บทที่สอง

หลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ  ซานซานจึงเข้าไปในห้องนอน 

 "พี่เซียว ออกไปนั่งข้างนอกดีกว่าค่ะ  น้องจะทำอาหารเที่ยงให้พี่" 

  พูดจบก็เข้าไปพยุงสามีให้ออกมาจากในห้องอีกข้างใช้ไม้ค้ำยันช่วยเดินที่ได้มาจากโรงบาลในค่ายทหารให้กลับมาด้วยในวันที่เพื่อนของสามีมาส่งที่บ้าน

เซียวหานเย่เสียใจที่แม่ของเขาทำร้ายเมียของตัวเขาเองลับหลังตอนที่เขากลับไปทำงานที่ค่ายทหาร

พอเขาได้รับบาดเจ็บแม่ยังขับไล่เหมือนเขาไม่ใช่ลูกที่แท้จริงอีก    พอรู้ว่าเขาอาจจะเดินไม่ได้และใบหน้าเป็นแผลเป็นที่ยาวข้างใบหน้าซีกด้านซ้าย   ทำให้หลานชายกลัวทั้งที่เงินเดือนของเขาที่ส่งมาตลอดหลายปีที่ใช้จ่ายซื้อของและสร้างบ้านใหม่    ก็มาจากเงินเดือนของเขา    ในวันที่เขาแต่งงานเงินเดือนที่ส่งมาให้ภรรยา แม่ยังแย่งเอาไปทั้งหมดไม่เหลือให้ภรรยาของเขาใช้สักหยวน   เขาจึงให้ผู้ใหญ่บ้านตัดขาดจากบ้านใหญ่เลย  ยากดีมีจนห้ามมาเรียกร้องหาความกตัญญูจากเขาอีก    ถือว่าเขาได้ตอบแทนบุญคุณที่เลี้ยงมาจนหมดแล้ว    อีกทั้งคำด่าทอดูถูกเมียของเขาและตัวเขาที่เป็นลูกชายแท้ๆ  ยังรู้สึกรับไม่ได้เลย  นี้สินะพอหมดประโยนช์ธาตุแท้ก็ออกมาให้เห็น     ส่วนบิดาไม่พูดสักคำทุกอย่างเมียพูดคำไหนคำนั้น     เขาจึงไม่เหลือความเคารพให้กับครอบครัวเซียวอีกต่อไป    ดีที่ภรรยาไม่รังเกียจ  พาเขากลับมาอาศัยบ้านเดิมของนางและดูแลเซียวหานเย่เป็นอย่างดี    ทั้งที่ตอนแต่งงานทั้งสองไม่ได้มีความรักต่อกัน แต่เป็นเพราะมีสัญญาหมั้นหมายของพ่อทั้งสองฝ่ายจึงขัดไม่ได้ และทั้งสองก็เข้าหอกันตั้งแต่แต่งงานกันแล้ว

อยู่ด้วยกันแค่สิบวัน ก่อนที่เขาจะกลับไปทำงานที่ค่ายทหารทและได้บาดเจ็บกลับมา  นี้ก็เกือบห้าเดือนแล้วในวันนี้ภรรยาที่ไม่ได้รักกัน ดูแลเขาเป็นอย่างดี

เขาจึงคิดจะรักและเรียนรู้กันนิสัยของและกันจนกว่าจะตายจาก  เซียวหานเย่คิดตอนที่นั่งรอเมียทำอาหารมาให้เขากินเที่ยง

ซานซานเดินไปดูในครัวว่ามีอะไรที่เธอทำตอนเช้าเหลือบ้างและจะทำเพิ่ม ในความทรงจำซานซานเคยเข้าในตัวเมืองกับตายายบ่อยเหมือนกัน    

"อือพรุ่งนี้ไปหาซื้อของมาเพิ่มดีกว่า ของใกล้จะหมดแล้ว  แม่สามีแบ่งให้มาอย่างละเล็กน้อย คงจะต้องการให้ลูกชายกับลูกสะใภ้อดตายละมัง นี้สามีเธอเป็นลูกของพวกเขาจริงหรือเปล่า"  ซานซานคิด

คนเป็นแม่ทำไมถึงได้เห็นแก่ตัวขนาดนั้น  พอทำงานได้มีเงินก็ว่าดี  พอทำงานไม่ได้ไล่เหมือนหมูเหมือนหมา   อีกไม่นานหรอกจะรวยให้พวกมันกะอักเลือดตายให้ดูหึๆ

และจะตีปากยายแก่นั้น แทนเจ้าของร่างเดิมที่ยอมคนเหลือเกินจนโง่ในสายตาคนอื่น

ตอนที่ซานซานเข้าห้องน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าซานซานเอามือลูบแขนตอนที่ใช้ผ้าเช็ดตัวให้แห้ง

เธอตกใจที่จู่ๆผ้าเช็ดตัวหายเข้าไปในอากาศแต่ดึงกลับมาก็ติดมือมาเหมือนเดิมดีที่เธอมีสติเพราะถูกฝึกมาเป็นอย่างดีจึงลองหยิบของเข้าไปก็หายไปอีกจึงหลับตาตั้งสมาธิและคิดในใจว่า " เข้า  "!¡!!!¡  "โอ้ใครจะคิดว่าเธอเข้าไปได้จริงๆ!¡!!!!แม่เจ้าสรรค์ขอบคุณตายายมากนะค่ะที่ไม่ทิ้งหลานคนนี้"

เพราะสิ่งที่เธอเข้ามามันคือฟามร์ของตายายที่ยกให้กับที่โลกเก่าของเธอและให้กลับมาดูแลเองหลังจากที่ตากับยายเสียชีวิตแล้ว   ในบ้านมีทุกอย่างที่เป็นของๆเธอและของตากับยาย  ในที่สุดก็ไม่อดตายแล้วเราโสทิตายกมือก้มลงกราบรูปตากับยายในห้องนอน

ก่อนที่จะเดินออกไปสำรวจรอบบ้านและเจอน้ำผุดในบ่อที่ขุดไว้ข้างบ้านสีฟ้าครามเธอจึงเอามือลองมาดื่มทำให้รู้สึกมีแรงอาการที่ตกน้ำหัวกระแทกหินก็รู้สึกได้ว่าไม่ปวดและแผลหายไปเหลือเชื่อจริงๆด้วยอย่างนี้สามีก็มีโอกาศหายแล้วนะสิซานซานคิดก่อนจะเอากระบอกน้ำมารองใส่และจะนำออกมาให้สามีดื่ม     เราคงต้องบอกเรื่องนี้กับสามีและพาเขาเข้ามาด้วยแต่ตอนนี้ต้องออกไปก่อนละ

และลองเดินไปเปิดตู้เย็นในบ้านหยิบเอาอาหารออกไปกินกับสามีก่อน   ซานซานเลือกหยิบเอาข้าวมันไก่สามกล่องไปเวฟแล้วเทใส่จานแล้วออกจากมิติ   และแกล้งเดินออกมาจากในครัวเอาอาหารมาให้สามีกินตอนเที่ยงพร้อมกับน้ำอัดลมของเธอเองที่เทใส่แก้วก่อนออกมา  ส่วนของสามีเอาน้ำผุดใส่กระบอกน้ำต่างหาก

เซียวหานเย่มองดูกับข้าวที่เมียเอามาให้กินก็มองอย่างแปลกใจนี้เมียเขาทำข้าวมันไก่เป็นด้วยหรือถึงจะสงสัย แต่เขาก็ไม่ถามนั่งกินข้าวที่เมียวางให้เงียบๆ

แลลอบมองหน้าเมียเงียบๆ

"ตั้งแต่ที่เธอกลับมาจากลำธารดูภรรยาเปลี่ยนไปทุกทีที่เขามองหน้าเขาเธอจะอายหน้าแดงไม่ค่อยพูด   ขนาดที่แม่เขาด่าเธอยังไม่กล้าเงยหน้าหลบอยู่ข้างหลังเขาตลอดเวลา  ตอนเช้าที่ทำกับข้าวให้เขากินเธอก็ก้มหน้าตลอดไม่กล้าสบตาเขาเท่าไร   แต่หลังจากกลับมาจากซักผ้าเธอพูดกับเขาและสบตาเขา     ดูมีท่าทางที่ต่างกันมาก  เกิดอะไรขึ้นตอนที่เมียของเขาไปซักผ้าหรือเปล่า"   

เซียวหานเย่คิดและมองหน้าเมียเงียบๆ

"ไม่อร่อยหรือคะพี่เซียว"    ซานซานถามสามีและเอียงคอมองตาใสเธอเห็นสามีลอบมองเธอหลายครั้งที่นั่งกินข้าวแต่เขาไม่พูดอะไรเธอจึงถามเองเลย   "เดี่ยวพี่กินข้าวอิ่มน้องมีเรื่องจะบอกค่ะ"

เซียวหานมองหน้าเมียแล้วพยักหน้าอือและกินข้าวต่ออย่างอร่อยจนอิ่มและดื่มน้ำที่ภรรยาเทใส่แก้วให้เขาพอเขาดื่มน้ำไปสักพักเริ่มรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลง

ความรู้สึกคือ เหมือนมีพลังสายหนึ่งเย็นสบายไหลผ่านไปตามตัวของเขาเรื่อยอาการปวดขาที่แผลที่โดนยิงและแผลเป็นเหมือนค่อยๆสมานกันช้าๆ

เซียวหานเย่มองหน้าภรรยาอย่างตกใจนี้

"มันเกิดอะไรขึ้นซานซาน!!"  เซียวหานเย่เรียกภรรยาเสียงดัง!!!!!

 

ซานซานลุกขึ้นจับมือสามีและพาเข้ามิติทันที ทั้งสองหายเข้ามาในห้องนอนเก่าของซานซาน    เซียวหานเย่ก็ยิ่งตกใจนี้มันเกินอะไรขึ้นเขากันแน่  เซียวหานเย่ดึงเมียเข้ามากอดไว้ข้างตัวเองและมองทุกอย่างในห้องอย่างระวังตัวและพร้อมจะสู้ทันทีถ้ามีอะไรเข้ามาจู่โจม

และบอกภรรยาว่า

"อย่าขยับให้อยู่นิ้งๆ  ข้างหลังพี่"

ซานซานจับแขนสามีและพูดว่า 

" พี่เซียวอย่าตกใจไปค่ะ"   อย่าพึ่งตกใจ นี้คือสิ่งที่น้องจะบอกพี่ค่ะ  น้องไม่รู้จะเริ่มต้นพูดยังไง จึงเลือกพาพี่เข้ามาให้เห็นกับตาเลยว่าน้องมีมิติพิเศษ  ตอนเช้าที่น้องไปซักผ้าน้องลื่นตกน้ำหัวกระแทกหินจนสลบคิดว่าตายไปแล้ว   น้องได้เจอท่านตากับท่านยายพาน้องไปที่แห่งหนึ่ง ที่นั้นเจริญมากแล้วยังมอบมิตินี้ให้กับน้องและพามาส่ง   ถ้าสามีเห็นอะไรที่น้องทำไม่เหมือนทุกวันก็อย่าได้ตกใจเพราะน้องได้เรียนรู้หลายอย่างมาจากอีกโลกใบหนึ่งค่ะพี่

เซียวหานเย่ตกใจมากนี้มันคือเรื่องจริงหรือว่าเขาฝัน  

"ซานซานช่วยตบหน้าพี่ทีสิ"

เสียงสามีบอก

ซานซานก็ตบหน้าสามีเต็มแรง   

เพี้ย!!

"เจ็บไหมเจ้าค่ะพี่ เซียว"   เธอถามสามีตาใส

"เจ็บ  ข้าไม่ได้ฝันจริงด้วย" 

 เซียวหานเย่พูดเบาๆ  รีบพูดต่อขึ้นว่า

"แต่เรื่องนี้ต้องเป็นความลับนะซานซาน จะบอกใครไม่ได้  มันอันตรายมาก"  เซียวหานเย่รีบบอกภรรยาทันที

"ค่ะสามีน้องบอกพี่แค่คนเดียวค่ะ" 

ซานซานจับแขนสามีให้เดินตามมาที่กระจกและแกะผ้าที่ปิดบนแผลออกแล้วให้สามีส่องกระจกดูแผลเป็นของตัวเอง 

  " แผลของพี่หายแล้วนะค่ะแต่ยังมีรอยจางที่เป็นแผลเป็นอยู่นิดหนึ่งค่ะ   เดียวคนจะสงสัย ถ้าหายเร็วไป"   

แล้วมองไปยังผ้าพันแผลที่ขา 

"พี่เซียวนั่งลงก่อน  น้องจะดูแผลที่ขาให้ ซานซานเอาผ้าพันแผลที่ขาออกให้สามี   ขาก็หายมีรอยแผลเป็นจางๆและนูนหน่อยๆตามรอยเย็บ น้องให้พี่กินแบบเข้มข้นไม่มากนี้ก็ถือว่าหายแล้วนะเจ้าค่ะพี่เซียว"

ซานซานบอกกับสามีของเธอ