Share

หงุดหงิดใจ

last update Last Updated: 2025-05-13 21:50:47

"พี่พระพาย ข้าขอบน้ำใจยิ่งนัก ที่ช่วยพูดแทนข้าเสียหมดเลย"ระย้าแก้ว ขอบคุณพระพายที่ช่วยเหลือตนให้พ้นจากความอึดอัดที่ได้รับ

แต่ยังไม่ทันจะพ้นเขตวัด ก็มีเรื่องให้ปวดหัวตามมาอีกเมื่อไอ้สิงห์ได้เดินตามพระพายและระย้าแก้วออกมาจากวัด

"ระย้าแก้วนั่นเอ็งจะไปที่ใด"ไอ้สิงห์เดินตามออกมาพร้อมกับไอ้ดำ

"ฉันไหว้จากพี่สิงห์ พอดีฉันจะไปสวนดอกลั่นทมนะจ๊ะ"ระย้าแก้วเอ่ยขึ้น

"ที่ใดกันสวนดอกลั่นทม ข้าไม่เห็นเคยได้ยินในหมู่บ้านเรามีด้วยรึ"ไอ้สิงห์ไม่เคยได้ยินเรื่องสวนดอกลั่นทมเพราะไม่มีผู้ใดนิยมปลูกด้วยชื่ออันเป็นอัปมงคล

"มีสิจ๊ะ ข้าปลูกมันไว้ถัดจากบ้านไม่ไกลมันอยู่ในพื้นที่ ส่วนตัวบ้านของข้า มิใครเคยย่างกรายเข้าไป"ระย้าแก้วรีบอธิบาย

ไอ้สิงห์เตรียมเอ่ยปาก จะพาระย้าแก้วไปส่งแต่ก็ถูกนางจันทร์แรม ที่เดินจ้ำอ้าวมาแต่ไกล มาถึงก็จับมือถือแขนแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของไอ้สิงห์ทันที

"พี่สิงห์ช่วยไปส่งข้าที่บ้านหน่อยได้ไหมจ๊ะ"นางจันทร์แรมที่จับมือถือแขนในสิงห์ อย่างไม่อายถึงแม้จะพ้นเขตวัดมาแล้วไม่ไกลนัก

"เออ..ข้าว่าข้ามีธุระต่อนะ"ไอ้สิงห์รีบปฏิเสธนางในดวงใจมันก็ไม่รู้ทำไมเช่นกัน

"ไอ้ดำเรื่องที่เราคุยกับหลวงพ่อไว้จะต้องกลับไปคุยต่อหรือไม่"ไอ้สิงห์รีบส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือจากไอ้ดำทันที

ไอ้ดำที่รู้ว่าลูกพี่ตัวเองนั้นต้องการความช่วยเหลือจึงรีบตอบกลับทันควัน

"จ้ะพี่คุย กับหลวงพ่อเสร็จแล้ว ก็น่าจะต้องไปดูรั้วไม้รอบหมู่บ้าน ของเราว่ามีตรงไหนจักต้องซ่อมแซมบ้าง"

ระย้าแก้วที่ยืนฟังคนทั้งสองพูดคุยกันอย่างสนิทสนมหัวใจของเธอนั้นเจ็บแปล๊บ เธอก็ต้องอดทนในเมื่อเธอนั้นรักไอ้สิงห์ เพียงข้างเดียว

เธอปณิธานแล้วว่าเธอจะลองสักตั้งเจ็บปวดให้ถึงที่สุดจนกว่าหัวใจเธอจะด้านชาเมื่อถึงสุดทางเธอคงจะรู้เองว่าเมื่อไหร่ที่ควรพอ

"อ้าว..!!แม่ระย้าแก้วยังไม่กลับอีกรึ?"นางจันทร์แรมรีบถามไถ่ราวกับเอ่ยไล่เสียมากกว่า

ระย้าแก้วนั้นไม่ตอบเพียงแค่หันไปมองหน้าพระพายเพราะเธออยากจะพาเขาไปดูสวนลั่นทมที่เขาได้ช่วยเธอปลูกและเธอหวงแหนมันเป็นที่สุด

"พี่พระพาย ข้าว่าเราไปจากตรงนี้กันเสียทีเถิด ที่ข้าเอ่ยปากชวนพี่ไปดูสวนลั่นทมพี่ยังอยากไปหรือไม่"

ระยาแก้วเอ๋ยถามพระพายพร้อมกับส่งรอยยิ้มหวานไปให้โดยที่ไม่รู้เลยว่าไอ้สิงห์ได้มองทุกการกระทำและรู้สึกหงุดหงิดเพียงใด

"ปากก็บอกว่าชอบกูรักกูแต่พอมีผู้ชายหน้าตาดีก็ระลิกละลี้ ๆเชียวนะ ระย้าแก้ว"ไปสิงห์สบถเบาๆ

"พี่ต้องไปแน่นอนอยู่แล้วนานโขแล้วที่พี่ไม่ได้เห็นสวนที่เราช่วยกันปลูก"พระพายรีบเอ่ยตอบ

ไอ้สิงห์แกล้งรีบเดินนำหน้าทั้งที่ได้ยินทุกถ้อยคำทุกวาจาที่ทั้งสองได้เอ่ยพูดคุยกันอยู่ด้านหลังตนมันเร่งจ้ำอ้าวจนไอ้ดำแทบจะเดินตามไม่ทัน

"พี่สิงห์..!! พี่จะรีบไปที่ใดกันเล่า เดินไวเยี่ยงม้าขนาดนี้ข้าจะตามพี่ทันกระนั้นรึ"ไอ้ดำตะโกนไล่หลังผู้เป็นลูกพี่

"แล้วใครใช้ให้มึงเกิดมาขาสั้นวะ กูก็เดินของกูปกติเดี๋ยวกูถีบหงายแม่งเสียดีมั้ง"ไอ้สิงห์ที่รู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก

"โถ่..!!พี่สิงห์พี่ไปวัดมาหาได้ไปกินรังต่อรังแตนที่ไหนกันเล่าเหตุใดจึงได้หงุดหงิดแต่เช้าเช่นนี้"

ไอ้ดำที่เห็นสีหน้าท่าทางของผู้เป็นนายมันก็พอจะเข้าใจได้แต่ในเมื่อพี่สิงห์พูดเองว่ารังเกียจฉันระย้าแก้ว แล้วเหตุใดจึงได้หงุดหงิดเช่นนี้

ไอ้สิงห์ที่แกล้งเดินนำหน้า เพื่อมาดักทางแล้วจะตามหลังระย้าแก้ว มันรู้สึกเป็นห่วงระย้าแก้วอย่างผิดปกติเพราะมันก็จำไม่ได้ว่าผู้ชายคนนั้นคือผู้ใด เหตุใดจึงได้สนิทสนมกับระย้าแก้วเช่นนั้น มันเป็นคนต่างถิ่นที่ดูแปลกหน้าแปลกตาไม่น่าไว้วางใจ

"พี่สิงห์ทำกะไรนี่"ไอ้ดำได้เอ่ยถามด้วยความสงสัยเพราะผู้เป็นลูกพี่ได้ทำตัวลับๆล่อๆ

"เออน่ะ..มึงเงียบๆไว้อย่าส่งเสียงดัง"ไอ้สิงห์สั่งไอ้ดำทันที

เพียงไม่นานก็เห็นคนสามคนเดินผ่านไปโดยมีผู้ชายแปลกหน้าที่เดินเคียงคู่มากับระย้าแก้ว และมีบ่าวคู่กายอย่างนางแตงหิ้วสำรับตะกร้าเดินตามหลัง

"ระย้าแก้วของพี่โตเป็นสาวสวยสะพรั่งจนพี่แทบจะจำไม่ได้เลยหนา"พระพลายเอ่ยชม ระย้าแก้วไม่ขาดปากตั้งแต่เดินออกจากวัดมา

"พี่ก็พูดเกินไป ข้าคงสู้สาวหมู่บ้านพี่มิได้ดอก"ระยาแก้วที่ยิ้มจนตาหยี

"เอ็งรู้หรือไม่..!! ว่าชื่อเสียงของเอ็งนั้นกระฉ่อนไปถึงหมู่บ้านของพี่ มีแต่คนบอกว่าเจ้าเปรียบเหมือนอิเหนาที่สวยงาม บางคนก็ให้ฉายาเจ้าว่าเป็น นางบุษบาแห่งพงไพร"

พระพายพูดออกมาไม่เกินจริงเพราะชื่อเสียงความงามของระย้าแก้วเป็นที่เรื่องลือ มีเพียงไอ้สิ่งเท่านั้นที่ไม่เห็นของดีที่อยู่กับตัวมัน

"มึงได้ยินหรือไม่"ไอ้สิงห์หันไปถามไอ้ดำ

"พี่สิงห์จัดให้ข้าได้ยินกะไร"ไอ้ดำถามผู้เป็นลูกพี่ทันที

"ก็ไอ้หน้าจืดนั่นมันเรียกระย้าแก้วของพี่ มึงมิได้ยินเลยรึ"ไอ้สิ่งที่แอบซุ่มอยู่หลังพุ่มไม้รู้สึกหงุดหงิดจนอยากจะออกไปกระแทกหน้าผู้ชายหน้าจืดคนนี้

"ข้าได้ยินเต็มสองรูหูเลยพี่สิงห์ แต่มันมีอะไรผิดแปลกเล่า"ไอ้ดำที่ทำหน้าฉงน

"มึงนี่มันโง่จริงๆ กูรู้อย่างนี้กูส่งให้มึงไปเลี้ยงวัวเลี้ยงควายอยู่ในไร่ดีกว่าไม่ต้องมาติดตามกูดอก"ไอ้สิงห์ที่อยู่ดีๆก็โกรธเคืองไอ้ดำเสียอย่างนั้น

"เอ้าก็ข้าไม่เข้าใจก็พี่ถามข้าข้าก็ตอบพี่"

ไอ้สิงห์ที่รู้สึกโมโหอยู่เป็นทุนเดิมก็ยิ่งโมโหหนักเข้าไปอีกที่ไอ้ดำไม่ได้เข้าใจในสิ่งที่เขาต้องการจะสื่อสารกับมันจึงได้ยกตีนถีบพรวด

ไอ้ดำที่โดนตีนผู้เป็นนาย ก็กระเด็นออกจากพุ่มไม้มาทันที จนทำให้ระย้าแก้วและพระพายตกใจ จนต้องชักดาบเจาะคอไอ้ดำ

"มึงตามกูมาทำไม เหตุใดมึงจึงสะกดรอยตามกูกับแม่ระย้าแก้วเช่นนี้"พระพายที่ใช้ดาบจ่อคอไอ้ดำอยู่

"พี่พระพายใจเย็นก่อนเถิดหนาอันนี้พี่ดำคนของหัวหน้าหมู่บ้าน"ระย้าแก้วรีบห้ามปราม

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • หลงกลิ่นลีลาวดี   คำพูดพล่อย ๆ

    คำพูดที่พล่อย ๆ พูดโดยมิไตร่ตรอง พูดโดยไมิคิด ไอ้สิงห์มิรู้เลยว่า คำพูดของมันนั้นมีความหมายกับหัวใจของระย้าแก้วมากเพียงใด ระย้าแก้วจึงตั้งใจแน่วแน่ว่าจักนั่งรอไอ้สิงห์จนถึงเช้าดังเช่นที่ไอ้สิงห์ได้ลั่นคำ"ได้หากพี่รับปากข้าเช่นนั้น ข้าจะทำให้พี่ได้เห็น ว่าข้าจักมิผิดคำพูดกับพี่ แม้สักนิดเดียว"ระย้าแก้วตะโกนไล่หลัง"หากเอ็งทำได้เยี่ยงปากพูด ข้าจักทำตามคำพูดเช่นกัน"ไอ้สิงห์คิดอยู่ภายในใจว่าแม่หญิงอย่างระย้าแก้วนั้นมิอาจทำได้ดั่งเช่นคำที่พูดดอกผ่านมาหลายชั่วยาม ระย้าแก้วยังคงนั่งอยู่ที่เถาวัลย์ชิงช้า โดยมิลุกไปที่ใด จนเป็นที่ผิดสังเกตของแม่ศรีนวลและพ่อหมอไทย"อีแตง..! คุณหนูของมึงอยู่ที่ใดกันเล่า เหตุใดจึงยังมิกับเรือน.?" แม่ศรีนวลหันไปถามบ่าวคู่ใจของระย้าแก้ว"คุณหนูขอนั่งเล่นกง น้ำตกหนาเจ้าคะแม่นาย หากแต่บอกว่าจะกลับไม่นานนักเจ้าค่ะ""แต่นี่มันก็หลายชั่วยามแล้วหนา พระอาทิตย์จะลับขอบฟ้าอยู่แล้ว เหตุใดนางจึงยังมิกลับ" มารดาอย่างแม่ศรีนวลเริ่มกับวันกระวายเป็นห่วงลูกสาว"กระนั้นบ่าวขออนุญาตแม่นาย ไปตามคุณหนูหนาเจ้าคะ."อีแตงรีบเสนอตัว"มึงชักช้าอยู่ใยเล่า รีบไปเถิด" พ่อหมอไทยเอ่ยปากแท

  • หลงกลิ่นลีลาวดี   ความปั่นป่วน

    "ถึงพี่จะว่ากระนั้น ข้าก็ต้องขอบน้ำใจพี่ ที่พี่ได้ช่วยข้าหลายครั้งหลายครา" ระย้าแก้วเอ่ยคำขอบคุณ ไอ้สิงห์"ทูนหัวของบ่าว เรากับเรือนกันเถิดหนาอย่าอยู่ตรงนี้ให้เสียเวลาเลย นี่ก็ดูท่าอีกมินานฝนก็คงจะตก" อีแตงข้ารับใช้ผู้ซื่อสัตย์ของระย้าแก้วรีบพูดแทนผู้เป็นนายสองเท้าก้าวเดินออกอย่างมั่นใจ ว่าจะไม่หันกลับไปมองไอ้สิงห์ เพราะหากระย้าแก้วหันกลับไป น้ำตาคงได้อาบสองแก้มเป็นแน่"คุณหนูอย่าร้องไห้เลยหนา อย่าให้ผู้ใดเห็นน้ำตาของคุณหนูอีกต่อไปคุณหนูของบ่าวเข้มแข็ง""ข้าขอบน้ำใจพี่แตง ยิ่งนักที่อยู่เป็นเพื่อนข้าเสมอ"อีแตงรีบประคองร่างอรชรของระย้าแก้ว นายทูนหัวที่มันรักหนักหนา มาให้พ้นจากตลาด ลัดเลาะมาจนถึงน้ำตกท้ายหมู่บ้าน ทางผ่านกลับบ้านของระย้าแก้วซึ่งน้ำตกกับบ้านของระย้าแก้วห่างกันไม่ถึงห้าสิบก้าว เรียกว่าใกล้มาก"พี่แตงไปที่เรือนก่อนเถิดหนา ข้าขอนั่งเล่นที่ชิงช้าเถาวัลย์สักครู่" หากข้าสบายใจขึ้นข้าจักได้กลับเข้าเรือน"คุณหนูจะเอาเยี่ยงนั้นก็ได้เจ้าค่ะ แต่อย่านานนักหนานะเจ้าคะ หากแม่นายศรีไพรตามหา บ่าวจักถูกเฆี่ยนหลังลายเป็นแน่""มินานดอกพี่แตง หากข้าสบายใจขึ้น ข้าจะรีบกลับเรือนทันที"อีแ

  • หลงกลิ่นลีลาวดี   ตลาดอลเวง

    "พี่แตง ดูปิ่นปักผมอันนี้ซิ สวยเหลือเกิน ลายดอกไม้สวยตรงใจข้าเหลือเกิน" ระย้าแก้วยิ้มสดใส ในวัย 18 ปี งามใสพรั่งราวดอกไม้แรกแย้ม ความงามเลื่องลือไปทั่วคุ้งน้ำ แลหัวท้ายหมู่บ้านต่างพากันอยากเยินโฉมบุษบานางฟ้าเดินดิน"สวยมากเจ้าค่ะทูนหัวของบ่าวอยากได้กระนั้นหรือเปล่าจะได้ต่อราคาพ่อค้าให้"บ่าวคู่ใจอย่างนางแตงรีบจัดแจงให้กับเจ้านายผู้กายของมัน"ข้าอยากได้ปิ่นปักผมอันนี้พี่แตง"ระย้าแก้วที่ยิ้มสดใสอยู่หน้าร้านเครื่องประดับ"จีนซื่อ ข้าเอาปิ่นอันนี้ให้กับนายของขา""ได้ ได้"แต่ยังไม่ทันได้เอาปิ่นปักผมมาใส่ตะกร้าสานของนางแตง ก็มีเรียวกระชากปิ่นออกจากมือของจีนซื่อทันที พร้อมกับทำท่าทีโอหังหันมามองหน้าระย้าแก้วอย่างโกรธเคือง นั่นคือจันทร์แรมที่ตอนนี้อายุอานามก็ปาไป 27 ปี จนจะเป็นสาวแร้งทึ้งอยู่แล้วก็ยังไม่ได้ออกเรือน ข่าวคาว ๆ ก็เล็ดรอดให้ชาวบ้านได้พูดกันไม่เว็นแต่ละวัน จนไอ้สิงห์ระอา ถึงแม้ยังไม่เคยเห็นกับตาได้ยินกับหูแต่มันก็ไม่ได้โง่ดักดาน เพียงแต่ยังไม่ทันเห็นธาติแท้ของนางจันทร์แรมกับตาก็เท่านั้น"ข้าจะเอาปิ่นอันนี้จีนซื่อ ท่านต้องขายให้ข้า"จันทร์แรมที่สแยะยิ้มอย่างผู้มีชัย"ขอโทษอาคุงหนู

  • หลงกลิ่นลีลาวดี   ภาพบาดตา

    ไอ้สิงห์ที่ยังคงร่ำสุรา อยู่ที่ชานเรือนบนบ้าน มันเฝ้ามองระย้าแก้วมาเนิ่นนาน แม้มันจะลั่นวาจาเอาไว้ว่าจะไม่รับรักระย้าแก้ว เรื่องที่มันหวนคิดยังมิได้ครึ่งกับสิ่งที่มันทำ แต่บัดนี้หัวใจที่แข็งแกร่งของมัน ก็ว้าวุ่นมิน้อย มันดื่มหนักจนเมาหลับไปจนถึงเช้าวันแล้ววันเล่า ที่ระย้าแก้วเฝ้ารัก ทะนุถนอมเทิดทูนบูชาในความรักที่มั่นคงของตนเอง ที่มีต่อไอ้สิงห์แม้จักรู้ว่า ไอ้สิงห์มิมีใจให้ตนเองเลย และยังมีนางในดวงใจอย่างแม่จันทร์แรม .แต่ระย้าแก้วก็ยังคงตั้งใจตั้งมั่น สักครั้งในชีวิตนางคิดว่าหากมิทำกะไรสักอย่าง จะมาเสียใจภายหลังแต่หากทำเต็มที่แล้ว ยังมิสามารถเอาชนะใจไอ้สิงห์ได้ นางก็จะถอยออกมาเอง."คุณหนู..!! ทูลหัวของบ่าว จะไปที่ใดกันเล่าแต่งตัวเสียสวยเชียว"บ่าวคู่ใจอย่างนางแตงเอ่ยชมผู้เป็นนาย"วันนี้เห็นว่า พี่สิงห์จะคุมชาวบ้านซ้อมฟันดาบ ข้าอยากจะเอาน้ำมะลิใบเตย เอาไปฝากพี่สิงห์เสียหน่อย ช่วงนี้อากาศร้อน ๆ" ทุกครั้งที่ระย้าแก้วพูดถึงไอ้สิงห์นางมักจะยิ้มแย้มแจ่มใส"ไปทำไมเล่าทูนหัวของบ่าว คราวที่แล้วก็น้ำแกงราดตัวมาทีนึงแล้วหนา"นางแตงรู้สึกโกรธแทนระยาแก้วที่ไปทีไรก็มักจะมีเหตุมีน้ำตาหรือเจ

  • หลงกลิ่นลีลาวดี   หัวใจดวงน้อยที่รักมั่น

    สภาพเสื้อผ้าสไบที่เลอะเทอะ เปรอะเปื้อนสองแขนแดงเถือก น้ำตาไหลริน แต่นางกลับยังคงยิ้มส่งมาให้กับบ่าวคู่ใจเยี่ยงนางแตง"ข้ามิเป็นอันใดดอกพี่ มันเป็นอุบัติเหตุหนา" ระย้าแก้วที่ปลอบใจนางแตงบ่าวคู่ใจ"อุบัติเหตุอันใดกันเล่า..! ข้าเห็นกับตาว่าพ่อสิงห์จงใจปัดกับข้าวจนหกรดคุณหนูเยี่ยงนี้""มิเป็นไรดอกพี่ เหตุก็เป็นเพราะข้า ที่จะมาวุ่นวายกับพี่เขา ตอนที่พี่สิงห์ยังคงเจ็บแผลอยู่เลยหงุดหงิดก็เท่านั้น"คำพูดภายใต้รอยยิ้มที่เปื้อนน้ำตาระย้าแก้วมักจะหาเหตุผลหักล้างการกระทำที่ไม่ดีของไอ้สิงห์เสมอ"เมื่อใดคุณหนูของข้า จักโตขึ้นแลคิดได้เสียทีหนาบุญคุณหากต้องทดแทน ไปตลอดชีวิตมันก็มิแปลกแต่หากทดแทน แล้วเขามิต้องการก็ควรหยุดเสียทีเถิด"อีแตงพยายามปลอบใจผู้เป็นนายของตนให้รู้จักความรักที่แท้จริงเสียที"เรากลับเรือนกันเถิดหนาคุณหนู ไปล้างเนื้อล้างตัว"อีแตงประคองผู้เป็นนายกลับไปที่ท่าน้ำเพื่อพายเรือกลับสาวน้อยในวัย 17 ปีถึงแม้จะไม่รู้จักคำว่ารักที่แท้จริงเป็นเช่นไร แต่นางก็ตั้งมั่นที่จะมอบกายถวายหัวใจให้กับไอ้สิงห์ระหว่างทางไปก็ราวกับฟ้าฝนเป็นใจตกห่าใหญ่ลงมา จนเรือแทบจะล่มกลางทาง กว่าจะถึงบ้านก็ทุลักทุ

  • หลงกลิ่นลีลาวดี   หวนระลึก

    หลังจากวันนั้นข่าวลือเรื่องผู้ชายสองคนต่อยตีกันแย่งหญิงสาวก็ลืมสะพัดทั่วทั้งหมู่บ้านทั่วคุ้งน้ำว่าลูกสาวแสนสวยของพ่อหมอไทยถูกผู้ชายรุมแย่งตัวส่วนไอ้สิงห์ก็เอาแต่ดื่มเมามายโวยวายซ้อมฟันดาบกับบ่าวในเรือนและเหล่าพลทหารที่ตรวจตารอบหมู่บ้านต่างมิมีใครกล้าเข้าหน้ามันสักคนเดียวจนผู้เป็นพ่อต้องเข้ามาคุยกับลูกชาย"ไอ้สิงห์เอ็งเป็นกระไรของเอ็งเหตุใดจึงเอาแต่เมามายเยี่ยงนี้"ผู้เป็นพ่อที่ไม่เคยเห็นลูกชายของตนผู้เงียบขรึมกินเหล้าหัวราน้ำเช่นนี้ แถมยังมีข่าวลือหนาหูเรื่องชกต่อยกลางตลาดเพราะผู้หญิง"ข้ามิเป็นอันใดดอกพ่อ ข้ารู้สึกมีเรื่องให้ข้าต้องตัดสินใจหลายอย่าง ขอเวลาถ้าสักพักนึงเถิด"เสียงครางยานของไอ้สิงห์เอยบอกผู้เป็นพ่อคืนเดือนดับทำให้มองไม่เห็นสิ่งใด บนฟากฟ้า ไอ้สิงห์ที่นอนเมาอยู่ชานเรือน มันนอนน้ำตาไหลรินโดยที่มันก็ไม่รู้เหตุใดจึงรู้สึกเศร้าเช่นนี้ ไอ้สิงห์หวนนึกถึงเรื่องเมื่อสามปีก่อนที่มันได้ช่วยเหลือระย้าแก้วที่กำลังจมน้ำ จนทำให้ระย้าแก้วมอบหัวใจทั้งดวงให้กับมันแต่มันกลับไม่เห็นคุณค่าเอาแต่พูดจาทำร้ายจิตใจของหล่อนย้อนไปเหตุการณ์วันที่ฟ้าฝนมืดครึ้มแต่ระย้าแก้วยังดื้อรั้นที่จะเอาบ

  • หลงกลิ่นลีลาวดี   ฉุดกระชาก

    "วันนี้ผู้คนในตลาดมากมาย แม่ระย้าแก้วเดิน ระวัง ๆ หน่อยหนา" พระพายพูดด้วยความเป็นห่วง"พี่พระพายมิต้องห่วงข้าดอก ข้าจะเดินเล่นไม่ไปไหนไกล ข้าอยากไปดูผ้าเสียหน่อย""ถ้าเยี่ยงนั้น ก็ให้แม่แตงอยู่เป็นเพื่อนเจ้าหนา เดี๋ยวพี่จะเดินไปดูของใช้อื่นๆ ด้านหน้านี้เสียหน่อย"พูดจบทั้งสองก็เดินแยกทางกันไป ซึ่งก็ไม่ได้ไกลกันมากมายนัก ส่วนระย้าแก้วนั้นไม่รู้ว่ามีสายตาคู่หนึ่งจับจ้องมาที่นาง ทุกย่างก้าวที่เดิน อยู่ภายใต้สายตาคู่นี้มิได้วาง"พี่แตง พี่จักไปเดินดูของกระไรก็ไปเถิด ข้าขอเดินเล่นคนเดียวตรงนี้นี่แหละ""บ่าวไปหนาเจ้าคะ แต่คุณหนูระย้าแก้ว ทูนหัวของบ่าวจักต้องไม่ไปไหนไกลหนาเจ้าคะ"บ่าวคู่กายอย่างนางแตงก็กระวนกระวายสองจิตสองใจไม่อยากห่างผู้เป็นนาย"ข้าโตแล้วหนาพี่ มิต้องห่วงถ้าดอก"ระย้าแก้วสัญญาเป็นมั่นเป็นเหมาะที่จะไม่ดื้อไม่ซนทางด้านไอ้สิงห์ที่เห็นว่าระย้าแก้วออกไปกับ พระพายโดยการเดินเท้าออกจากวัดไป ปล่อยให้เรือพายนำหน้าไปก่อน มันก็ยิ่งสงสัยว่าพระพาย จักพาระย้าแก้วไปที่ใดมันจึงจะตามไปแต่ติดแม่จันทร์แรม"พี่สิงห์จักไปที่ใดกันเล่า รีบร้อนชอบกล"จันทร์แรมเอ่ยถามทันทีเห็นท่าทีรีบร้อนของ

  • หลงกลิ่นลีลาวดี   ว้าวุ่นใจจนต้องมาถึงเรือน

    ความหงุดหงิดหัวใจที่มิอาจดับได้ จวบจนเวลาพลบค่ำทำให้ไอ้สิงห์รู้สึกนอนไม่หลับ จนมันต้องปลุกไอ้ดำให้ไปที่เรือนของระย้าแก้วเป็นเพื่อน แม้จะไม่มีเหตุผลในการไปแต่มันก็ต้องไปเพราะความว้าวุ่นที่รบกวนจิตใจของมัน"ไอ้ดำเดี๋ยวมึงพากูไปบ้านพ่อหมอไทยที""ไปทำไมล่ะพี่สิงห์นี่ก็ค่ำแล้วหนา"ไอ้ดำที่ทำท่าทีสงสัยจึงเอ่ยถามออกไปทันที"เออน่ะ..!!เรื่องของกู กูมีเรื่องต้องไปจัดการเดี๋ยวมึงไปดูต้นทางให้กูที""ได้จ้ะพี่สิงห์"ระย้าแก้วที่อยู่ในห้องนอน ยืนชมพระจันทร์ที่ส่องแสงสวยงาม แม้เธอในวัย 18 ปีจะงามสะพรั่งแต่ก็มิอาจเอาชนะใจ ไอ้สิงห์คนที่ช่วยชีวิตเธอ เธอมิอาจเอาชนะใจผู้ที่อยู่ในหัวใจของไอ้สิงห์ได้ นั่นคือจันทร์แรม"ข้าจักสู้ดวงจันทร์ที่สวยงามได้เยี่ยงไรเล่า ข้าเป็นเพียงดอกไม้ดอกหนึ่ง ที่มิคู่ควรที่จะอยู่ข้างกายของพี่สิงห์ หากเป็นเช่นนั้นข้าควรตัดใจใช่หรือไม่"ระย้าแก้วที่ยืนมองพระจันทร์ แล้วยืนตัดพ้ออยู่กับตนเองในความรักข้างเดียวของนางระย้าแก้วเปิดหน้าต่างทิ้งเอาไว้เพื่อรับสายลมเย็นพร้อมกับเตรียมตัวเข้านอนหลับไหล เปลือกตาสวยคู่นั้นเริ่มหนักอึ้งและกลับลงสู่ห้วงนิทราไอ้สิงห์ที่มาถึงเรือนของพ่อหมอไทยมั

  • หลงกลิ่นลีลาวดี   หูเบา

    หลังจากวันนั้นที่พระพายได้กลับมา ระย้าแก้วเริ่มไปหาไอ้สิงห์น้อยลง เพราะพระพายที่มักจะพาระย้าแก้วไปเที่ยวเตร่ตามประสา เขาเองตั้งใจจะอยู่ที่นี่แรมเดือนเพื่อดูแลบ้านที่พ่อแม่มอบหมายให้กลับมาดูแล"ข้าไหว้ขอรับพ่อหมอไทย"พระพายที่หอบหิ้วเอามะพร้าวกับกล้วยที่สวนตนมาฝากบ้านระย้าแก้ว"เป็นไงมาไงละพ่อพาย""พอดีวันนี้บ่าวไพร่ ที่บ้านของหลาน มันตัดกล้วยกับมะพร้าวเยอะ เลยหิ้วมาฝากพ่อหมอไทยกับแม่ศรีนวลนะขอรับ""ขอบน้ำใจพ่อพระพาย เดี๋ยวให้บ่าวยกเข้าครัว พ่อมาเหนื่อย ๆ ขึ้นเรือนมากินน้ำกินท่าก่อนพ่อ"พระพายที่ขึ้นเรือนมา นั่งดื่มน้ำโรยดอกมะลิเย็น ๆ จนชื่นใจ ส่วนสายตาสอดส่องมองหาร่างบางของหญิงสาวสวยที่เขาหมายปอง"มองหาผู้ใดเล่าพ่อพาย"เสียงแม่ศรีนวล แม่ของระย้าแก้วที่เดินออกมาจากเรือนนอน"ข้าไหว้จ้ะ ป้าศรีนวล"พระพายยกมือไหว้พร้อมกับยิ้มรับ"สบายหรือไม่ขอรับ ป้าแม่ศรีนวล""ป้าสบายดี แล้วพ่อพายเล่าเป็นเยี่ยงไรบ้าง""หลานสบายดีขอรับป้าศรีนวล"ขณะที่พระพายนั่งสนทนาอยู่กับแม่ของระย้าแก้วสายตาก็สอดส่องมองหาร่างบาง จนแม่ศรีนวลแม่ของระย้าแก้วอดขำไม่ได้"ถ้ามองหาระย้าแก้ว น้องอยู่ในสวนดอกลั่นทมโน่น""เอ่อคือ..ถ

Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status