1

​“พ่อขอโทษ พ่อขอโทษจริงๆ หนูภา”

เสียงร่ำไห้ของผู้ชายร่างใหญ่ ที่กำลังโอบกอดเธอไว้ ทำให้ภาพิไลน้ำตารินร่วงตามเขา มือน้อยของเธอลูบไล้ไปตามหลังไหล่ของเขาอย่างปลอบประโลม ทั้งที่ด้วยวัยและด้วยสถานะแล้ว คนที่ต้องได้รับการปลอบปกป้องน่าจะเป็นเธอมากกว่า

​“ใจเย็นๆ นะคะพ่อขา เราไม่มีทางเลือกต่างหาก ไม่ใช่ความผิดของพ่อเลย”

เสียงหวานๆ ของลูกสาวนอกไส้ ยิ่งทำให้เขายิ่งช้ำใจ มือใหญ่ของเขาประคองใบหน้างามล้ำไว้ในอุ้งมือ เธอมองเขาอย่างอ่อนโยน และพยายามยิ้มให้ทั้งๆ ที่ปากกำลังสั่น บอกถึงอารมณ์ภายในว่ากำลังสะเทือนใจไม่น้อย

​“แต่มัน...มันต้องการให้หนูภาไปเป็น...หนูภา...หนูภาตัดสินใจดีแล้วหรือ”

​“ตัดสินใจแล้วค่ะ ถ้าเขาต้องการหนูภา แทนหนี้สินของเรา หนูภาก็ยินดีค่ะ”

​“แต่พ่อ...พ่อ...” ปารมีเอามือปิดหน้า ร้องไห้ออกมาอย่างไม่อาย ภาพิไลถอนใจเฮือก เธอกอดเขาแล้วเอ่ยเสียงหวาน

​“ถ้าเขาอยากได้หนูภาเป็นเมีย หนูภาก็จะยอมเป็นเมียเขาค่ะพ่อ หนูภาจะให้ ถ้าเขาอยากจะเอา และหนูภาก็จะเอาจากเขาเช่นกัน”

นัยน์ตาของเธอส่องประกายบางอย่าง ที่คนเป็นพ่อเลี้ยงไม่ได้เห็นซึ่งถ้าได้เห็นแล้ว เขาก็คงจะอดหนาวสันหลังไม่ได้

​เธอยังคงพร่ำปลอบโยนเขามากมาย ดูแลให้เขารับประทานอาหารและส่งเขาขึ้นนอนพร้อมกินยา ภาพิไลอยู่ในปกครองของปารมีตั้งแต่อายุสิบสองปี มารดาของเธอแต่งงานใหม่กับเขา ผู้ชายที่ยังสมาร์ทแม้จะอายุล่วงเลยเข้าหลักสี่แล้ว เขาเอ็นดูเธอมาก และรักเธอยิ่งกว่าดวงใจก็ว่าได้ เขาและมารดาไม่มีลูกใหม่ด้วยกัน ภาพิไลจึงเป็นเพียงลูกสาวคนเดียวที่ปารมีทั้งรักทั้งหวง

​จนมารดาเสียชีวิตไปเมื่อต้นปีที่แล้ว ความเศร้าโศกมากมายมาสู่ครอบครัว แถมยังธุรกิจของปารมีที่ทำกับเพื่อนรุ่นพี่กลับมาทรุดและขาดทุน ทำให้ชีวิตของภาพิไลตกอยู่ในสถานะที่เรียกได้ว่าเกือบจะย่ำแย่แล้วก็ว่าได้ ก็แค่เกือบจะ...

​ใช่...แค่เกือบจะ

​เมื่อพีระยื่นข้อเสนอมาว่าให้เธอไปอยู่บ้านเดียวกับเขา ในฐานะนางล้างหนี้ แม้ปารมีจะแทบใจสลาย แต่ทว่า...บุตรสาวบอกให้เขารับข้อเสนอนั้น เพื่อฐานะความเป็นอยู่ที่จะได้กลับคืนมา ภาพิไลแม้จะวัยแค่สิบหกปี แต่เธอก็รู้ดีว่าความยากจนนั้น มันน่ากลัวขนาดไหน และเธอยินดีที่จะไปอยู่ในบ้านเดียวกับพีระ ที่เธอเคยพบเจอเขาอยู่สองหน เท่าที่จำได้ เขาก็ไม่ได้น่าเกลียดอะไรมากนัก ยังดูหนุ่มแน่นในวัยขนาดนั้น และดูท่าว่าเขาจะเอาอกเอาใจเธอมากเสียด้วย

​สาวน้อยยิ้มนิดๆ ที่มุมปาก

​เธอล้มตัวลงนอนบนเตียงนุ่มในห้องตัวเอง แล้วถอนหายใจน้อยๆ

​คนพวกนี้หวังอะไรจากเธอกันนะ?

​ภาพิไลตั้งคำถาม

​แล้วเธอก็ได้คำตอบนั้น

​เธอเองก็มีสิ่งที่เธออยากจะได้จากพวกเขาเช่นกัน

​ในวัยสิบหกปี

​ภาพิไลไม่ได้ ‘ไร้เดียงสา’

​อย่างที่ใครต่อใครเข้าใจไปเองนัก

​สาวน้อยยิ้มอย่างมีความสุขก่อนจะหลับใหลไปในคืนนั้น

​พรุ่งนี้เธอมี ‘งาน’ ที่จะต้องจัดการก่อนที่จะไปมอบตัวให้กับพีระ

​สถานเสริมความงามของหมอวิษณุ เป็นที่เลื่องลือว่าสามารถเนรมิตสาวๆ ที่อยากเปลี่ยนตัวเองให้งดงามขึ้นดั่งจิตกรมือดีมาปั้น ก็มาใช้บริการได้ที่นี่ แม้จะมีราคาแพงในระดับหนึ่ง แต่ก็มีสาวๆ มากมายแวะเวียนมาใช้บริการไม่ขาด จนต้องจองคิวหมอกันแบบข้ามปีเลยทีเดียว

​ผู้หญิงอย่าหยุดสวย...

​ความสวย...นำพามาซึ่งหลายๆ สิ่งในชีวิต

​นั่นคือความเชื่อในเรื่องสังขารของผู้หญิงหลายคน

​และความสวยที่พวกหล่อนปารถนา มันก็เป็นที่ดึงดูดของเหล่าภมร ที่บินปรี่เข้าใส่เมื่อรูปโฉมแปรเปลี่ยนไป สรีระเปลี่ยนไป วิวัฒนาการทางการแพทย์ก้าวหน้าขึ้น เพื่อตอบสนองในสิ่งที่มนุษย์ต้องการ

​อยากได้อะไรใหม่ล่ะ

​จมูก ปาก ชั้นตา รูปหน้า หน้าอก สะโพก เอว รูปร่าง

​เพียงแค่มีเงิน

​ก็สามารถมีใหม่ได้ดั่งเนรมิต​

​เพศใหม่?

​วงการแพทย์ก็จัดสรรให้ได้

​แม้กระทั่ง

​....

​ประตูอัตโนมัติเปิดออก ร่างระหงโปร่งของเด็กสาวในชุดนักเรียนเดินเข้ามา สายตาของใครหลายๆ คนพากันหันมองหล่อนอย่างสะดุด แล้วก็ไม่อาจจะละสายตาไปได้ เพราะใบหน้าที่สะสวย ทรวดทรงองค์เอวที่งดงาม หล่อนอายุยังเยาว์ยังงามขนาดนี้ ถ้าเป็นสาวเต็มตัวแล้ว คงจะงามจนหาตัวจับยากเลยทีเดียว

​คนไข้หลายๆ คนเริ่มแอบถ่ายรูปของหล่อนเก็บไว้ หล่อนมีสันจมูกที่พอดีงดงามและธรรมชาติ นัยน์ตาที่กลมโตสวย ปากกระจับสีชมพูเรื่อ ทุกอย่างประดับบนหน้ารูปไข่ ลงตัวเหมาะเจาะ ยามเจ้าหล่อนเอ่ยจำนรรจาทักทาย เผยเขี้ยวเล็กๆ ที่มุมปาก มันยิ่งทำให้เธอมีเสน่ห์มากขึ้นไปอีก แน่ล่ะเดินเข้ามาในที่แบบนี้ บางส่วน บางสรีระอาจจะเพราะแพทย์ของที่นี่ก็เป็นได้ ถ้าไม่ศัลยกรรม แล้วเจ้าหล่อนจะเข้ามาทำไมกันเล่า ฉะนั้นแล้ว มีความหวังว่าพวกหล่อนอาจจะงดงามเหมือนเด็กสาวคนนี้ก็เป็นได้

​“รอสักครู่นะคะ”

เจ้าหน้าที่บอกหล่อนด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม แต่สายตานั้นมองกวาดหน้าของภาพิไลอย่างสงสัยเล็กน้อย เพราะวัยของหล่อนยังไม่ได้รับอนุญาตให้ทำศัลยกรรมได้แน่นอน ยกเว้นว่าหมอณุจะเปิดเคสพิเศษ ซึ่งแทบจะนับครั้งได้เลยก็ว่าได้

​ทันทีที่ได้ยินชื่อของแขก หมอชื่อดังก็แทบจะวางมือจากทุกอย่างมาต้อนรับเธอ เขาติดคนไข้สำคัญอยู่รายหนึ่งเลยให้พนักงานต้อนรับพาภาพิไลเข้าไปในส่วนด้านบนของอาคาร ที่เขาตกแต่งไว้เป็นที่สำหรับพักผ่อน ถ้าเกิดว่ามีงานมากจนต้องค้างคืน แต่พักนี้เขาไม่ค่อยได้ค้างสักเท่าไหร่ หมอณุรับงานน้อย และปล่อยงานให้แพทย์คนอื่นในสังกัดทำแทนเสียส่วนใหญ่ ยกเว้นเคสสำคัญจริงๆ เพราะเขากำลังตื่นเต้นกับการที่ภรรยาของเขามีลูกคนแรก

​ภาพิไลหมุนตัวไปมาเพื่อสำรวจห้องพักแขกของวิษณุ เธอมองเฟอร์นิเจอร์เครื่องประดับอย่างสำรวจตรวจตรา เด็กสาวใช้มือไล้ไปตามเนื้อผ้าที่บุโซฟา พลางยิ้มนิดๆ รสนิยมของวิษณุ มักจะเริดหรูและแพงระยับเสมอ นั่นเป็นสิ่งหนึ่งที่เธอชอบในตัวเขา นอกเหนือไปจากอย่างอื่น

​เสียงประตูห้องเปิด ทำให้หล่อนหันขวับไปมอง หมอวิษณุก้าวพรวดเข้ามาในห้อง แล้วปิดประตูอย่างรวดเร็ว เขาเดินมาหาเธอด้วยกิริยาเหมือนจะติดปีกบิน แขนของเขาอ้าออกกว้าง ใบหน้ายิ้มแย้มเต็มที่ พร้อมกับเอ่ยทักทายเธอด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นระล่ำระลัก

​“น้องภา น้องภาจริงๆ ใช่ไหมนี่ พี่คิดถึงเรามาก”

​“พี่หมอขา”

ภาพิไลก้าวถลาเข้าสู่อ้อมกอดนั้นอย่างไม่ลังเล กลิ่นของวิษณุเป็นกลิ่นที่เธอจำได้ มันเป็นกลิ่นของน้ำยาแอลกอฮอล์และน้ำหอมปนกัน บอกไม่ถูกว่าหอมไหม แต่สำหรับเธอเมื่อได้กลิ่นแล้ว ความทรงจำเก่าๆ มักจะกลับคืนมาเสมอ

​และมันทำให้เธอยิ้มหวานส่งให้กับวิษณุ ที่มองกวาดไปทั่วใบหน้าเรียวงดงามนั่น พลางกลืนน้ำลายลงคอ เด็กสาวคนนี้ สวยขึ้นมาก ทุกครั้งที่เขาได้พบ เรือนร่างอวบอัดเกินเด็กกำลังบดเบียดกับเนื้อตัวแกร่ง มันทำให้วิษณุต้องพยายามระงับข่มใจ

​“น้องภาก็คิดถึงพี่หมอ ขอน้องภาหอมหน่อยนะ”

เจ้าหล่อนเขย่งตัวจุ๊บที่แก้มเขาเบาๆ ไม่ได้อุปปาทานที่เขาสะดุ้งน้อยๆ ทำให้เธอถึงกับหัวเราะคิก พลางย่นจมูกน้อยๆ

​“อะไรนะคะพี่หมอ ทำไมจะต้องทำเหมือนกลัวน้องภาด้วย”

​วิษณุเพียงแค่หัวเราะ ลำคอของเขากำลังแห้งผากเพราะเรือนร่างนุ่มนิ่มหอมกรุ่นของเด็กสาววัยขบเผาะที่กำลังเบียดเนื้อตัวกับเขา ชายหนุ่มประคองเธอพาไปนั่งตรงโซฟาตัวนุ่มสีสวย ภาพิไลซบกับอกเขา เอ่ยอ้อนเสียงหวาน

​“พี่หมอยังไม่เปลี่ยนโซฟาตัวนี้หรือคะ? น้องภานึกว่าพี่หมอเปลี่ยนไปเสียแล้วสิ”

​“ใครจะไปเปลี่ยนได้ ก็โซฟาตัวนี้น้องภาเลือกไว้นี่คะ”

เขาอดไม่ได้จริงๆ ที่จะจูบเคล้าริมฝีปากกับเรือนผมนุ่มๆ ของภาพิไล ใจของเขากำลังเต้นระทึก เมื่อได้อยู่ใกล้ชิดกับเธอแบบนี้

​ความทรงจำหลายอย่างวูบไหลเข้ามา

​สามัญสำนึกส่วนดีของเขากำลังเอ่ยห้ามปราม

​ภาพของอรวิมลในตอนท้องแก่วูบเข้ามาในห้วงนึก

​มันทำให้เขาถอนใจเฮือก แล้วทำตัวแข็ง ภาพิไลรับรู้ถึงอาการนั้น เธอเพียงยิ้มนิดๆ ที่มุมปาก ริมฝีปากได้รูปสวยนั่น เอื้อนเอ่ยถึงสิ่งที่ตนต้องการออกมาทันที

​“น้องภามีเรื่องร้อนใจค่ะพี่หมอ”

เธอซบหน้ากับอกเขา พร้อมกับนิ่งไปครู่ เนื้อตัวของเธอสั่นขึ้นมาน้อยๆ ทำให้วิษณุเชยคางมนขึ้นมามอง แล้วก็ต้องตกใจ เมื่อเห็นว่าใบหน้านั่น กำลังแดงเรื่อ และนัยน์ตางดงามของเธอเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตา

​“น้องภา เกิดอะไรขึ้นหรือคะ โธ่...น้องภาอย่าร้องไห้”

​“น้องภา น้องภา”

ภาพิไลร้องไห้กระซิก จนทำให้เขาต้องดึงเอาทิชชูที่วางอยู่บนโต๊ะมาเช็ดซับน้ำตาให้เธอ เมื่อคลายสะอื้นแล้ว เธอก็พร้อมจะพูดให้เขาฟัง

​หมดเวลาเล่นละคร ถึงเวลาบอกเงื่อนไข

​“ตกลงว่ามีอะไรเกิดขึ้นกับหวานใจของพี่กันแน่”

มือหนานั่นปาดไล้น้ำตาให้ สีหน้าของเขาดูเป็นทุกข์ร้อนเหลือเกิน ภาพิไลยิ้มปากสั่น แล้วกะพริบตาไล่หยาดน้ำตาที่ทำท่าจะไหลออกมาอีกแล้ว ท่าทางของเธอช่างน่าสงสารเหลือเกิน จนวิษณุแทบจะขาดใจตามไปด้วย

​“ที่บ้านของน้องภามีเรื่องค่ะ คุณพ่อ...ธุรกิจของคุณพ่อขาดทุนค่ะพี่หมอ บ้านของน้องภากำลังแย่มาก”

เธอถอนใจ วิษณุขมวดคิ้ว บิดาของเธอคือลูกพี่ลูกน้องของเขาที่สนิทสนมกันมากพอสมควร เขานิ่งไปครู่ มองหน้าของภาพิไลอย่างชั่งใจ หรือว่าเธอจะมาเรื่อง...

​“น้องภาต้องการให้พี่ช่วยหรือคะ? พี่ปอเป็นหนี้เท่าไหร่?”

คำถามติดๆ กันนั้น ทำให้ภาพิไลรู้สึกซึ้งในน้ำใจของวิษณุชั่วครู่ เธอสั่นหน้า แล้วถอนหายใจอีกหน

​“ไม่ไหวหรอกค่ะพี่หมอ หนี้ของคุณพ่อสิบล้านเชียวนะคะ”

ฟังแล้ว วิษณุถึงกับอึ้งไป ภาพิไลหัวเราะเสียงแผ่ว เธอลูบหน้าเขา แล้วยิ้มหวานส่งให้

​“แต่ถ้าพี่หมออยากช่วยน้องภาจริงๆ พี่หมอช่วยน้องภาได้ค่ะ น้องภาเชื่อใจ ไว้ใจฝีมือของพี่หมอ หมออันดับหนึ่งของด้านศัลยกรรมความงาม”

​“น้องภาหมายความว่ายังไงกันคะ” วิษณุขมวดคิ้ว มองใบหน้างดงามนั้นอย่างฉงน

​“ทางเจ้าหนี้ของคุณพ่อ ต้องการความบริสุทธิ์ของน้องภาค่ะ” คำตอบจากริมฝีปากรูปกระจับอิ่มสวยนั้น ทำให้วิษณุนิ่งไปชั่วครู่

​“เขาอยากได้น้องภาไปขัดดอก เขาอยากได้ความไร้เดียงสาของน้องภา”

​“เอ่อ...” วิษณุกลืนน้ำลายลงคอ ใจคอถึงกับวูบโหวงกับสิ่งที่ภาพิไลเอ่ย

​ความบริสุทธิ์?

​พรมจารี

​“พี่หมอช่วยน้องภาได้นี่คะ เทคโนโลยีทางการแพทย์ อะไรก็เป็นไปได้ ไม่ใช่หรือคะ”

​“น้องภาหมายความว่า”

​“ค่ะ...”

ภาพิไลขึ้นคร่อมตักเขาแล้วตอนนี้ แขนเรียวเสลาโอบรอบคอหมอหนุ่มไว้ พร้อมกับยิ้มหวานส่งให้กับวิษณุ เธอเอ่ยเสียงแผ่ว เบาพร่า หากฟังแล้วมันตอกย้ำชัดเจนเหลือเกิน

​“น้องภาอยากได้พรมจารี พี่หมอทำให้น้องภาได้”

​“น้องภา...”

​“ได้ใช่ไหมคะพี่หมอ”

เธอเบียดตัวเสียดสีความอิ่มนุ่มที่เริ่มชื้นฉ่ำ กับความโป่งนูนในกางเกงของหมอวิษณุ รอยยิ้มแสนเซ็กซี่นั่น กำลังทำให้ความยับยั้งชั่งใจของเขาจบสิ้น

​“พี่หมอเป็นคนทำให้มันหายไปจากน้องภา พี่หมอก็คงจะเสกมันให้กับน้องภาได้”

​“ได้สิคะ ได้สิ พี่จะผ่าตัดทำให้ โอ...น้องภาอย่างทำอย่างนี้ พี่...พี่จะไม่ไหว”

ภาพิไลหัวเราะคิกคักชอบใจ ตอนนี้เธอเลิกเสื้อนักเรียนของเธอขึ้น อวดทรวงอกในเสื้อชั้นในลูกไม้ ความล้นหลามเกินวัยของเธอทำให้หมอหนุ่มกลืนน้ำลาย ผิวขาวลออละเอียดที่ปรากฏแก่สายตา ทรวงงามกลมมนเหมาะมือ

​มือที่เคยเคล้นคลึงหยอกล้อ ตั้งแต่มันยังตั้งเต้า

​เธอเหมือนตราบาปของเขา...

​ภาพิไล

​ตราบาปที่แสนหวานฉ่ำ อยากลืมแต่ลืมไม่ได้ อยากครอบครองแต่ทำไม่ได้ คำว่าศีลธรรมมันค้ำใจ แต่ทว่าเขาก็เหมือนคนบาปหนาบาปหนัก ที่ไม่อาจจะละเลิกทำมันได้สักที

​“น้องภาใหญ่ขึ้นไหมคะพี่หมอขา...น้องภาไม่ว่าอะไรหรอกนะคะ ถ้าพี่หมอจะ...มีความสุขกับน้องภา ก่อนที่น้องภาจะกลับเป็นพรมจารีอีกหน”

​“อา...พี่ไม่ไหวแล้วคนดี ยั่วพี่เหลือเกิน”

หมอหนุ่มซุกหน้าลงกับบัวงามแสนยั่ว ภาพิไลครางรับเสียงหวาน และจิกมือกับศีรษะของเขา เธอหลับตาพริ้ม เมื่อเขาปลดเปลื้องมันจากพันธนาการ

​ปากของเขาดูดดึง ทึ้งปลายทับทิม มันสปริงขึ้นรับมือเขา ทรวงสาวขบเผาะ แน่นมือนัก ยิ่งจูบ ยิ่งเคล้าก็ยิ่งเมามัน หลงใหลเหลือเกิน มือน้อยๆ นั่นเลื่อนลงไปที่กางเกงของเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ เขาครางกับทรวงนุ่มเมื่อมือนั้นกอบกุม บีบมันเบาๆ

​“อา...น้องภาขา น้องภา”

​“พี่หมอ...มันยังใหญ่เหมือนเดิมเลย”

ภาพิไลเอ่ยเสียงกระซิบกระเส่า แนบริมหูเขา กลิ่นของเขาเป็นกลิ่นที่เธอจำได้ และชอบมันนัก ปลายลิ้นน้อยๆ เลียเล็มใบหูของเขาอย่างมันเขี้ยว มันทำให้หมอหนุ่มขนลุกซู่

​หล่อนยังอยากรู้อยากเห็นเหมือนเดิม

​เซ็กซี่และแทบจะทำให้เขาทะลักทลายแบบเดิม

​เขายอมถอยหายจากเด็กสาวเพราะภรรยากำลังตั้งครรภ์และรู้สึกผิดกับเธอขึ้นมา

​แต่ทว่าตอนนี้

​คำสาบานหรือศีลธรรมใดๆ ก็ฉุดรั้งเขาไม่อยู่อีกแล้ว

​“เราไม่ได้กันมานานมากแล้วนะคะ น้องภาขา น้องภากำลังจะทำให้พี่ไม่ไหว อย่า...อืม...เด็กซน” หมอหนุ่มครางเบาๆ เมื่อถูกเธอผลักลงให้นอนหงายลงไป เขาช่วยเธอถอดกางเกงนอกกางเกงใน ปล่อยให้เจ้าตัวร้ายผงาดง้ำชูคอ ภาพิไลสูดปาก พลางแลบลิ้นสีชมพูออกมา หมอหนุ่มจับเธอให้หันสะโพกมาทางเขา วัวเคยขาม้าเคยขี่อย่างภาพิไล จึงแยกเรียวขาให้เขาอย่างรู้ใจ

​เธอจะต้องสั่งลา...

​เพราะไม่รู้ว่าหลังผ่าตัดแล้ว เธอจะได้ลิ้มรสผลไม้สวรรค์แบบนี้อีกหนเมื่อไหร่

​ปลายลิ้นฉกวูบแลบเลีย ทำให้สาวน้อยเกร็งนิดๆ เธอครางงึมงำในลำคอ เพราะตอนนี้ปากของเธอกำลังเต็มไปด้วยบางสิ่งที่ยืดหยุ่นและแสนอร่อย คับปากคับคอเธอเหลือเกิน เธอแลบเลียมันเหมือนกินไอศกรีมแท่งโปรด ลำขาเกร็งไปหมดเมื่อวิษณุปาดไล้ และดูดดื่มมันแรงขึ้น จนเธอขับน้ำหวานจนฉ่ำเยิ้มไปหมด

​เขาเองก็กระตุกไปทั้งท่อนลำ เมื่อเธอดูดตรงปลาย ในที่สุดวิษณุก็ยอมแพ้สาวน้อย เขาประคองใบหน้าเธอ เอ่ยละล่ำละลักบอกให้เธอพอ แล้วนอนหงายเมื่อภาพิไลบอกกับเขาว่า เธอจะตอบแทนค่าผ่าตัดของเธอ

​“อา...”

​สาวน้อยสูดปาก เมื่อความคับแน่นบีบรัด มันค่อนข้างลำบากในหนแรกเพราะขนาด เธอไม่ได้เจอกับเขามานานมากจริงๆ สินะ มือน้อยยันอกกว้างไว้เป็นหลัก มือหนาของเขาเลื่อนไล้ลูบบีบ เคล้าคลึงไปทั่วร่างงาม ปากของเขาเอ่ยปลอบประโลม เพราะกลัวว่าเธอจะเจ็บ

​วิษณุขี้เป็นห่วงและถนอมเธอเสมอ

​ภาพิไลยิ้มร้าย ก่อนจะเริ่มขยับโขยก ควบขับเขาด้วยจังหวะของเธอ ซึ่งหนักเบา รุนแรงตามอารมณ์ที่ทะยานโหม วิษณุถึงกับร้องครางออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ เขาขยับสะโพกตอบโต้เธอ เสียดสีกัน กระแทกกระทั้นเป็นจังหวะอันดุเดือด เร็วขึ้น แรงขึ้น เหงื่อของเธอซึมออกมา เสียงร้องครางแผ่วเป็นระยะบ่งบอกว่าเธอสุขสันต์แค่ไหนกับบทเพลงแห่งกาม

​“น้องภา น้องภาขา พี่ไม่ไหวแล้วคนดี อา...โอ...”

วิษณุจับสะโพกกลมมนไว้กระแทกเสยใส่เธอเป็นจังหวะสุดท้าย ปล่อยหยาดน้ำออกมาทะลายทะลัก ภาพิไลซบลงกับอกกว้าง หายใจหอบแผ่ว แล้วแลบลิ้นเลียเหงื่อเค็มๆ ของเขาที่ซึมออกมา

​กลิ่นของเขายังดีเหมือนเดิมเลย

​เธอเปียกขึ้นมาอีกแล้ว

​สาวน้อยกระซิบข้างหูของหมอวิษณุด้วยน้ำเสียงแผ่วพร่า

​หมอหนุ่มกลืนน้ำลายก่อนจะจูบเคล้าที่แก้ม เลยไปที่ปากอิ่ม มือหนาของเขาเลื่อนไปตามเนื้อตัวแน่นหนั่นของสาวน้อย

​และทุกอย่างก็เกิดขึ้นตามครรลองสวาทอีกหน