บทที่ 10 รอยจูบ

บทที่ 10 รอยจูบ

สายลมเอื่อยยามบ่ายแก่พัดโชยเข้ามาทางหน้าต่างเพนท์เฮ้าส์หรู หอบเอาความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศให้กระจายไปทั่วห้อง

ลลินค่อย ๆ ขยับเปลือกตาขึ้นช้า ๆ ร่างกายของเธอรู้สึกราวกับถูกบดขยี้ด้วยรถบดถนน ผิวกายขาวผ่องเต็มไปด้วยรอยรักสีกุหลาบเข้มซ้ำซ้อนจนแทบไม่มีที่ว่าง โดยเฉพาะต้นขาด้านในที่ยังคงรู้สึกชาหนึบและเต้นตุบ ๆ จากบทรักอันป่าเถื่อนยาวนานตั้งแต่ค่ำคืนลากยาวมาจนถึงรุ่งเช้า

เธอยันกายลุกขึ้นนั่งบนเตียงนอนยับยู่ยี่ ผ้าปูเตียงสีเทาเข้มมีรอยคราบน้ำรักแห้งกรังเป็นวงกว้าง ลลินสะบัดหัวไล่ความมึนงง แววตาที่เคยวิตกกังวลและแตกสลายเมื่อวานนี้ บัดนี้กลับถูกแทนที่ด้วยความนิ่งสงบและเยือกเย็นเด็ดเดี่ยว เมียหลวงแสนดีที่ยอมก้มหัวให้ตระกูลอัครเดชาเศรษฐ์ย่ำยีได้ตายไปแล้วในห้องน้ำห้องนั้น ตอนนี้เหลือเพียงลลินคนใหม่ที่พร้อมจะกรีดเลือดเนื้อของพวกมันทีละชิ้น

เสียงประตูห้องน้ำเปิดออก พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงกำยำ ภามก้าวออกมาโดยมีเพียงผ้าขนหนูผืนเดียวพันกายท่อนล่าง หยดน้ำเกาะพราวตามไรหนวดและรอยสักรูปหัวเสืออันดุดันบนแผงอกแกร่ง แววตาคมกริบคู่ตวัดมองมาที่เธอ มุมปากหยักลึกจุดยิ้มดิบ ๆ ทันทีที่เห็นว่าเหยื่อสาวของเขาตื่นแล้ว

"ตื่นแล้วเหรอ นึกว่าจะไข้ขึ้นจนลุกไม่ไหวซะอีก" ภามเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ นิ่งเรียบ แต่ทรงพลัง ชายหนุ่มเดินมาหยุดข้างเตียง ทิ้งตัวลงนั่งข้างเธอโดยไม่มีความขัดเขิน

"ลินไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้นค่ะคุณภาม" ลลินตอบ พลางขยับผ้าห่มขึ้นมาปิดหน้าอกเปลือยเปล่า แม้จะผ่านศึกหนักมาทุกซอกทุกมุมห้องแล้ว แต่สายตาอันหิวกระหายของเขาก็ยังทำให้เธอผิวแก้มร้อนผ่าวได้อยู่ดี

ภามแค่นยิ้มในลำคอ เขาเอื้อมมือหนาไปหยิบกระเป๋าสตางค์หนังแท้ราคาแพงบนโต๊ะข้างเตียง ดึงเอาบัตรเครดิตสีดำสนิทขอบทอง ที่ไม่จำกัดวงเงิน และคีย์การ์ดสำรองของเพนท์เฮ้าส์แห่งนี้ ออกมาวางลงบนฝ่ามือเรียวของเธอช้า ๆ

"เงินของผมคืออาวุธของคุณ" ภามจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ น้ำเสียงจริงจังจนน่าขนลุก

"อยากได้อะไร อยากซื้ออะไร หรืออยากจะเอาไปฟาดหัวใครในบ้านหลังนั้นใช้มันซะลิน ผมให้ทนายส่วนตัวเตรียมเอกสารโอนหุ้นบางส่วนในบริษัทอสังหาฯ ของผมให้คุณถือครองในฐานะที่ปรึกษาพิเศษแล้ว บ่ายนี้ไปแต่งตัวให้สวยที่สุด สวยจนไอ้พีทมันต้องกระอักเลือดตายยามเห็นคุณ"

ลลินก้มมองบัตรเครดิตในมือ หัวใจของเธอเต้นรัวด้วยความสะใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ตอนอยู่กับพีท เธอต้องคอยแบมือขอเงินเดือนจากคุณหญิงประภาที่ให้มาอย่างจำกัดจำเขี่ย แถมยังต้องทนฟังคำจิกด่าว่าเกาะลูกชายเขากิน ทั้งที่เธอทำหน้าที่แม่บ้านดูแลทุกอย่างจนหัวหมุน แต่ผู้ชายตรงหน้ากลับยื่นอำนาจเงินตราและศักดิ์ศรีใส่มือเธอตั้งแต่วันแรกโดยไม่ร้องขอสิ่งใดตอบแทน นอกจากเรือนร่างที่เธอเต็มใจมอบให้

"ขอบคุณค่ะที่รัก ลินจะใช้อาวุธชิ้นนี้ให้คุ้มค่าที่สุด" ลลินช้อนสายตายั่วยวน ส่งยิ้มหวานเคลือบยาพิษให้ชายหนุ่ม

ภามนัยน์ตาเข้มขึ้นทันทีที่ได้ยินคำว่าที่รัก เขาโน้มตัวลงมาบดจูบเรียวปากอิ่มของเธอรุนแรงอยู่หนึ่งนาทีเต็ม ๆ ก่อนจะผละออกช้า ๆ

"รีบไปอาบน้ำแต่งตัวเถอะ วันนี้มีงานสนุก ๆ รอเราอยู่"

เย็นวันนั้น ณ โรงแรมหรูระดับหกดาวใจกลางกรุง ตระกูลของพีทได้จัดงานเลี้ยงเอ็กซ์คลูซีฟเพื่อเปิดตัวโครงการคอนโดมิเนียมหรูริมแม่น้ำเจ้าพระยา

บรรยากาศภายในงานคลาคล่ำไปด้วยเหล่านักธุรกิจ ไฮโซ และสื่อมวลชนสายสังคม แสงแฟลชจากกล้องถ่ายภาพสาดส่องระยิบระยับไปทั่วโถงจัดงานเลี้ยง

คุณหญิงประภายืนเชิดหน้าชูตาอยู่กลางงาน ในชุดผ้าไหมปักดิ้นทองหรูหรา ข้างกายมีพีทที่อยู่ในชุดสูทสากลเนี๊ยบกริบ ทว่าสิ่งที่สร้างความฮือฮาและเสียงกระซิบกระซาบให้กับคนในงาน คือหญิงสาวรุ่นน้องหน้าตาจิ้มลิ้มในชุดเดรสสีชมพูหวานแหววที่ยืนเคียงข้างพีทอีกฝั่งเมจิ

"หนูเมจิทำตัวดี ๆ หน่อยนะลูก วันนี้คนใหญ่คนโตมาเยอะ แสร้งทำเป็นเลขาส่วนตัวของตาพีทไปก่อน รอเรื่องนังลลินเงียบหายไปเมื่อไหร่ แม่จะจัดการชูหนูขึ้นมาแทนที่มันทันที" คุณหญิงประภากระซิบป้องปาก ยิ้มแย้มให้กล้องสลับกับสั่งการ

"เมจิทราบค่ะคุณแม่ เมจิจะนิ่งที่สุดค่ะ" เด็กสาวตอบเสียงหวาน พลางส่งสายตาออดอ้อนให้พีทที่ยืนยืดอกด้วยความภาคภูมิใจ

พีทมองไปรอบงานด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม เขารู้สึกโล่งอกอย่างบอกไม่ถูกที่สลัดลลินออกจากชีวิตได้สำเร็จ เมียเก่าหน้าจืดที่วัน ๆ เอาแต่ทำตัวน่าเบื่อ บัดนี้คงหนีไปนอนร้องไห้ซมซานอยู่ในรูรูไหนสักแห่ง เงินก็ไม่มี ที่พึ่งก็ไม่มี สะใจเป็นบ้าที่ตัดหางปล่อยวัดมันออกมาตัวเปล่าได้

แต่ความสุขอยู่ได้ไม่นานนัก เสียงฮือฮาดังขึ้นจากบริเวณประตูทางเข้างานเลี้ยง แสงแฟลชจากช่างภาพทุกสำนักพุ่งตรงไปที่จุดเดียวราวกับมีนัดหมาย ผู้คนในงานต่างพากันแหวกทางออกเป็นสองฝั่งโดยอัตโนมัติ เมื่อร่างสูงใหญ่สง่างามทว่าแฝงไปด้วยรังสีอำนาจลึกลับอันน่าเกรงขามของภาม ก้าวเข้ามาในงาน ชายหนุ่มอยู่ในชุดสูททักซิโด้สีดำสนิทคัตติ้งเนี้ยบจากดีไซเนอร์ระดับโลก ใบหน้าคมคายดุดันนิ่งสนิท ทรงอำนาจจนไม่มีใครกล้าสบตาตรง ๆ

แต่สิ่งที่ทำให้คุณหญิงประภาต้องตาค้าง และทำให้พีทถึงกับหน้าถอดสีจนกลายเป็นสีซีดเผือด คือผู้หญิงที่ยืนคล้องแขนแกร่งของภามเดินเข้ามาในงาน

ลลิน!

เธออยู่ในชุดเดรสยาวรัดรูปซาตินแหวกข้างลึกสีแดงเพลิง ขับเน้นให้เห็นรูปร่างทรวดทรงองค์เอวส่วนเว้าส่วนโค้งที่ชัดเจนและเย้ายวนเกินห้ามใจ เส้นผมยาวสลวยถูกม้วนเป็นลอนคลื่นทิ้งตัวลงมาด้านข้าง ใบหน้าหวานแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางเน้นดวงตาให้ดูคมดุ และริมฝีปากอิ่มสีแดงก่ำดุจโลหิต

แววตาของเธอไม่มีความโศกเศร้า ร้องไห้ หรือหวาดกลัวหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่นิดเดียว มีเพียงความหยิ่งผยองและสายตาที่มองต่ำลงมาราวกับกำลังมองฝูงมดปลวก

ทุกย่างก้าวที่ลลินเดินเคียงคู่มากับภาม ช่างดูเหมาะสมและทรงพลังราวกับราชาและราชินีสายมืดที่กำลังก้าวขึ้นสู่บัลลังก์ เสียงกระซิบกระซาบดังเซ็งแซ่ไปทั่วทั้งโถงงาน

"นั่นอดีตสะใภ้รองไม่ใช่เหรอ ทำไมไปเดินคู่กับคุณภามได้ล่ะ!"

"อุ๊ย ตายแล้ว! สวยขึ้นเป็นกองเลย แซ่บกว่าเดิมตั้งเยอะ!"

"คุณภามไม่เคยควงใครออกงานเลยนะ นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?"

พีทกำหมัดแน่นจนสั่น เลือดสลับขึ้นหน้าด้วยความโกรธและหึงหวงอย่างบ้าคลั่ง ทั้งที่เพิ่งไล่เธอออกจากบ้านไปเมื่อวาน แต่วันนี้เธอกลับมาชูคอหน้าระรื่นอ่อยเพื่อนสนิทที่รวยและทรงอิทธิพลกว่าเขาหลายเท่าตัว!

"ลิน! นี่เธอ" พีทก้าวพรวดเข้าไปขวางทางทั้งสองคนไว้ทันที ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัด ลืมสิ้นมารยาททางสังคมที่คุณหญิงประภาคอยพร่ำสอน