3.ปัญหาที่ไม่มีวันหมด

เจ๊ออน

ภายในห้องทำงานข้าวของถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ จันทร์เสี้ยวเคาะประตูสองสามทีพลางยืนคอยสักพัก

ก็อก ก็อก ก็อก

"เข้ามาได้"

ในทันทีเสียงอนุญาตดังออกมาเชื้อเชิญ ให้ร่างบางที่หัวใจเต้นระรัว อยู่หน้าประตูเข้าไป

เดินหน้ามาถึงขั้นนี้แล้ว ไม่ถอยหลัง

ท่องไว้จันทร์เสี้ยว 

เพื่อยาย 

เพื่อน้อง

เธอสูดลมหายใจเข้าลึกและ เดินเข้าไปอย่างเงียบ ๆ

หญิงวัยกลางคนใบหน้าเรียวคมสวยงามสะดุดตา จันทร์เสี้ยวลอบมองท่าทีการดีดลูกคิดอย่างชำนาญช่างเพิ่มเสน่ห์ดึงดูดเหลือหลาย

"คิดดีแล้วเหรอ ว่าจะเดินทางสายนี้"

"ค่ะ" เธอเงียบไปชั่วอึดใจก่อนตอบ

เมื่อได้รับคำตอบ หญิงวัยกลางคนละสายตาจากการคิดบัญชี เดินเข้ามาหาเธอที่ยืนอยู่

มองตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า

ดวงหน้าเรียวมนประดับด้วยตากลมโต ขนตางอนงามเป็นแพ ปากอวบอิ่มและจมูกคมสวยได้รูป พวงแก้มใสเผยเลือดฝาด รูปร่างอรชรความสูงพอประมาณ

เจ๊ออนพินิจหญิงสาว อยู่ครู่หนึ่ง เขายิ้มเยาะอยู่ในใจ 

นี่มันช้างเผือกตัวงามเชียว...ป่าไหนกันช่างปล่อยของล้ำค่าออกมา

จันทร์เสี้ยวยืนตัวตรงนิ่ง แม้เกิดอาการหวั่นใจ และเกรงกลัวอยู่บ้าง แต่เมื่อนึกถึงใบหน้าและร้อยยิ้มของคนที่รักเธอ ความรู้สึกเหล่านั้นก็พันหายวับไปในทันที

เจ๊ออนสมญานาม สตรีไร้พ่าย ที่ผู้คนในแวดวงสายงานสีเทาต่างพากันนับถือ เธอไม่เคยก้มหัวให้ผู้ใด

 แม้เจ๊ออนจะทำนาบนหลังคน ใช้ความสาวของลูกผู้หญิงด้วยกันหาเงิน ทว่าหัวใจของเธอก็ไม่ได้เลวร้ายหน้าเลือดผิดมนุษย์มนา

มีแต่ความโอบอ้อมอารีแก่สตรีในบ้าน ทุกคนถึงเรียกเจ๊ออนว่าแม่ได้เต็มปาก

กฎการรับคนเข้าบ้านมีเพียงหนึ่งข้อคือ

ขอเพียง เป็นสตรี...

เสียงแหลมเข้มกล่าวพลางใช้ปลายพัดที่ถืออยู่ในมือ เชยคางมนให้เอียงซ้ายเอียงขวาตาม เพื่อดูให้ถนัดตา

 เจ๊ออนรู้สึกถูกชะตากับหญิงสาวเป็นอย่างมาก ถึงกับอยากรู้ความเป็นมาเป็นไปของจันทร์เสี้ยว 

ไม่เพียงแค่คิดจะรับเธอส่ง ๆ เหมือนเด็กสาวทั่วไป 

"ชื่ออะไรน่ะเรา"

"จันทร์เสี้ยวค่ะ"

"ลูกเต้าเหล่าใคร ไหนเล่าให้ฟังหน่อยสิ"

"'หนูเป็นหลานของยายดวงแข มีน้องหนึ่งคน ส่วนพ่อแม่ น้าสาว น้าชาย ตายหมดค่ะ"

จันทร์เสี้ยวเล่าด้วยเสียงสั่นเครือเล็กน้อย เมื่อนึกถึงเหตุการณ์สะเทือนขวัญในครั้งนั้น

"แล้วสวยขนาดนี้ ทำไมถึงไม่เลือกทำอย่างอื่นล่ะ"

วัดด้วยสายตาและจากประสบการณ์ที่ตนนั้นเก็บสะสมมาเกือบค่อนชีวิต พอจะมองออกว่าเด็กสาวนิสัยดีใช้ได้ 

หากมีทางให้เลือกเดินเธอไม่มีทางเดินบนเส้นทางนี้โดยเด็ดขาด เธอต้องมีเหตุผล

"ยายต้องผ่าตัด จันทร์ต้องงานเงินค่ะ"

จันทร์เสี้ยวตอบด้วยเสียงเรียบแต่เข้มขัน

"หนูทำงานรับจ้างทุกอย่างที่ได้เงิน  เพื่อเลี้ยงยาย และน้อง แต่รายได้ไม่เคยพอกับค่าใช้จ่าย"

"มันไม่พอค่ะ ทั้งที่หนูพยายามแล้ว"

แววตาเศร้ากระพริบถี่ 

"ยังถือพรหมจันทร์ใช่ไหม"

"คะ?  ค่ะ"

"หนูต้องการเงินค่าผ่าตัดเท่าไหร่ ฉันจะออกให้เธอก่อน แล้วมาทำงานใช้หนี้ "

"25,000 บาท นี่ค่ะเอกสารที่หมอให้มา"

เจ๊ออนรับ หนังสือแผนการรักษามามองกวาดสายตาด้วยความเร็ว แต่แล้วก็ สะดุดที่นามสกุล

นางดวงแข  รุ่งเรือง

หัวใจที่ร้อนนานนับหลายปี เย็นวาบในทันที 

ความสั่นของมือเกิดโดยอัตโนมัติ เจ๊ออนคว้าสร้อยคอที่สวมใส่ออกมา ทั้งค่อย ๆ เปิดสร้อยทองจี้หัวใจ

ความเศร้าเข้าปกคลุม น้ำตาเม็ดโตหยดลงรูป เธอรีบเอามือเช็ดออกอย่างลนลานเกรงว่าสิ่งนั้นจะบุบสลาย

"สร้อยเส้นนี้พี่ขอหมั่นน้องไว้ก่อนชอบไหม"

"ชอบจ้ะ"

ภาพวันวานย้อนหวนคืนกลับมา ยิ่งพาหัวใจให้ คิดถึงชายที่รัก 

เพื่อความแน่ใจ ว่าเขายังมีชีวิตอยู่เจ๊ออนจึงเอ่ยถามย้ำอีกครั้งและในใจภาวนาให้นเรศแต่งงานมีความสุขกับใครสักคน

ถึงแม้ชาตินี้ไร้วาสนาไม่อาจครองคู่กันแต่ก็หวังดีเสมอ

"หนูบอกว่าอะไรนะ นเรศ รุ่งเรืองตายแล้วอย่างนั้นเหรอ"

เสียงถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ

"ใช่ค่ะ 2 ปีก่อนคนเมาขับรถชนประสานงาน "

เจ๊ออนถึงกลับหลั่งน้ำตาทันที ปล่อยความเสียใจ มือกำสร้อยจี้หัวใจคล้ายกำหัวใจตัวเองที่ร้าวราน

ทำไมพี่ถึงไม่ใช้ชีวิตให้ดี ฉันหวังว่าพี่จะมีสุข

นึกถึงเธอในวัยเยาว์...

ออนในวัยแรกแย้ม พบรักกับชายหนุ่มรูปงาม นั้นก็คือ นเรศ น้าชายของเด็กสาวตรงเบื้องหน้า

ความรักของทั้งคู่สุกงอมจวนจะจูงมือกันและกันเข้าประตูวิวาห์

แต่แล้วเรื่องไม่คาดคิดก็พันเกิด แม่พ่อของเธอได้จับเธอแต่งงานไปกับลูกคนรวย

คนที่ผิดสัญญาก่อนคือเธอ และชีวิตแต่งงานที่พ่อแม่เลือกให้

ราวกับฝันร้าย เขาทั้งทุบตีด่าทอ จนวันหนึ่งฟางเส้นสุดท้ายได้ขาดสะบั้น มีดใช้ทำกับข้าว ถูกปักลงกลางใจของสามีชั่วเขาคือเดรัจฉานในคาบคน รอยเปลือดกระเซ็นเปื้อนดวงหน้าขาว มือบางเช็ดออกหมดจดราวกับหมดใจ

หลังจากพ้นโทษ เธอจึงเริ่มสร้างบ้านเรือนดอกแก้ว ให้แก่ผู้หญิงและเด็กที่ไร้ทางไปได้พึ่งพิง

"ขอโทษนะจ๊ะที่น้ากลั้นน้ำตาไม่อยู่"

"น้า ?"

จันทร์เสี้ยว ทวนคำพูดของสตรีงามเบื้องหน้าที่ร้องไห้ในทันที เมื่อรู้ว่าน้าขายของเธอได้จากไปตั้งแต่สองปีก่อน

"ใช่จ้ะ น้าเป็นเพื่อนเก่าของนเรศ"

"เอาเงินนี้ไปรักษายายเลยนะไม่ต้องทำงานที่นี้หรอก"

เจ๊ออนเอื้อมมือไปแตะมือจันทร์เสี้ยวถุงเงินถูกยัดลงบนมือเรียว อย่างตั้งใจ 

จันทร์เสี้ยวสะดุ้งเล็กน้อย พลางเอาเงินคืนเจ๊ออน 

"รับไปเถอะ น้าเต็มใจ"

"ขอบคุณค่ะ อย่างงั้นเงินนี้หนูยืมนะคะ"

เพียงแค่เธอมีเงินเป็นค่ารักษายายในทันทีมันก็ดีต่อใจเธอมาก็แล้วบุญคุณท้วมฟ้า เธอต้องหาทางตอบแทน

"เมื่อเสร็จธุระแล้ว หนูจะมาทำงานใช้หนี้ทันทีค่ะ"

น้าออนวางมือลงบนหัวอย่างเอ็นดู

"ถือซะว่าน้าช่วยแม่เพื่อนได้ไหม"

"ขอบคุณนะคะ"

ออนสวมกอดจันทร์เสี้ยวด้วยความรักราวกับว่าพวกเขาเป็นแม่ลูกที่พลัดพรากกัน

ถึงอย่างไร เธอก็จะหาเงินมาคืนน้าออนอยู่ดี

หัวใจที่เคยตากแดดโดนฝนบัดนี้อบอุ่นอีกครั้ง จากสตรีพึ่งพบหน้าไม่ถึงวัน 

นอกจากยายแล้ว

ก็คงมีแม่เล้านางยักษ์ผู้ใจดี คนนี้ที่เห็นเนื้อแท้ เห็นใจและเข้าใจเธอ...

คืนแห่งความมืดมน...

ในคืนก่อนจะนำเงินไปจ่ายที่โรงพยาบาล

"พระจันทร์ใกล้เปิดเทอมแล้ว เอาหนังสือมาอ่านให้พี่ฟังหน่อยสิ ลืมหมดแล้วมั้งปิดเทอม"

"ถ้าหากอ่านเก่ง และคล่องแคล่ว พรุ่งนี้มีรางวัล"

เงียบ

"จะมีใครอยากกินขนมเซเว่นไหมนะ เลือกอะไรก็ได้"

ไม่มีเสียงตอบรับทั้งที่เอ่ยชื่อร้านที่เขาเฝ้ามองอยากเข้าไปทุกวัน

"หลับเหรอ!"

"พระจันทร์"

เธอเดินเข้าไปภายในบ้าน ต้องตกใจสุดขีด น้าชายเล็กเขากลับมา

ตั้งแต่จำความได้ทุกครั้งที่กลับบ้านไม่เคยมีเรื่องดีสักครั้ง มันเหมือนพายุที่พัดทุกอย่างให้ราบ 

ครั้งนี้ก็เช่นกัน

เหมือนมีฝ่ามือที่หยาบกร้านบีบหัวใจเธอจนแหลกละเอียด เมื่อพระจันทร์อยู่ในอ้อมแขนเขา

" เอาเงินมา 400,000 ไม่อย่างนั่นฉันจะเอาลูกฉันไป"

"พี่คะ ช่วยหนูด้วย เขาไม่ใช่พ่อของหนู "

"หนูไม่อยากไป"

ดวงตากลมโตส่งสายตาในเชิงขอร้องจ้องมองมายังจันทร์เสี้ยว ปากถูกปิดด้วยมือห้ามไม่ให้ส่งเสียงอีก พระจันทร์ทำได้เพียงสะอื้นให้เบา ๆ พร้อมกับคราบน้ำตาไหลที่อาบแก้ม 

"คุณน้า เห็นไหมพระจันทร์ตกใจกลัวหมดแล้ว"

น้องสาวที่เธอรักและหวงแหนร้องด้วยความหวาดกลัว ใจของเธอร้อนราวกับไฟที่เติมฟืนและเชื้อเพลิง

"ไปหาเงินมา ไม่อย่างนั้นพระจันทร์ต้องไปกับฉัน"

น้าชายคือลูกที่เกิดกับเมียน้อยของตา ตั้งแต่ลืมตาดูโลกได้เพียงสองเดือนแม่ก็จากไปด้วยโรคร้าย ตาหอบเด็กชายตัวอ้วนกลับบ้านมาให้ยายเลี้ยง

แต่เพราะความไม่รักดี เขาใช้ชีวิตในทางที่ผิด กินเหล้า เค้านารี ผีพนัน หนักสุดเป็นผู้ค้ายาที่ไม่ต้องใช้ใบประกอบวิชาชีพ

ตั้งแต่พระจันทร์เกิดได้ไม่กี่วัน เขานำเธอมาทิ้งไว้ แล้วหนีหายไปนานหลายปีการกลับมาของเขาในวันนี้ไม่ใช่คิดถึงลูกแต่ 

ต้องการเงิน เงินที่มากถึง 400,000 เธอจะไปหาจากไหน

"ขอเวลาฉัน สองอาทิตย์นะคะ"

"ไม่ 7 วัน ฉันต้องได้เงิน รับปากสิ"

"พวกมันจะฆ่าฉัน ฉันต้องเอาพระจันทร์ไปขัดดอก"

คำพูดที่ไม่ควรออกจากปากผู้เป็นพ่อ เขาไม่ควรเป็นพ่อด้วยซ้ำ...

เสือร้ายมันยังไม่กินลูกตัวเอง แล้วนี้คนเป็นสัตว์ประเสริฐเพื่อกลบความชั่ว ความเลวทรามของตน ที่หลงมัวเมาปล่อยให้ผีการพนันเข้าสิง สร้างหนี้ขึ้นถึงขนาดยอมขายลูก 

"ได้ ฉันรับปาก"

จันทร์เสี้ยวมือสั่น ลมหายใจขาดห้วง รีบตกปากรับคำ เมื่อนึกถึงความรู้สึกของพระจันทร์ที่ได้ยินคนเป็นพ่อจะขายเธอ

พระจันทร์ถูกปล่อยตัวจาการเกาะกุมเธอโผเข้าสวมกอดพี่สาวในทันที 

"พี่ หนูไม่ไป" เสียงน้อย ๆ ของเธอราวกับมีดกรีดกลางใจเธอ

"ไม่เป็นไรนะ พี่ไม่ยอมให้ใครมาเอาเธอไปทั้งนั้น"

โรงพยาบาล..

ในวันรุ่งขึ้น หลังจากจ่ายค่าผ่าตัดของยาย เธอหลบเลี่ยงผู้คนมายังสวนนั่งเล่นของโรงพยาบาล 

เรื่องของยายพลันโลงใจไปแต่ซ้ำร้ายความกดทับจากอากาศยังไม่จางจากไป แต่มวลน้ำตามันกลับล้นเอ่อออกมาอย่างท่วมท้น 

ขาทั้งสองอ่อนแรง ทรุดลงบนพื้นหญ้าเธอปล่อยใจให้น้ำตาไหลอย่างเงียบงัน 

ความเหนื่อยล้า สะสม

ปัญหาเก่าที่ยังไม่คลาย ปัญหาใหม่กลับเพิ่มขึ้น

ต่อให้เธอเข้มแข็ง รับไหว ไม่เคยปริปากพูดสักครั้ง แต่เธอเป็นเพียงเด็กสาวคนหนึ่ง  แค่เด็กคนหนึ่งเท่านั้นเสียใจได้ร้องไห้เป็น

ในวันที่หัวใจตกหลุมอากาศ ขอเพียงสิทธิ์ร้องไห้ปลอบใจแล้วจะลุกขึ้นใหม่

ทิวสนในระหว่างที่เขาพายายมานวด กลับเจอเธออีกแล้ว!

ภาพหญิงสาวคนนั้น 

คนที่ชนเขาหน้าห้องน้ำ

คนที่เป็นลมต่อหน้าเขา

และวันนี้เธอคงเสียใจจริง ๆ ถึงได้ร้องไห้ในที่สาธารณะแบบไม่อายคน

น้ำตาเปียกปอนบนใบหน้างามและความอ่อนไหวนั้น มันช่างบีบคั้นความรู้สึกของเขาจับใจ  เขาเหมือนถูกมนต์สะกดรู้ตัวอีกทีขาทั้งสองเดินตรงไปหยุดยืนข้างกายหญิงสาว

"คุณ เป็นอะไรหรือเปล่าครับ"

ผ้าเช็ดหน้าลายดอกทานตะวัน เล็ก ๆ ถูกยื่นให้เธอ

จันทร์เสี้ยวที่จมอยู่กับความขมขื่นของชีวิต 

เพียงประโยคสั้น ๆ แต่ร้อยล้านความหมาย

ยิ่งมีคนปลอบ น้ำตาที่ไหลอยู่ ยิ่งไหลพรากราวกับฝนตกห่าหนึ่ง

เขาเป็นใครกันที่มาห่วงใยเธอ

ตั้งแต่อุบัติเหตุครั้งนั้น ไม่มีคนเข้าใจหรือห่วงใยเธอเลย  มีแต่เธอที่เป็นฝ่ายห่วงใยคนอื่น 

ไหวไหม ทานข้าวหรือยัง

หรือสบายดีหรือเปล่า ในสายตาคนนอกต่างพากันสมเพส เวททนาคนฐานะต่ำต้อยเช่นเธอ

 จันทร์เสี้ยวเงยหน้ามองผู้มาเยือนผ่านม่านน้ำตา ความรู้สึกซาบซึ้งในใจไม่ถูกเอ่ยออกมา

เธอใช้มือปาด ๆ เช็ด ๆ น้ำเจิ่งนอง ให้มันหายไป

"ผ้าเช็ดหน้าครับ สะอาดแน่นอน"

"ขอบคุณค่ะ"

จันทร์เสี้ยวรับน้ำใจพร้อมยกมือไหว้ขอบคุณ ถึงจะอบอุ่นแต่เธอไม่ควรคุยกับชายแปลกหน้า

ร่างบางรีบเดินจากไปทันที

ชายรูปร่างสูงโปร่ง แข็งแกร่ง ใบหน้าคมเข้ม คิ้วดกจมูกโด่งคมสัน ปากหยักได้รูป สวมเสื้อเชิ้ตพับแขนถึงศอก กางแกง   สแลคขายาวสีดำ สวมนาฬิกาเรือนละหลายแสน

มิทันได้เอ่ย เธอก็จากไปเสียแล้วสายตาตมเข้มได้แต่มองตามหลังหญิงสาวที่ค่อย ๆ เดินห่างไปไกล

 การพบกันเรียกได้ว่าอาจเป็นเพราะโลกกลม หรือพรหมลิขิตกันแน่

ทุกครั้งที่เจอเธอ มักจะทำให้เขาแปลกใจอยู่ไม่น้อย เหมือนว่าเธอเปราะบางก็ไม่ใช่เข้มแข็งก็ไม่เชิง

แต่ทุกครั้งที่เจอเธอแม้เสี้ยวนาที  เขากลับอุ่นใจราวกับเจอเพื่อนเก่า