Masuk“บี๋...ยั่วมากผมจะไม่ไหวแล้วนะครับ” เขาบีบเคล้าคลึงสองเต้าของฉันอย่างเมามันจนทำให้อารมณ์ฉันเริ่มเตลิดอีกแล้ว แต่...ฉันต้องตั้งสติ มือเล็กเรียวลูบไปตามต้นขาแล้วระเรื่อยขึ้นมาจนส่วนที่ยื่นออกจากร่างกาย บัดนี้มันชูชันดีดผึ่งไปมาตรงหน้าจนอยากตีให้หัวมันแตกจริง ๆ เลย มือฉันโอบรอบตัวตนของเขาสาวขึ้นลงก่อนจะก้มลงไปใช้ปลายลิ้นสัมผัสมัน “โอ๊ย...บี๋...ผมตายแน่ ๆ อย่า...อื้อ” แค่ลิ้นเล็ก ๆ ทำไมร้ายแบบนี้วะ...โอ๊ยเสียวใจจะขาด เขาไม่ปล่อยมือให้อยู่เฉยเช่นกัน รูดรั้งบิกินีตัวจิ๋วออกเปิดเผยเนินเนื้อเนียนใสจนแทบทำให้คนอย่างเขาขาดใจตาย “บี๋...จะฆ่ากันใช่ไหม” เขาวาดมือลูบเนินสวยขึ้นลงสะกิดปลายยอดความเป็นสาวแล้วเธอกลับถอยเบี่ยงสัมผัสที่มือของเขาออก “ใจเย็นสิคะ...ให้บี๋เป็นคนนำสิคะ แล้วค่อยให้คะแนน” พูดจบก็ครอบตัวตนเขาเข้าเต็มปากเต็มคำ นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้ชิมรสชาติแปลก ๆ ที่เป็นเขาแต่มันไม่ได้แย่ มันเย้ายวนให้อยากกลืนกินไปเรื่อย ๆ พร้อมกับอารมณ์ที่เร่าร้อนพุ่งทยานขึ้นสูง “อื้อ...อ้า...อย่า...อย่ารูดเร็วเดี๋ยวแตก”
ฉันไปเรียนเหมือนปกติ แต่รับรู้ข่าวเรื่องยายปาลินอะไรนั่นโดนข้อหาหนักอยู่เหมือนกัน ที่เขาบอกไม่ไว้หน้าก็คือจริง เอาเรื่องถึงที่สุดไม่สนความสัมพันธ์ฉันเพื่อนเลยสักนิด แต่นั่นทำให้ฉันรู้ว่าเป็นคนสำคัญที่สุดสำหรับเขาเลยล่ะ “ยิ้มแก้มปริเชียว วันนี้สอบวันสุดท้ายฉลองที่ไหนจ๊ะสาว” เจสซี่ยังคงแซวไม่เลิก และหลังจากวันนั้นฉันก็เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้เพื่อนฟัง แต่เพื่อนกลับบอกว่าต้องขอบคุณยายปาลินที่ทำให้เขาพาเธอกลับไปนอนด้วยกันที่บ้านเปิดเปิดตัวเปิดใจ แบบไม่อายใคร “วันนี้จะไปเสม็ด”บอกข่าวดีเพื่อนที่วันนี้จะไปสวีทกับเขาสองคนอีกแล้ว “ทะเลน่าจะไม่เค็มนะว่าไหมนุกกี้” “ใช่คร้า...ทะเลหวาน” ฉันไม่อายเพื่อนแล้ว เรียกได้ว่าแซวจนชิน “แล้วจะซื้อของมาฝากนะ วันนี้แยกย้ายค่ะ” ฉันบอกเพื่อนแล้วก็เดินไปที่ลานจอดรถเพราะว่าเขาส่งข้อความมาบอกว่าถึงแล้ว แต่เมื่อขึ้นรถมาสีหน้าเขาขรึมอีกแล้ว “เป็นอะไรคะ” ฉันรีบเคลียร์ให้เข้าใจ ไม่อย่างนั้นก็จะคิดเองเออเองอีก “ชุดนักศึกษานี่ไม่มีตัวใหญ่ ๆ แล้วเหรอ ใส่กันอยู่ได้รัด ๆ” อะอ่าว...ทำไมมาหาเรื่องเอากับเสื
ไม่รอให้เธอสงสัยนานป้าปิ่นก็เดินเข้ามาพร้อมกับข้าวต้มกุ้งกลิ่นหอมกรุ่น กับน้ำส้มที่เธอชอบดื่มทุกเช้า “ตื่นแล้วเหรอคะ” “ค่ะ...แล้วเพียงมานอนห้องนี้ได้ยังไงคะ” เธอคิดไม่ออกเลย จำได้แค่อยู่โรงพยาบาลจากนั้นก็หลับไปเลย “คุณอคินอุ้มขึ้นมานอนค่ะ เช็ดตัวให้แล้วก็เปลี่ยนเสื้อผ้าให้ด้วย” อื้อหือ...ทำต่อหน้าป้าปิ่นนี่นะ เขาจะไม่ให้เธอเหลือหน้าไว้พบใครเลยหรือไงกัน “แล้วยังเจ็บตรงไหนไหมคะ ดูสิเนี่ยขนาดไปกินข้าวก็ยังโดนรังแก ป้าไม่ให้ไปนอนที่อื่นแล้วนะ เดี๋ยวจะบอกให้คุณอคินให้กลับมาอยู่บ้าน แล้วให้ตาคมไปรับไปส่ง” น้ำตาของฉันคลอเบ้าทันที ที่เห็นความห่วงใยจากป้าปิ่นซึ่งไม่ใช่ญาติของฉันเลยสักนิด “ป้าปิ่นขา...” สองแขนอ้าออกแล้วก็โอบกอดป้าปิ่นร้องไห้ออกมา บ้านนี้เหมือนบ้านจริง ๆ ด้วยมีคนที่คอยรอและเป็นห่วงเป็นใย ยังไม่ทันได้อ้อนป้าปิ่นนานเขาก็เปิดประตูเข้ามาขัดจังหวะ “ร้องไห้เป็นเด็กอีกแล้วนะ เอาอะไรจากป้าปิ่นอีกล่ะ” เสียงนุ่มของเขาทำให้ฉันเบี่ยงหน้าออกไปมองแล้วก็กลับมาซบป้าปิ่นต่อ “คิดถึงป้าปิ่นจังเลยค่
เสียงกดชักโครกดังขึ้น ทำให้เธอรู้ว่าด้านข้างมีคนเข้า แม้บรรยากาศจะวังเวงไปหน่อยก็ตาม แต่ก็รีบเข้ารีบกลับดีกว่าเดี๋ยวจะไปยืนรอที่ทางเข้า เขาคงคุยไม่นานนัก น่าจะไปจัดการคนที่ส่งเหล้าให้เธอแบบไม่ดูตาม้าตาเรือ ได้เห็นเขาหึงแบบนี้แปลกที่เธอไม่รู้สึกเบื่อ แต่กลับดีใจที่เห็นเขาหึง เหมือนคนคลั่งรักดี เธอเปิดประตูออกมาถึงกับต้องผงะเมื่อเห็นผู้ชายคนหนึ่งที่ท่าทางไม่น่าไว้ใจ ค่อย ๆ ก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มน่ากลัว เธอล้วงไปในกระเป๋ากดเบอร์ฉุกเฉินที่ตั้งเป็นคนเป็นคนแรก “ห้องน้ำผู้หญิงเข้าผิดแล้วค่ะ” “ไม่ผิดหรอกน้องสาว...ผมก็ยาว ผิวก็ขาว เรามาสนุกกันไหม รับรองว่าไม่มีใครมาขัดจังหวะพวกเราแน่นอน” “อ๊าย...ออกไปนะ” เพียงพอถอยไปจนสุดแล้วแต่ก็พยายามมองหาอะไรที่พอจะทำเป็นอาวุธได้ ภาวนาให้เขารับโทรศัพท์เธอแล้วรีบตามมาไวไว “เดี๋ยวเราผลัดกันเข้าผลัดกันออกสิครับ...รับรองสวรรค์ชั้นเจ็ดรอน้องอยู่ มาให้พี่รักซะดี ๆ” “กรี๊ด...ออกไปนะไอ้หน้าหื่น...ช่วยด้วย...ช่วยด้วยค่ะ มีคนจะปล้ำในห้องน้ำ...ช่วยด้วย” ฉันพยายามตะโกนแต่เหมือนไร้ความหวัง เพราะประตูด้านนอกห้องน
“ถ้าบี๋ตีแรง ๆ คุณคินก็จะเอาคืนไงคะ...เอาคืนแบบนี้แบบนี้” แล้วเขาก็ลากเธอขึ้นไปฟัดบนเตียง แล้วไม่ต้องถามนะง้อกันไปจบที่กี่โมง จำได้ว่าสลึมสลือดูเวลาก็ล่วงเข้าไปวันใหม่แล้ว ถุงยางกล่องแล้วกล่องเล่าถูกแกะออก กว่าเขาจะหมดแรงปล่อยให้เธอได้พักผ่อนได้คุณคินอึดจริง ๆเช้าวันรุ่งขึ้น เพื่อนสาวแท้กับสาวไม่แท้มองหน้าฉันด้วยความหมั่นไส้ จนต้องแก้ตัวไปแบบข้าง ๆ คู ๆ“ก็เขามาง้อ”“เออเพื่อนหมาด่าเขาไว้ซะเละเทะ” เจสซี่นำทีมด่าเพื่อนสาวก่อน เห็นในไอจีหวานซึ้งแท็กหากันอีก ราวกับโลกนี้มีกันสองคน ใบหน้าที่เศร้าหายเป็นปลิดทิ้ง“เหี่ยวมาหลายวัน รดน้ำคืนเดียวฉ่ำเลยนะ หน้าวาวเชียว” นุกกี้เพื่อผู้ร่วมสมน้ำอีกคนแซวขึ้น“ด่าฉันให้เต็มที่เลย ก็คนมันรักอ่ะ ง้อนิดง้อหน่อยก็ดีด้วยแล้วป่ะ” นั่นฉันยังคงหน้าด้านต่อไปไม่เลิก แต่ยังไงเพื่อนก็ไม่ทิ้งฉันหรอกฉันเชื่อแบบนั้น“ย่ะ แม่คนปากดี คอยดูนะถ้าเกิดเรื่องอีกจะสมน้ำหน้าให้ ยายปาลินอะไรนั่นคงไม่หยุดง่ายหรอกฉันว่า” ที่เจสซี่พูดมาก็ถูก เขาไปเจอกันข้างนอกได้ แล้วเธอเรียนอยู่แบบนี้เอาเวลาที่ไหนไปเฝ้าเขาล่ะฟังเพื่อนพูดทำให้คิดไม่ตกทีเดียวจนต้องส่งข้อความไปหาเขาบอกว่าคิดถ
“เรียกผิดหรือเปล่าคะ...เพียงไม่ใช่ที่รักของคุณคินสักหน่อย แค่เด็กในปกครอง” เป็นไงล่ะตอกย้ำสักหน่อย เผื่อเขาจะลืมว่าเคยพูดอะไรไว้ ถ้าจะมาพูดแบบนี้แล้วหลอกกินฟรีไม่มีวันหรอกนะ “ผิดได้ยังไงล่ะ ก็บี๋เป็นเมียเขาแล้วน้า...นะดีกันนะเนี่ยไม่ได้กอดตั้งหลายวัน แอบมองได้อย่างเดียว เบื่อชะมัด” อ้อที่ไม่ได้มาหานี่แอบมาเฝ้าแต่ไม่แสดงตัวว่างั้น โจ๊กก็คงเป็นเขานั่นแหละไม่ใช่ใคร “อย่าเงียบสิ เนี่ยไปปรึกษาป้าปิ่นเลยนะ ป้าปิ่นก็เลย...” ลากเสียงให้ยาวบอกให้รู้ว่าไม่ใช่แค่เก็บเรื่องของเราไว้สองคนแล้วนะ คนอื่น ๆ ก็เริ่มรู้แล้ว “เดี๋ยวค่ะ...บอกป้าปิ่นด้วยเหรอคะ” เธอหันหน้ามาเผชิญหน้ากับเขา ใบหน้าที่เห่อแดงชัดอยู่แล้วว่าอายมาก ขนาดป้าปิ่นยังรู้แล้วแบบนี้เธอจะทำยังไง ที่จริงก็อยากให้ประกาศไปเลย แต่ว่าป้าปิ่นจะตีเธอไหมเนี่ย เป็นเด็กแก่แดดในสายตาป้าปิ่นแน่ ๆ “ใช่สิครับบี๋...ก็เค้าไม่รู้ว่าจะทำยังไงให้บี๋หายโกรธ วันนั้นเขาลืมจริง ๆ มัวแต่ตกใจแต่บี๋ไม่ใช่ไม่สำคัญนะ สำคัญที่สุดเลย” โอ้โห...นี่เขาทำเสียงเล็กเสียงน้อยง้องแง้งแบบนี้ได้ด้วยเหรอ น่ารักเป็นบ้า เธอพยายามกลั้นยิ้มสุดพลังแต่ก็ยังยิ้มออกมาให
ใช้ชีวิตผ่านไปหนึ่งเดือนหลังปรับความเข้าใจกันแบบแปลก ๆ ด้วยการพาไปกินโจ๊ก ความสัมพันธ์ของเขาและเธอก็กลับมาห่างเหินอีกครั้ง แม้จะมีเงินใช้แต่มันก็ไม่ใช่ป่ะวะที่จะแบบเดี๋ยวก็ดีใส่เดี๋ยวก็เมินเฉย มันสับสนมาก “เป็นอะไรถอนหายใจเป็นร้อยรอบ” เจสซี่ถามขึ้นหลังเติมคูชชันหน้าจนเนียนเด้งปัดแก้มสีชมพ
“จะไปไหน” ราวกับเสียงจากนรกดังมา ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่กันนะที่เสียวสันหลังทุกทีเวลาทำผิดแล้วเขาเรียกคุย กะว่าจะหลบหน้าสักสองสามวันดันตื่นเช้าอีก “จะไปเรียนค่ะ” วันนี้ไม่กวนประสาทน่าจะเป็นอะไรที่ปลอดภัยในชีวิตที่สุด พร้อมกับส่งยิ้มหวาน ๆ ไปให้แม้จะตอแหลมากก็ตาม แต่เพื่อนสอนไว้ “แล้ว
บ่ายวันศุกร์และเสาร์อาทิตย์ ที่สิงสถิตคือห้องนุกกี้ เพราะต้องกลับดึกด้วยงานที่แอบไปทำ ด้วยความปากดีไม่อยากใช้เงินของเขา นั่นจึงต้องพาสังขารมาลำบากลำบน มือเล็กกำมือขึ้นทุบที่ต้นขา เพราะเดินเสิร์ฟจนปวดไปหมดแล้ว การจะออกมาได้ต้องเป็นวันที่เขาไม่อยู่เท่านั้น และทำงานสามวันก็จะได้เงินสองหมื่นเ
“เดี๋ยวสิคะ รีบไปไหนอยู่รอเพื่อนของเพียงพอก่อนสิคะ รับรองว่าเพื่อนเพียงพอคนนี้ถูกใจพี่แน่นอนค่ะ” เทมป์จากตอนแรกดีใจที่เธอยื่นมือมาจับ แต่เมื่อเห็นหายนะลาง ๆ ก็อยากจะรีบเผ่นหนี “เอ่อน้องเพียง เดี๋ยวนัดกันใหม่ดีกว่าครับ พอดีเพิ่งนึกได้ว่ามีธุระ” เมื่อเจสซี่รีบวิ่งมาแบบไม่คิดชีวิตราวกับแรดชู







