Masuk“ต่างคนต่างอยู่ดีกว่านะคุณปา ผมก็รักคุณนะครับ” ชุติพลก็ยังคงเป็นชุติพลวันยังคำ เมื่อภรรยาออกอาการไม่พอใจเขาก็เลือกจะประจบเอาใจ แล้วปารมีก็อารมณ์ดีขึ้น แม้จะรู้สึกขัดใจอยู่บ้างในความไม่มีเหตุผลของเธอก็ตาม ผ่านไปสามปี“น้ำหวานมาหาพ่อหน่อยค่ะ” ตฤณเรียกลูกสาวที่โตเป็นสาวน่ารักสวยเหมือนแม่ไม่มีผ
@วงเหล้าใต้ถุนบ้านพ่ออุ้ยคำแปง“ไอ้พ่อเลี้ยง ดีกับคุณนายตั้งนานแล้ว ทำไมยังไม่มีลูกสักทีวะ” ยศวีได้ทีก็ข่มเพื่อนรักที่ตัวติดกันกับอย่างกับปาท่องโก๋แต่ไม่มีน้ำยาสักที “ไอ้นี่ กูจะคอยดูมึงบ้าง ดูสิจะมีน้ำยาไหม” ตฤณที่โดนเพื่อนค่อนขอดเรื่องลูกทุกวันถึงกับอารมณ์เสียเพราะไอ้เพื่อนเวรนี่ล้อเขาอยู
สายตาร้อนแรงของเขาโลมเลียเธอไปทั้งร่าง จนรู้สึกขนลุกชัน ท่าทางดุดันเช่นนี้ทำให้เธอนึกถึงภาพวันที่เขารักเธอจนเกือบเช้า ใบหน้าที่เคยเนียนใสก็ขึ้นสีแดงเรื่อทันที เมื่อประตูรีสอร์ตปิดลง เธอก็ต้องตกใจเมื่อเห็นเขารีบละลำละลักถอดเสื้อผ้า “คุณ...ไม่อาบน้ำก่อนเหรอ” เดินขึ้นเขาลงเขามาเหนื่อย
“ถึงแล้ว...!” เขาพูดปนหอบและวางเธอลง หญิงสาววิ่งไปซื้อน้ำตรงทางขึ้นมาจุดชมวิวร้านสุดท้ายเมื่อเขาวางเธอลง ข้างบนมีห้องน้ำและก็ร้านค้าด้วย ดูแล้วก็สะดวกดี แต่เมื่อเดินมาสมทบกับเขาที่ม้านั่งไว้ชมวิว ภาพที่เห็นตรงหน้าอลังการมาก “คุณน้ำ” เธอส่งขวดน้ำให้เขา แต่สายตายังไม่ละจากวิวที่สวยงา
“มีพบก็มีจากนะดวงแข เจ้านายดวงแขเห็นฉันเหมือนคนแปลกหน้าไปแล้ว อยู่ด้วยกันยังไงก็ลำบาก” เทียนไขรู้ข้อนี้ดี เธอไม่อยากให้เขาฝืนใจทั้งที่ไม่ได้รักเธอ ใบหน้าเคร่งเครียดมองใบสัญญานั้นจนอยากนำมันไปเผาทิ้งให้รู้แล้วรู้รอดไป เขาไม่อยากให้เธอจากไปแต่ทว่าสมองเขานั้นมันดันจำอะไรไม่ได้จริง ๆ เ
ตฤณสวนกับเธอที่ทางเข้าไร่ แต่เลือกจะขับรถออกไปก่อน เพราะไม่อยากให้เธอรู้ว่าเขาเป็นห่วง ยิ่งนานวันผู้หญิงคนนี้เข้ามามีอิทธิพลในหัวใจของเขามากขึ้น “ทำไมฉันต้องเป็นห่วงเธอด้วยเทียนไข” เขาบ่นกับตัวเอง ทุกวันเขาไปยืนหน้าห้องของเธอ ยืนอยู่นานแต่ก็ไม่กล้าเข้าไปเคาะประตู จนแล้วจนรอดเขาก็ได้แค่ยืนแล
“แม่ฮะ พี่ธันง่วงแล้ว” เด็กน้อยไม่อยากอยู่ใกล้ผู้เป็นบิดาอีก เขาอยากหนีหน้าไปนอนกับแม่ “ได้สิครับ แม่พาไปนอน” ลูกชายเธอช่างได้ใจนัก ง่วงตอนที่เธออยากให้ง่วงเสียจริง “วันนี้เล่านิทานเรื่องอะไรดีฮับ” “เล่าเรื่องตำนานความรักของดวงดาว ดีไหมครับ” ดาหลานึกเรื่องตำนานความรักของดว
เช้าวันถัดมาเธอก็ทำตัวเหมือนปกติ ที่เป็นภรรยาของเขา หน้าที่ดูแลสามีเธอไม่เคยบิดพลิ้ว แม้ในใจจะแทบไม่เหลือเยื้อใยอื่นใดแล้วก็ตามเขาทำเธอเจ็บปวดจนเธอเริ่มด้านชาเข้าไปทุกวัน ตลอดสี่ปีตั้งแต่เขาเริ่มรังแกเธอ จวบจนลูกชายอายุได้สามขวบปีนี้ เธอก็ไม่หลงเหลือความรักใดอีกแล้ว ในเมื่อหัวใจเขาไม่ได้อยู่ที่เธอ
ในใจของดาหลามีเครื่องหมายคำถามเกิดขึ้นเต็มหัว เพราะเขาจะพาเธอกับลูกไปเที่ยว แล้วมาผิดสัญญากับลูกแบบนี้ ลูกจะไม่เสียใจหรือไง“แม่ฮาบพ่อไปไหน”“พ่อมีงานด่วนครับลูก”“งานด่วนเหรอ” เด็กชายธันวาไม่โวยวาย แต่สีหน้ามีความสุขกลับจางไป เจอด้วยใบหน้าที่ผิดหวังและเศร้าสร้อยที่สุด“ไม่เป็นไรนะครับ เดี๋ยวแม่พาพี
เช้าวันต่อมาดาหลาตื่นขึ้นมาพร้อมกับรอยยิ้ม ทั้งที่เธอไม่รู้ว่าจะยิ้มได้แบบนี้อีกสักกี่วัน ไม่รู้ที่เขาทำดีกับเธอนี่ เพราะแม่สั่งหรือเพราะใจเขาอยากทำกันแน่ แต่มันเหมือนนำทิพย์ที่ชโลมหัวใจที่แสนจะเหี่ยวแห้งของเธอเธอจัดชุดไว้ให้เขา แล้วก็ไปปลุกลูกชายให้เตรียมตัวไปบ้านคุณปู่ แต่เมื่อออกมากจากห้องนอนของ







