อยู่ให้ห่างคนอย่างฉันเอาไว้

ตอนที่ 4

เช้าของวันใหม่ทานตะวันตื่นตั้งแต่เช้าอย่างเช่นทุกวัน เด็กสาวตัวเล็กตื่นมาเธอก็จะมาหมกมุ่นอยู่กับแปลงผักสวนครัวหลังบ้านที่เธอปลูกเองกับมือจนแทบไม่ต้องซื้อผักกินเลยทีเดียว เพราะเธอปลูกผักสวนครัวแทบจะทุกชนิดไว้ตรงพื้นที่หลังบ้าน ทานตะวันตื่นมารดน้ำในทุกๆเช้าและเก็บผักบางชนิดไว้สำหรับนำไปประกอบอาหารอย่างเช่นทุกวัน

ธาราธรเองวันนี้ก็ตื่นแต่เช้าเป็นพิเศษ ร่างสูงเดินออกมาสูดอากาศบริสุทธิ์ตรงระเบียงห้อง ดวงตาคมทอดสายตามองออกไปข้างหน้าเขาก็เห็นเด็กสาวตัวเล็กกำลังรดน้ำต้นไม้และร้องฮำเพลงไปด้วย ทานตะวันปล่อยผมยาวสีดำขลับสยายลงมาถึงกลางหลัง ในเวลาที่เธอไม่ได้รวบผมแบบนี้มันยิ่งทำให้เธอดูเป็นสาวและสวยมาก แม้เธอจะใส่เพียงแค่ชุดนอนลายการ์ตูนธรรมดาๆ แต่มันก็ทำให้เธอดูน่ามองจนชายหนุ่มเผลอลอบยิ้มให้กับท่าทางของเธอที่กำลังรดน้ำผักสวนครัวและร้องเพลงไปด้วยอย่างเพลินตา

“บ้าไปแล้ว…ทำไมต้องยิ้มให้กับยัยเด็กบ้าตัวภาระคนนี้ด้วยไอ้เขื่อน!!” ธาราธรได้แต่พูดกับตัวเองเบาๆพลางสลัดรอยยิ้มทิ้งไป แต่ก็ยังทอดมองไปยังเจ้าของร่างบางอย่างไม่วางตา

“คุณหนูเดี๋ยวผมช่วยเองครับ...มา!!” นะนนท์ลูกชายของป้าน้อมแม่ครัวของที่นี่พูดขึ้น เมื่อเห็นตะวันกำลังยืดรดน้ำผักสวนครัวอยู่ นะนนท์กับตะวันสนิทกันพอสมควรเพราะอายุไล่เลี่ยกัน และทานตะวันเองก็นับถือนะนนท์เหมือนพี่ชายคนหนึ่งเช่นกัน

“ไม่เป็นไรค่ะพี่นนท์อีกนิดเดียวก็จะเสร็จแล้วตะวันทำได้ค่ะ”

“ไม่เป็นไรครับคุณหนู มาๆผมช่วยเองจะได้เสร็จเร็วๆ” ชายหนุ่มเข้าไปแย่งสายยางรดน้ำจากมือของทานตะวันมาเพื่อจะช่วยเธอรดน้ำผัก แต่ตะวันเองนึกอยากจะแกล้งนะนนท์เลยฉีดน้ำเข้าใส่ชายหนุ่มจนเปียกปอนไปทั้งตัว

“นี่แน่ะๆ อยากช่วยนักใช่ไหมพี่นนท์ งั้นก็เปียกซะเลย ” ตะวันแกล้งฉีดน้ำเข้าใส่อีกจนเปียกชุ่มไปทั้งตัว

“คุณตะวัน ผมเปียกหมดแล้วนะครับ” ทั้งสองคนต่างแย่งกันฉีดน้ำใส่กันอย่างสนุกสนาน ก่อนเสียงทุ้มเข้มที่แฝงไปด้วยความดุดันจากบุคคลที่สามจะดังขึ้นทำให้ทั้งสองต่างหยุดชะงักไปทันที

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ!!!” ธาราธรตะโกนขึ้นด้วยอารมณ์หงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก

“พวกเธอเล่นอะไรกันเสียงดังน่ารำคาญ จนฉันต้องตื่น!!”

“อะ เอ่อ ตะวันขอโทษนะคะคุณเขื่อน ตะวันลืมไปว่าคุณเขื่อนกลับมาแล้ว เลยพลอยเสียงดังจนทำให้รบกวนการนอนของคุณเขื่อน” ทานตะวันก้มหน้าก้มตาพูดขอโทษอีกคน โดยไม่แม้แต่จะกล้ามองหน้าและสบสายตาดุๆของเขา

“นี่เธอพูดกับดินกับหญ้าหรือไง เวลาพูดกับฉันเธอต้องมองหน้า ไม่ใช่หลบหน้าหลบตาพูด!!”

“คะ ค่ะ คุณเขื่อน”

“เอ่อ กระผมผิดเองครับคุณเขื่อน อย่าไปโทษคุณตะวันเลย” นะนนท์พูดขึ้นเพราะไม่อยากให้เจ้านายต่อว่าทานตะวัน

“นี่แกเป็นแฟนกับยัยนี่รึไงห๊ะ! ถึงได้ออกรับแทนกัน!”

“ปะ เปล่านะครับคุณเขื่อน ผมกับคุณหนูเราไม่ได้เป็นอะไรกันครับ กระผมไม่กล้าแม้แต่จะคิดแบบนั้นหรอกครับ”

“ดี!! เธอเองก็เหมือนกัน…เป็นผู้หญิงอะไรมาหยอกล้อกันกับผู้ชายแบบนี้ ถ้าเธอไม่อายก็ควรจะกลัวว่าแม่ฉันจะอับอายบ้างนะ เดี๋ยวคนอื่นเขาจะคิดว่าแม่ของฉันเลี้ยงเธอไม่ดี!!” ธาราธรพูดขึ้นด้วยอารมณ์หงุดหงิด เขาไม่ชอบใจที่เห็นทานตะวันไปคุยและทำตัวสนิทชิดเชื้อกับผู้ชายคนอื่น และก็ยังเป็นลูกของคนใช้ในบ้านของเขาแบบนี้

“ค่ะคุณเขื่อน” ทานตะวันตอบรับด้วยหน้าตาเศร้าๆ และเอาแต่ก้มหน้าก้มตามองพื้น จนธาราธรเริ่มจะหงุดหงิดกับพฤติกรรมของเธอขึ้นมาอีกครั้ง

“แล้วเธอจะยังยืนบื้ออยู่อีกทำไมล่ะ ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าสิ หรือว่าชอบนักที่ยืนโชว์หุ่นให้ผู้ชายมอง” ธาราธรพูดจบก็ไล่ระดับสายตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ตอนนี้สภาพของเธอเปียกปอนไปทั้งตัว ชุดนอนที่เธอสวมใส่เมื่อเปียกน้ำทำให้แนบเนื้อมองเห็นรูปร่างของเธอชัดเจน ทานตะวันเมื่อได้สติจึงรีบใช้แขนโอบกอดตัวเองปิดบังหน้าอกเอาไว้ ก่อนร่างบางจะรีบหมุนตัวและวิ่งขึ้นไปบนบ้านทันที

“ค่ะ!”

ตะวันรีบวิ่งขึ้นมาบนบ้านไปด้วยความอับอาย เพราะไม่คิดว่าเขาจะพูดจาตรงไปตรงมาแบบนี้ และเธอเองก็ดันลืมคิดไปจริงๆว่าตัวเองอยู่ในสภาพที่สวมใส่เพียงแค่ชุดนอนบางเบา แล้วยังต้องไปแกล้งฉีดน้ำใส่นะนนท์จนตัวเองต้องเปียกปอนไปด้วย เธอเองก็ทำตัวไม่เหมาะสมจริงๆ สมควรแล้วที่โดนต่อว่า

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!

เสียงเคาะประตูดังขึ้น ทานตะวันจึงรีบกุลีกุจอเดินออกไปเปิดประตูให้คนข้างนอก

“พี่ขิม!” ทานตะวันพูดขึ้นอย่างดีอกดีใจที่ได้เจอบุคคลตรงหน้าที่เปรียบเสมือนเป็นพี่สาวอีกคนของเธอ ก่อนจะโผเข้าไปโอบกอดด้วยความคิดถึง

“เป็นยังบ้างไงจ้ะ น้องสาวพี่สบายดีไหม”

“ตะวันสบายดีค่ะ พี่ขิมล่ะคะเป็นยังไงบ้าง”

“พี่ก็สบายดีจ้ะ น้องตะวันโตขึ้นเยอะเลยนะทำเอาพี่จำแทบไม่ได้ และที่สำคัญตะวันสวยขึ้นมากๆด้วย” สองสาวกอดกันแน่นด้วยความคิดถึงและพูดคุยไถ่ถามสาระทุกข์สุกดิบกันต่ออีกสักพัก ก่อนจะพากันลงมาทานข้าวเช้ากันที่ห้องรับประทานอาหาร

“มากันแล้วสาวๆ มาๆลูก พ่อกับแม่รอทานข้าวอยู่ เอ้ะ! แล้วนี่ตาเขื่อนยังไม่ลงมาอีกหรอคุณ ให้คนอื่นต้องรอตลอดเลยเจ้าลูกคนนี้” ท่านธีระพูดขึ้นเมื่อยังไม่เห็นลูกชายคนโตของบ้านลงมาร่วมโต๊ะรับประทานอาหารเช้า

“นั่นสิคะ ทำไมป่านนี้ยังไม่ลงมาอีก…ตะวันขึ้นไปตามพี่เขาหน่อยลูก ป่านนี้มัวทำอะไรอยู่ปล่อยให้คนอื่นเขารอเอาจนป่านนี้” คุณนายดารินทร์พูดขึ้น

“เอ่อ…ขะ ค่ะแม่ดา เดี๋ยวหนูขึ้นไปตามคุณเขื่อนให้ค่ะ” เด็กสาวลุกขึ้นจากเก้าอี้เพื่อไปตามอีกคนย่างเลี่ยงหลบไม่ได้ ถึงแม้ในใจจะกล้าๆกลัวๆเพราะเธอเองพอจะรู้ว่าชายหนุ่มไม่ค่อยชอบขี้หน้าเธอมาตั้งแต่เด็กๆ และจนป่านนี้เธอเองก็พอจะรู้ว่าเขาก็ยังเกลียดเธออยู่

ทานตะวันเดินขึ้นมาชั้นบนและมุ่งตรงไปยังห้องของพี่ชายต่างสายเลือดอย่างหวั่นๆ เธอหยุดยืนอยู่ตรงหน้าประตูอยูาสักพัก ก่อนจะตัดสินใจเอื้อมมือไปเคาะประตูห้อง

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!!

ทานตะวันยืนรอผู้เป็นเจ้าของห้องมาเปิดประตูให้ แต่ก็ยังไร้เสียงตอบรับจากบุคคลที่อยู่ในห้อง ก่อนจะตัดสินใจเคาะประตูเรียกอีกเป็นครั้งที่สอง

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!!

ทุกอย่างยังคงเงียบ ทานตะวันเลยตัดสินใจเอี้ยวตัวหันหลังกลับ แต่ในระหว่างนั้นธาราธรได้เปิดประตูออกมาพอดี ก่อนมือหนาจะเอื้อมมากระชากแขนของเธอลากเข้าไปในห้องของเขา

“โอ๊ย! ตะ ตะวันเจ็บนะคะคุณเขื่อน” น้ำเสียงพร่าสั่นถูกพ่นออกมาจากริมฝีปากอิ่มด้วยความประหม่า ธาราธรเพิ่งจะอาบน้ำแต่เขาได้ยินเสียงเคาะประตูห้องเลยต้องรีบออกมาก่อนในขณะที่ตนเองยังทำธุระส่วนตัวไม่เสร็จ ตอนนี้เขามีเพียงแค่ผ้าเช็ดตัวผืนเดียวที่พันเอวสอบอยู่หมิ่นเหม่ ทำให้ตะวันรู้สึกอายไม่น้อยที่เขาลากเธอเข้ามาในห้องทั้งๆที่ตัวเขาเองยังอยู่ในสภาพที่ไม่เรียบร้อยแบบนี้ เด็กสาวได้แต่ก้มหน้าก้มตาไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมามองคนตรงหน้า

“เธอมาเคาะห้องฉันทำไม!” ธาราธรอ่ยเสียงเข้มพลางจ้องหน้าเด็กสาวที่เขาเกลียดแสนเกลียดอย่างเอาเรื่อง

“อ่ะ เอ่อออ..แม่ดาให้ ตะ ตะวันมาเรียกคุณเขื่อนลงไปทานข้าวเช้าค่ะ” เธอเอ่ยตอบโดยที่ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมามองเขา เธอจึงได้แต่ก้มหน้ามองพื้นตอบคำถาม

“เงยหน้าขึ้นมามองฉัน ฉันไม่ชอบที่เวลาพูดกับใครแล้วอีกฝ่ายเอาแต่ก้มหน้าก้มตามองปลายเท้า!!”

น้ำเสียงเข้มพูดเสียงดังขึ้นมาอย่างไม่พอใจ แต่เธอก็ยังเอาแต่ก้มหน้าก้มตามองพื้นอยู่แบบนั้นด้วยความประหม่า

“ฉันบอกให้เธอเงยหน้าขึ้นมา!!!”

“ค่ะ ค่ะ คุณเขื่อน!” ตะวันจำใจเงยหน้าขึ้นมาสบสายตากับคนตัวโตกว่าด้วยความประหม่าและอับอาย เธอทำตัวไม่ถูกที่อีกฝ่ายแต่งตัวยังไม่เรียบร้อยและเปลือยท่อนบน ทำไมเขาถึงไม่อายเลยนะกลับเป็นเธอซะอีกต้องอายแทนเขา ทานตะวันได้แต่นึกคิดในใจ

“คนใช้คนอื่นก็มี ทำไมต้องเป็นเธอที่ต้องเสนอตัวขึ้นมาตามฉัน เธอคิดจะอ่อยฉันหรอ?” น้ำเสียงขุ้นเคืองเอ่ยขึ้นพลางก้าวขาไปข้างหน้าช้าๆเพื่อเดินเข้าหาอีกคน ตะวันได้แต่ก้าวถอยหลังและพูดปฏิเสธในสิ่งที่เขาพูดอย่างร้อนรน

“มะ ไม่ใช่นะคะคุณเขื่อน ก็แม่ดาใช้ให้ตะวันมาเรียก ตะวันก็ต้องมา ไม่ได้จะมา เอ่อ…อ่อยอะไรคุณเขื่อนเลยนะคะ”

เด็กสาวรีบพูดปฏิเสธไปอย่างร้อนรนและพลันก้าวถอยหลังไปชนเข้ากับประตูห้อง ก่อนธาราธรจะเดินเข้าไปประชิดและใช้แขนอีกข้างค้ำประตูเอาไว้ ทานตะวันได้แต่หลับตาปี๋ด้วยความกลัวจับใจ

“อยู่ให้ห่างคนอย่างฉันเอาไว้ อย่ามาอ่อยฉัน จำไว้!!”

ธาราธรก้มหน้าลงมากระซิบข้างๆใบหูของเธอ ก่อนตะวันจะใช้มือผลักหน้าอกแกร่งกำยำของเขาให้ถอยออกห่าง ก่อนจะรีบเปิดประตูวิ่งลงไปด้านล่างทันทีด้วยความตกใจกลัว…