บทที่ 5 สะระแหน่ 1/2

ใช้ชีวิตผ่านไปหนึ่งเดือนหลังปรับความเข้าใจกันแบบแปลก ๆ ด้วยการพาไปกินโจ๊ก ความสัมพันธ์ของเขาและเธอก็กลับมาห่างเหินอีกครั้ง แม้จะมีเงินใช้แต่มันก็ไม่ใช่ป่ะวะที่จะแบบเดี๋ยวก็ดีใส่เดี๋ยวก็เมินเฉย มันสับสนมาก

          “เป็นอะไรถอนหายใจเป็นร้อยรอบ” เจสซี่ถามขึ้นหลังเติมคูชชันหน้าจนเนียนเด้งปัดแก้มสีชมพูซากุระเบา ๆ

          “เหมือนเดิมอีกแล้ว” ตอบแล้วก็ทรุดหน้าลงกับกระเป๋า และนี่เป็นกระเป๋าใบใหม่ที่ได้มาหลังจากวันที่มโนไปว่าเขาจะไล่ออกจากบ้าน แล้วตกเย็นก็มีกระเป๋าใบใหม่มารับพร้อมกับรอยยิ้มที่แสนประหยัดของเขา แต่นั่นเหมือนน้ำหล่อเลี้ยงหัวใจเธอเชียวนะ แต่ช่วงนี้เขาห่างเหินอีกแล้วและก็กลับดึกตีสองตีสาม ไม่บอกก็รู้ต้องไปนัดเจอแม่พวกผู้หญิงพวกนั้นแน่

          “โว้ย...เบื่อจริง ๆ คราวก่อนหอนเป็นหมา คราวนี้อะไรอีกคะสาว” จำได้ว่าดีกับผู้แล้วเพื่อนหอนไม่ไหว ยกความดีความชอบมาบรรยาย

          “ก็เขามาทำดีด้วยนี่นา” เสียงงอแงเหมือนเด็กตอบกลับเพื่อนเกย์อย่างเจสซี่

          “บอกให้แดกนักบาสก็ไม่เชื่อ เคี้ยวคนแก่ระวังติดฟันนะยะ” เจสซี่ผู้คร่ำหวอดเรื่องนี้กล่าวเตือนฉันด้วยความหวังดี แต่ใจมันไม่รักนี่หว่า

          “ได้กินไม่กลัว...แต่กลัวไม่ได้กินมีสิทธิ์ได้แค่มองนี่สิ” ทุกวันนี้แม้ว่าทำตัวเป็นเด็กดีแล้ว แต่ใจมันก็อยากครอบครองเขาป่ะวะ เลยทำให้ว้าวุ่นอยู่แบบนี้ เดี๋ยวก็ดีเดี๋ยวมีความคิดอัปรีย์ว่าไปนอนกับเขา แล้วตื่นขึ้นมาพบว่าแค่ฝันไป เบื่อความโมหะของตัวเองจริง

          “ไม่สารภาพไปตรง ๆ วะ” นุกกี้ก็อึดอัดเหมือนกันที่เพื่อนได้แค่มองแล้วก็ได้แค่คิดไปเองแบบนี้

          “กลัวโดนไล่ออกจากบ้าน” นี่แหละประเด็น หากเขารู้ว่าฉันคิดไม่ซื่อกับเขาแล้วเกิดรังเกียจไล่ออกจากบ้าน นอกจากไม่มีที่ซุกหัวนอนแล้ว อาจจะเหนื่อยกว่าเดิมหาเงินเรียนเองด้วย เพราะไม่มีความข้องเกี่ยวทางสายเลือดยกเว้นนามสกุลที่สามีของคุณอาของเธอเอ็นดูเลยให้มาใช้นามสกุลเดียวกัน เขาคงแปลก ๆ หากจะมีสัมพันธ์กับคนที่มีนามสกุลเหมือนกัน ไม่พ้นถูกนินทาอีก เขายิ่งรักภาพพจน์จะตายไป

          “เออ...เอาไว้เรียนจบค่อยบอก ตอนนี้ไม่พร้อมเลี้ยงเพื่อน” เจสซี่รีบเบรกหัวทิ่มทันที ทั้งที่เชียร์อยู่ทุกวัน อย่างน้อยจะทำอะไรให้ปลอดภัยในชีวิตไว้ก่อนเป็นดี

          “แล้วถ้าเกิดมีผู้หญิงมางาบไปก่อนล่ะเจสซี่ฉันไม่อกแตกตายหรือไง” จะว่าแรดก็แรดเถอะ ริอยากได้ผู้ปกครองมาเป็นคนรัก เอื้อมสูงเหลือเกิน จนสุดปลายมือก็ยังเอื้อมไม่ถึง สุดท้ายมานั่งเศร้าอยู่นี่แหละ

          “เปลี่ยนเป้าหมายเหอะ เชื่อฉัน”

          เพียงพอมองบนกับความคิดเพื่อนทันที และก็แยกย้ายกันเพราะวันนี้ เป็นวันที่เขามารับ แต่นั่นแหละเพราะเขาบอกว่ามาคุยงานแถวนี้เลยรับกลับด้วยกัน แต่เมื่อเดินมารอที่ลานจอดรถได้ห้านาที เสียงเตือนแชทของเขาก็เด้งขึ้น เธอหยิบอ่านก็ทำให้ยิ้มแก้มปริเมื่อรู้ว่าเขามาถึงแล้ว

          แต่ว่าเมื่อจะขึ้นไปนั่งข้างเขา ก็เห็นว่ามีผู้หญิงนั่งมาด้วยข้างหน้า...

          ‘นั่นไงไม่ทันขาดคำ มีคนใหม่อีกแล้ว’ เธอหน้าหดเหลือสองนิ้ว และอาการตื้อและจุกแน่นตรงลิ้นปี่ก็กำเริบเหมือนคนเป็นกรดไหลย้อน กระทั่งกลืนน้ำลายก็ลำบากใบหน้าง้ำงอทันทีเมื่อเขาหันมาช่องระหว่างกลาง โดยที่ผู้หญิงคนนั้นหันมาด้วยใบหน้าของเขาแทบจะแนบชิดกัน และได้รับสายตากดดันส่งมา

          มือของเธอค่อย ๆ ยกขึ้นพนมไหว้อย่างมีมารยาทพร้อมกับทักทายเขาทันที

          “สวัสดีค่ะคุณอคิน สวัสดีค่ะคุณ...” เธอลากเสียงทั้งยักคิ้วถามเขาว่าจะให้เรียกผู้หญิงของเขาว่าอย่างไร

          “คุณปาลิน” เมื่อพยักหน้าแล้วก็หันไปพูดกับอีกคนอีกครั้ง

          “สวัสดีค่ะคุณปาลิน”

ผู้หญิงคนนั้นฉีกยิ้มให้ยื่นไมตรี แต่เธอรู้ว่านั่นปลอมสิ้นดี ทำไมน่ะเหรอ ก็สายตาผู้หญิงน่ะดูกันออก เพราะผีย่อมเห็นผี เธอก็จ้องจะอยากได้เขา ส่วนคุณปาลินอะไรนี่ก็คงไม่ต่างกัน

“หลานของคินน่ารักจังเลยนะคะ สวยด้วยแบบนี้มีคนมาจีบเยอะใช่ไหมคะ”

นั่นไงคุยกันสองคน แต่มาแซะฉันทำไม ไม่รู้หรือไงว่าเขาน่ะไม่อยากให้ฉันมีแฟนก่อนเรียนจบนะ แต่ฉันน่ะไม่มีอยู่แล้วล่ะ เพราะคนที่อยากได้เป็นแฟนนั่งอยู่ข้างหล่อนนั่นไงล่ะ

“อื้ม” เสียงของอคินตอบแบบขอไปที เธอรับรู้ได้ทันทีว่าเขาไม่พอใจ เห็นแบบนี้แล้วอยากจะนัดคุณปาลินอะไรนี่จัดสักแมทข้างนอก ทำภาพพจน์ที่สร้างมาหนึ่งเดือนของฉันเสียหายหมด นี่หมดหนทางจะเข้าหาแล้วนะ เหลวไหลอีกครั้งมีหวังได้ระเห็จออกไปหาที่อยู่ใหม่

“แล้วเรียนเอกอะไรคะ” นั่นแทนที่จะถามฉันที่นั่งข้างหลัง ดันไปวางมือบนหน้าขาเขาไม่ต้องบอกก็รู้อยากแสดงตัวว่าเป็นอะไรกับเขาสินะ

‘หึงโว้ยยย’ ได้แค่ตะโกนในใจ

อคินเหลือบตามองที่กระจกมองหลัง เห็นยายตัวแสบแบะปากก็รับรู้แล้วว่าไม่พอใจ เขาจึงจับมือของปาลินเบา ๆ แล้วก็เอื้อมไปวางไว้ที่ตักของเธออย่างนิ่มนวล ไม่ให้ดูน่าเกลียด