู้ชายคนหนึ่งก็ได้”

พนิตาพูด แล้วเอียงหน้าเล็กน้อย

“อะไรนะ พี่ทรายพูดอะไรแบบนี้” นิลมณีกลับรู้สึกเหมือนมีบางอย่างเย็นเฉียบไหลผ่านสันหลังวาบๆ

“การที่มังกรยังเก็บพี่ไว้ข้างตัว เพราะพี่คือเสี้ยวหนึ่งของความทรงจำของพี่มังกร เกี่ยวกับพี่วนิดา…” พนิตาก้าวเข้ามาใกล้

“เพราะเขายังอยากอยู่ใกล้หรือ อืม... แต่เธอก็คงลืมไปว่าเขาแต่งงาน จดทะเบียนกับฉัน”

คำพูดนั้น…ทำให้นิลมณีชะงัก รอยยิ้มเริ่มแข็งค้าง

“ถ้าวันหนึ่ง…ถ้าฉันหายไป คนที่เขาจะมองหา ก็คือคนที่หน้าเหมือนพี่วิ ไม่ใช่เธอเหมือนเคย”

พนิตาหยุดไปสักพัก ก่อนจะพูดต่อ

“ไม่ใช่น้องสาวที่พยายามจะเสียบแทนที่…อย่างเธอนะ...โอ๋”

เหมือนมีใครเอาน้ำเย็นจัดสาดใส่หน้าของนิลมณี หญิงสาวหน้าซีดจนไม่มีสีเลือด

“แก!” เสียงของนิลมณีสั่น ทั้งโกรธ และเริ่มขาดความมั่นใจ

“อุ๊ย! อย่าโมโหสิ แค่พูดแทงใจดำนิดหน่อยเอง” พนิตาหัวเราะ และขยับก้าวเข้าไปใกล้นิลมณีอีกนิด จนแทบจะได้ยินลมหายใจของกันและกัน

“เดี๋ยวผิวพรรณจะไม่สวยนะ ถ้าเธออยากเหมือนพี่วิน่ะนะ ลองไปปรึกษาหมอศัลยกรรมดู ใช้เงินให้หมอเอามีดมากรีดหน้า ตัดนั่น แต่งนี่ เธออาจจะเหมือนพี่วิ หรือว่าเหมือนฉันขึ้นมาก็ได้” คำพูดที่จงใจกรีดเข้าไปในความคิดของนิลมณีอย่างช้าๆ

นิลมณีกำมือแน่น พูดไม่ออกสักคำ พนิตาได้โอกาส เมื่อเห็นอีกฝ่ายเพลี่ยงพล้ำ พนิตาโน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างหู

“เตรียมตัวให้ดีนะ เพราะต่อจากนี้… ฉันจะให้เธอได้สิ่งที่เธอต้องการทุกอย่างเอง แต่ไขว่คว้าจับเขาให้มั่นล่ะ เดี๋ยวพี่มังกรจะหลุดมือ” ลมหายใจอุ่นร้อนแตะผิว แต่คำพูดกลับเย็นเยียบ ทุกคำพูดของพนิตาสื่อสารอย่างตรงไปตรงมา

หัวใจของนิลมณีเต้นแรงผิดจังหวะ

“ฉันจะไปจากที่นี่เอง ไม่ต้องกลัวว่า ฉันจะยังรักและหวงเขาหรอก เรื่องที่เขาตบหน้าฉันในวันนั้น คือฟางเส้นสุดท้ายของความอดทน ยังไงไปบอกเขาก็แล้วกัน ให้หย่าจากฉันเร็วๆ ขอเธอช่วยฉันเรื่องนี้หน่อยนะโอ๋ แต่ถ้าเขาไม่หย่า ฉันก็ช่วยเหลืออะไรเธอไม่ได้”

พูดจบ พนิตาถอยออกมาเล็กน้อย เธอสบตานิลมณีอย่างรู้ใจ

“ฉันรู้ว่าเธอรักเขา และอยากได้เขามากๆ ฉันจะช่วยเอง”

นิลมณีอึ้ง เธอไม่เข้าใจ มันควรจะเป็นชัยชนะสำหรับเธอสิ แต่ทำไม…เธอกลับรู้สึกเหมือนกำลังแพ้

พนิตาหันหลังเดินจากไป ทิ้งให้อีกฝ่ายยืนอยู่ตรงนั้น นิลมณีสับสนและหวาดระแวง ไม่แน่ใจเหมือนกันว่า…พนิตาวางหมากอะไรกับตัวเองอยู่

ที่ห้องนอน พนิตาปิดประตูเสียงดังคลิก เหมือนการปิดฉากบางอย่าง เธอเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า เปิดมันออก

ภายในเรียบร้อย เสื้อผ้าถูกจัดเป็นระเบียบ เหมือนชีวิตที่เธอเคยพยายามจัดให้สมบูรณ์แบบ มือของเธอเลื่อนไปหยิบกระเป๋าใบหนึ่งออกมา เธอวางมันลงบนเตียง เปิดออก แล้วเริ่มจัดของ

พาสปอร์ต เอกสารส่วนตัว สมุดบัญชีเงินฝาก และเงินสด ทุกอย่างถูกเตรียมไว้แล้ว

ไม่ใช่วันนี้ ไม่ใช่เมื่อวาน แต่มันคือแผน…ที่เธอค่อยๆ วางไว้เงียบๆ ตั้งแต่วันที่หัวใจเริ่มแตก

เธอหยุดมือ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา หน้าจอสว่าง รายชื่อหนึ่งถูกเปิดขึ้นมา ไม่ได้เขียนเป็นชื่อ มีเพียงตัวอักษรสั้นๆ เธอกดโทรศัพท์ออกเสียงสัญญาณดังไม่กี่ครั้ง ก่อนจะมีคนรับ

“สวัสดีค่ะ” พนิตาเอ่ย

“เตรียมเครื่องบินให้ฉันที ฉันพร้อมจะไปแล้ว” ปลายนิ้วของเธอกำโทรศัพท์แน่นขึ้นเล็กน้อย