บทที่ 1 เด็กฝากอีกแล้ว 2/2

เธอนั้นไม่ใช่ไม่อยากมี แต่ว่าเธอเป็นคนคบคนยาก หากไม่ถูกใจอย่าว่าแต่ทัก แค่ยิ้มให้ยังไม่ได้เลยด้วยซ้ำ เธอเอากระเป๋าสีขาวแบรนด์เนมราคาแค่ห้าหลักกลาง ๆ สะพายขึ้นพร้อมกับหยิบเครื่องมือการทำงานแล้วก็ขึ้นไปยังชั้น 40 คือชั้นบนสุดโดยไม่ซักถามผู้ใด เพราะว่าคุณป้าจันทร์จวนกรอกหูเธอจนเธอเก็บไปฝันแล้ว

ป้ายด้านหน้าบอกชื่อที่เธอก็ท่องจำมาขึ้นใจแล้วเช่นกัน ว่าตรงกับที่บอกไว้จึงผลักประตูเข้าไป นั่งรอบนโซฟาตามที่คุณป้าจันทร์จวงบอกทุกอย่าง เมื่อเหลือบดูนาฬิกาข้อมือ พบว่าอีกครึ่งชั่วโมงจะเป็นเวลาเข้างาน เธอมาถึงก่อนเวลาก็จัดการข้อมูลทุกอย่างที่เกี่ยวกับการทำงานให้พร้อม เพื่อจะรอรับแรงปะทะเมื่อไม่รู้ว่าเจ้านายของเธอจะเป็นคนเช่นไร

แปดโมงครึ่งหน้าลานจอดรถเต็มไปด้วยความวุ่นวาย เมื่อรปภ. ไปห้องน้ำครู่หนึ่งกลับมาเห็นรถของใครไม่รู้มาจอดแทนที่ท่านประธาน ความซวยจึงเกิดขึ้นทันที เมื่อท่านประธานที่มาทำงานตรงเวลาไม่ขาดไม่เกิน แต่กลับไม่มีที่จอดรถ

“รถใคร!” เสียงเย็นยะเยือกถามรปภ.วัยกลางคนที่ยืนตัวสั่นงันงกไม่รู้ว่ารถใคร จึงเอ่ยเสียงสั่นออกไปอย่างหวาดกลัว

“เอ่อ...ไม่ทราบครับ ผมไปเข้าห้องน้ำมาถึงก็มีรถมาจอดแล้ว”

เจ้าของรถเฟอรารี SF 90 Stradale สีดำเมเทอลิก พ่นลมหายใจอย่างหงุดหงิด วันนี้อุตส่าห์ตื่นเช้าอย่างอารมณ์ดี แต่กลับมาต้องมาเจอสิ่งรบกวนใจแต่เช้า และคาดว่าวันนี้ทั้งวันเขาน่าจะมีเรื่องไม่สบอารมณ์

เขาพยายามพ่นลมหายใจเข้าออกช้า ๆ พบว่ารถรุ่นนี้ไม่ใช่พนักงานในบริษัทแน่นอน เพราะแต่ละคนไม่ได้รวยเงินเหลือขนาดมาซื้อรถแพงระยับระดับสิบสองล้านขับมาทำงานเล่น หากไม่ใช่ผู้บริหารหรือเจ้าของบริษัท จึงคิดในแง่ดีว่าอาจจะเป็นลูกค้าสักคนที่มาติดต่องานกับอคิน โดยที่เขาลืมไปก็ได้ เมื่อคิดได้ดังนั้นอารมณ์ก็เย็นขึ้นทันตา

เขาจอดรถที่หน้าทางเข้าที่มีร่มให้จอดได้อยู่หนึ่งคัน แล้วเดินลงจากรถมาขึ้นลิฟต์ของผู้บริหารมุ่งสู่ชั้นสี่สิบที่เป็นห้องทำงานของตัวเอง เมื่อลิฟต์เปิดออกเขาก็รู้สึกอยากดื่มกาแฟจึงเดินเข้าไปในห้องก่อนเพื่อเอาของวาง แต่แค่มือเปิดเข้าไปก็พบกับผู้หญิงที่ท่าทางสวยเฉี่ยว แววตาเปล่งประกายในชุดลูกไม้ซีทรูที่เขาต้องกลืนน้ำลายตัวเองลงคออึกใหญ่

ไม่พอเท่านั้นสายตาเจ้ากรรมดันตาดีไปสังเกตเข้าที่เรียวขาอวบสวยได้รูปทั้งขาวเนียนนั่นอีก เรียกได้ว่าจากที่ช่วงนี้ไม่ได้หมกมุ่นกับเรื่องอย่างว่ากลับทำให้อารมณ์เขาพุ่งขึ้นทันทีจนลำคอแดงฉาน

‘แม่งใครวะน่าเอาฉิบหาย!’

ปลายกันยาช้อนตามองแล้วลุกขึ้น พนมมือสวัสดีตามแบบฉบับนางงามที่ซุ่มซ้อมมานานว่าท่านี้อย่างไรก็ต้องประทับใจแน่นอน

“สวัสดีค่ะ ฉันชื่อปลายกันยา มาเป็นเลขาคุณกอบกุลค่ะ” ปลายกันยาเชื่อว่าเขาคือเจ้าของห้อง ดูจากสัมภาระที่ถือมาแล้วคงไม่ใช่คนอื่นแน่นอน

กอบกุลอึ้งไปกับปากจิ้มลิ้มที่ขยับอ้าขึ้นอ้าลงสีชมพูธรรมชาติจนอยากจะจับจูบเสียอย่างนั้น

“คุณค่ะ...คุณ”

ปลายกันยาเห็นเขามองเหม่อ ไม่รู้ว่าเขาเป็นอะไรไป เธอแค่แนะนำตัวทำเอาเขาเหวอไปเลยเหรอ หรือเขาไม่พูดภาษาไทย เธอจึงแนะนำตัวเป็นภาษาอังกฤษคล่องปรื๋ออีกหน เผื่อเขาจะเป็นนักเรียนนอกตั้งแต่เด็ก แต่นั่นยังไม่ทำให้เขาเอ่ยสิ่งใดออกมา จนเธอต้องก้าวไปใกล้ ๆ เขาโบกไม้โบกมือไปมา

“คุณได้ยินฉันไหม”

เธอพูดให้เสียงดังขึ้น และมั่นใจว่าเขาหูไม่ได้หนวกแน่นอน

“เอ่อ...ปลายกันยาใช่ไหม” เขาดึงหน้าให้ขรึมแล้วก็หันไปคุยกับเธอ

“ใช่ค่ะ” เธอพยักหน้าพร้อมพูดตาม แต่เมื่อพูดจบก็มีอีกคนที่เปิดประตูเข้ามาพร้อมกับทักทายเธอ

“สวัสดีครับ ผมอคินผู้ช่วยเจ้ากอบกุล คุณปลายกันยาใช่ไหมครับ เดี๋ยวไปเรียนงานกับผมเลย” อคินรู้ว่าเด็กฝากของไอ้เพื่อนรักน่าจะมาในห้องแล้ว เพราะเขาไม่เห็นในห้องของตัวเอง จึงเดินมาตามด้วยตัวเอง แต่เมื่อเห็นหน้าเพื่อนหันขวับราวกับจะกินเลือดกินเนื้อก็ทำหน้าไม่เข้าใจทันที