บทนำ

บทนำ

“ฮึก… แม่จ๋า ฮึก แม่ ไม่เอานะอย่าทิ้งเอยไปนะ”

เสียงของหญิงสาวที่กำลังร้องห่มร้องไห้อย่างใจสลาย ใบหน้าของหญิงสาวมีแต่คราบน้ำตาที่บดบังความสวยไปเสียหมด

หญิงสาวคนดังกล่าวยกมือไหว้ขอร้องอ้อนวอนมารดาของตัวเองให้ไม่ทิ้งเธอไป แต่แล้วคำขอร้องกลับไม่เป็นผล เพราะในตอนนี้มารดาของเธอเดินหนีหายออกจากเธอไปไกลจนลับสายตาแล้ว

“ฮึก แม่จ๋าไม่เอา…”

‘เอิงเอย’ ยังคงร้องไห้อยู่แบบนั่นโดนไม่ได้สนใจว่าใครต่อใครจะมองมาที่เธอด้วยสายตาแบบใด และในตอนนั้นเองก็กลับมีสายตาอยู่คู่หนึ่งที่มองที่เธอด้วยสายตาที่แปลกไปจากคนอื่น เอิงเอยรับรู้ได้ถึงความแปลกของสายตาคู่นั้นเธอจึงได้หันไปมองยังที่ของสายตานั้น ปรากฏให้เห็นผู้ชายที่ดูแล้วอาจจะอายุมากกว่าหลายปีเลยทีเดียว ใบหน้ารูปหล่อและดูดี ผู้ชายคนนั้นสวมแว่นตา แต่ทว่ารูปลักษณ์ภายนอกทั้งหมดกลับบ่งบอกได้เลยว่าเป็นคนรวยแน่นอนเลย

ตัวเธอยังคงสะอื้นอยู่แบบนั้นไม่คลายความเสียใจสักที เอิงเอยไม่ได้หลบสายตา และคนคนนั้นเองก็ไม่ได้หลบสายตาของเอิงเอยเช่นเดียวกัน

“เจ้าสัวครับ… มีงานต่อครับ เราไปกันเลยไหมครับ”

มือขวาของ ‘เจ้าสัวปรัชกรณ์’ เอ่ยถามเจ้านายของตัวเองที่ในตอนนี้กำลังยืนนิ่งมองดูหญิงสาวที่กำลังร้องไห้อย่างน่าสงสาร

“ไปสืบมาว่าเธออยู่กับใคร”

“ครับ?” แทนคุณเอ่ยออกไปอย่างตกใจ

“ไปสืบมา”

“ครับ ๆ ได้ครับ”

                

ปรัชกรณ์เอ่ยออกมาแค่นั้นก่อนที่จะปรายตามองที่เอิงเอยอีกครั้ง หลังจากนั้นก็ขึ้นรถไปยังบริษัทของตัวเองโดยที่ไม่ได้สนใจในตัวของเอิงเอยอีกเลย

ปรัชกรณ์นั่งอ่านเอกสารการประชุมของตัวเองอยู่ เพียงไม่นานนักก็ได้ยินเสียงโทรศัพท์ของมือขวาของตัวเองดังขึ้นมา ตัวเขาเงยหน้าขึ้นก่อนที่จะหันไปมองที่คนสนิทของตัวเอง พลางทำสายตาเชิงตั้งคำถาม

“ทางด้านของลูกค้าแจ้งว่าวันนี้อาจจะมีการเลทนิดหน่อยครับ เนื่องจากพวกเขาเดินอุบัติเหตุ”

“อืม… อุบัติเหตุร้ายแรงหรือเปล่า”

ปรัชกรณ์ถามด้วยน้ำเสียงนิ่ง ๆ ตามฉบับของเจ้าตัว โดยที่สายตากลับไปมองจ้องมองที่เอกสารเช่นเดิม เหมือนกับว่าคำถามเมื่อกี้ไม่ได้ต้องการคำตอบอย่างไรอย่างนั้น

“ไม่ครับ… หรือเจ้าสัวอยากไปเยี่ยมพวกเขาไหมครับ”

“แล้วสำคัญไหม…”

“เอ่อครับ… ไหน ๆ เจ้าสัวมีคุยงานกับพวกเขาด้วยแล้ว”

“ก็ไป… แวะซื้อพวกผลไม้ด้วยแล้วกัน”

“ได้ครับ”

แทนคุณลูบหน้าตัวเองเบา ๆ เมื่อความกลัวได้ผ่านไป ตัวเขาเองก็ไม่รู้เอาความกล้ามาจากไหนที่เสนอความคิดเห็นให้กับเจ้านายของตัวเอง แต่โชคดีนักที่เจ้าสัวปรัชกรณ์มีความใจดีอยู่ในตอนนี้ อย่าหาได้นึกถึงเวลาโมโหเลย

ปรัชกรณ์นั่งมองวิวด้านนอกรถไปเรื่อย ๆ ในภายในใจยังคงนึกถึงใบหน้าหวานอย่างหญิงสาวที่ได้พบเจอกันในชั่วโมงที่แล้ว คราแรกก็อยากจะให้คนสนิทของตัวเองเข้าไปถามข่าวคราวแต่กระนั้นเองการเข้าไปแบบนั้นมันก็คงดูไม่ดีมากนัก

“ถึงแล้วครับเจ้าสัว”

“โรงพยาบาลเอกชน…? ใครนะที่กูต้องไปคุยงานด้วยวันนี้”

ปรัชกรณ์เอ่ยถามเพราะไม่ได้จำเท่าไหร่ว่าวันไหนต้องคุยงานกับใคร เพราะว่าไม่มีใครสำคัญหรือได้สิทธิพิเศษอะไรทั้งนั้น คุยงานก็คือคุยงานแม้ว่าบางครั้งเองลูกค้าที่เข้ามาหาตัวเขาเองไม่ได้ต้องการแค่นั้น…

ขึ้นชื่อว่าเจ้าสัวปรัชกรณ์ใครใครเองก็ต้องการมากกว่าคุยงานอยู่แล้ว ได้เป็นภรรยาของเจ้าสัวมีหวังว่าได้สบายไปทั้งชาติ

“คุณพิมประภาครับ”

“อืม”

ปรัชกรณ์เอ่ยเอ่ยมาแค่นั้นก่อนที่จะเดินนำหน้าลูกน้องของตัวเองเข้าไปยังภายในโรงพยาบาลเอกชนแห่งนี้ แต่ทว่ายังไม่ทันที่จะได้เดินไปเยี่ยมลูกค้าสายตาของเขาเองก็หันไปมองใบหน้าที่คุ้นเคย และเพิ่งจะพบเจอกันไปไม่กี่ชั่วโมงที่แล้ว ปรัชกรณ์ยืนนิ่งก่อนที่จะกวักมือเรียกแทนคุณ

“ครับเจ้าสัว”

“ไปถามสิว่าเขาเป็นอะไร”

ยังไม่ทันทีว่าแทนคุณจะได้เข้าไปเอ่ยถามอะไรให้มากมาย เหมือนว่าคู่กรณีของเอิงเอยก็เข้ามาพบเธอก่อน และตามมาด้วยพยาบาลที่วิ่งกันเข้ามา

เมื่อเห็นแบบนั้นแล้วแทนคุณเลยหันไปมองที่เจ้านายของตัวเอง และหันกลับไปมองที่เหตุการณ์ด้านหน้าอีกครั้งหนึ่ง

เพียงไม่นานนักคู่กรณีของเอิงเอยก็หันหน้ามาให้ทางฝั่งที่เจ้าสัวปรัชกรณ์ยืนอยู่ได้เห็นหน้าแบบชัด ๆ แทนคุณอ้าปากนิดหน่อยเมื่อเห็นว่าอีกฝั่งหนึ่งเป็นใคร..

“เจ้าสัวครับ นั้นคุณพิมประภานี่ครับ” เจ้าสัวปรัชกรณ์มองไปยังภาพตรงหน้านิ่ง ๆ

“นี่ เธอเดินยังไงห่ะ! ถึงกล้ามาขวางรถของฉันน่ะ ถ้ารถของฉันเสียหายขึ้นมาเธอจะรับผิดชอบไหวไหม? ดูท่าทางแล้วเธอไม่มีทางรับผิดชอบไหวแน่ ๆ” เสียงของพิมประภาลูกค้าคนสำคัญของเจ้าสัวเอ่ยขึ้นมาอย่างเสียงดัง เสียงดังจนทำให้ผู้คนในโรงพยาบาลต่างก็หันมามองที่บริเวณนี้เป็นสายตาเดียว

“เจ้าสัวครับ ให้ผมทำอย่างไรดีครับ”

“เข้าไป”

“ครับ?”

“นายรู้ว่าควรจะทำอย่างไรนะแทนคุณ”

“ครับ ๆ เดี๋ยวผมรีบไปจัดการให้เดี๋ยวนี้”

เจ้าสัวยืนมองลูกน้องของตัวเองเข้าไปจัดการเรื่องราวต่าง ๆ ที่เกิดขึ้น เพียงไม่นานนักเหมือนกับว่าพิมประภาหันมาสบตาของเจ้าสัวพอดี เลยคิดว่าจะเดินเข้ามาทักทาย แต่แล้วยังไม่ทันทีว่าพิมประภาจะได้เดินเข้ามา ทางด้านของเจ้าสัวปรัชกรณ์เป็นฝ่ายเดินไปเอง แต่ทว่าไม่ได้เดินไปหาพิมประภากลับเดินไปหาเอิงเอยเสียอย่างนั้น

ด้านฝ่ายพิมประภาหน้าเสียไม่น้อยเลย แต่กระนั้นเองก็ไม่อยากที่จะวีนหรือทำกิริยาไม่เหมาะสมให้กับคนที่ตัวเองหมายปองไว้ได้เห็น พิมประภาเดินตามเจ้าสัวปรัชกรณ์ไปด้วยใบหน้าบึ้งตึงไม่ชอบใจเป็นอย่างมาก

“เป็นอะไรมากหรือเปล่า” เจ้าสัวปรัชกรณ์เอ่ยถามออกมา เมื่อได้ยินแบบนั้นพิมประภาเองก็แสดงสีหน้าตกใจไม่น้อยเลย

เพราะคนอย่างเจ้าสัวปรัชกรณ์นี่น่ะเหรอที่จะเอ่ยถามใครด้วยความเป็นห่วงแบบนี้

“ไม่.. เอยไม่เป็นอะไร” เอิงเอยตอบออกมาด้วยเสียงเบาหวิว คล้ายกับว่ายังคงตกใจอยู่

เหตุการณ์ก่อนหน้านี้ เมื่อลับสายตาของเจ้าสัวปรัชกรณ์แล้วเอิงเอยเดินไปตามทางแถวถนน และเมื่อต้องการที่จะข้ามถนนไปยังอีกฝั่งหนึ่งด้วยความที่ว่าบริเวณตรงนี้ไม่มีทางม้าลาย และจิตใจของเอิงเอยเองยังไม่คงที่มากนักเลยทำใหเธอได้ตัดสินใจเธอข้ามถนนไปโดยไม่ได้หันไปมองซ้ายมองขวาเลย แต่โชคดีนักที่คนขับรถของพิมประภาขับรถมาไม่เร็วทำให้เบรกรถได้ทันเวลา แต่เมื่อได้สติคืนกลับมาเอิงเอยเห็นรถที่ขับเข้ามาใกล้กับตัวเองเลยตกใจจนให้ล้มลงไป ทำให้มีรอยแผลถลอกนิดหน่อย จนกระทั่งในตอนนี้เองความตกใจนั้นก็ยังไม่หายไป…