บทที่ 4 เข้าใจผิด 2/2

“จะไปไหน” ราวกับเสียงจากนรกดังมา ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่กันนะที่เสียวสันหลังทุกทีเวลาทำผิดแล้วเขาเรียกคุย กะว่าจะหลบหน้าสักสองสามวันดันตื่นเช้าอีก

          “จะไปเรียนค่ะ” วันนี้ไม่กวนประสาทน่าจะเป็นอะไรที่ปลอดภัยในชีวิตที่สุด พร้อมกับส่งยิ้มหวาน ๆ ไปให้แม้จะตอแหลมากก็ตาม แต่เพื่อนสอนไว้

          “แล้ว...?” เขาเลิกคิ้วมองสภาพแล้วก็หอบกระเป๋าออกไป คงลืมสินะว่าไม่มีอะไรให้ลงโทษแล้วเหลือแค่ไปกลับเอง

          “ไม่ใช่ให้เดินไปเรียนเองเหรอ?” เธอขมวดคิ้วสงสัยแต่พลั้งปากถามออกไปแล้ว

          “บอกเมื่อไหร่” อคินทำท่านึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก เขาเผลอสั่งอย่างใจร้ายด้วยความโมโหไปตอนไหนหรือเปล่า

          “ก็ตัดบัตรเครดิตแล้ว คืนเอทีเอ็มแล้ว เหลือแค่เดินไปเรียนแล้วค่ะ ไม่เหลืออะไรให้ลงโทษแล้วนะ...หรือ...ว่า” อยู่ ๆ ก็คิดมาได้พลันน้ำตาก็ปริ่มขึ้นมาที่ขอบตาทันที

          “อย่าเพิ่งเลยนะ...ขอเวลาหน่อย” ดวงตาฉ่ำวาวด้วยน้ำตาที่คิดว่าเขาจะไล่ออกจากบ้านหรือเปล่า มองเขาอย่างขอร้อง

          อคินมึนงงไปหมด เป็นอะไรอีกยายตัวแสบมายืนบีบน้ำตาแต่เช้า

          “ยังไงก็ขอหาที่อยู่ก่อนนะ...ถ้าจะไล่...แต่ไม่นานหรอก” พูดจบไม่รอให้คนนั้นตอบกลับก็รีบวิ่งปาดน้ำตาออกไปทันที จนป้าปิ่นที่ออกมาถามว่าคุณหนูเพียงพอเป็นอะไร

          “วันนี้ดุอะไรอีกคะ นั่นร้องไห้ไปเลย คุณอคินก็อย่าดุนักเลยค่ะ คุณเพียงโตแล้วนะคะ นี่ข้าวก็ทำให้ไม่ยอมกินไม่รู้จะเป็นโรคกระเพาะแล้วหรือเปล่าเห็นแอบกินยาเคลือบกระเพาะ ถามเท่าไหร่ก็ไม่ตอบ” พูดจบป้าปิ่นก็เดินจากไปทิ้งให้อคินเป็นผู้ผิดเพียงผู้เดียว

          “อะไรวะ...ไม่ฟังสักคน...โดนด่าตั้งแต่เมื่อคืนแล้วนะ” อคินหงุดหงิดและอารมณ์เสียที่สุด แต่ก็เลือกจะเดินไปหยิบกุญแจรถแล้วขับออกไป พลางมองซ้ายขวาว่าเดินไปถึงไหนแล้ว และก็เห็นเดินไปปาดน้ำตาอยู่ตรงนั้น จึงตบไฟเลี้ยวแล้วจอดเลยไปด้านหน้า ลงไปลากยายตัวดีขึ้นรถ

          “คุณอคิน...!” เสียงเครือสั่นมองดวงหน้าพร่าเลือนที่ไม่ชัดเจนเพราะกำลังร้องไห้ น้ำตาเอ่อในดวงตาจนเห็นเขาซ้อนเป็นหลาย ๆ ภาพแต่ทำไมยังหล่อเหมือนเดิม ขนาดกำลังเศร้าก็ยังแพ้ความหล่อเขาเหรอเนี่ย

          “ขึ้นรถคุยกันดี ๆ” เขาสั่งเสียงเรียบให้กับคนที่ชอบโวยวายขึ้นรถ แล้วก็ดึงเข็มขัดคาดให้ และส่งทิชชูให้เช็ดน้ำตาสั่งน้ำมูกที่มันหยดย้อยลงมาจนเหมือนเด็กเข้าไปทุกที

          เขาขับรถไปเรื่อย ๆ จนใกล้ถึงมหาวิทยาลัยของยายตัวแสบที่ร้องไห้อย่างเอาเป็นเอาตาย เขาเลยให้ร้องไห้พอจนเมื่อถึงร้านโจ๊กชื่อดังที่อร่อยที่สุด เขาก็จอดรถแล้วเปิดประตูให้จนพามาสั่งในร้านและสั่งโจ๊กใส่ไข่พิเศษหมูสับพิเศษตับ เพราะคิดว่าต้องเป็นวันนั้นของเดือนแน่ ๆ ร้องไห้แบบไร้เหตุผล

          จากที่น้ำตาปริ่มอยู่ที่ขอบตาจนแห้งสนิทแล้ว เห็นโจ๊กเจ้าอร่อยที่ตัวเองอยากกินมาตั้งนาน แต่ตื่นไม่เคยทันและก็อยู่ไกล กว่าจะถึงมหาวิทยาลัยร้านก็ปิดพอดีเพราะขายหมดแล้ว ด้วยดวงตาสุกสกาวอีกครั้ง

          ‘เอาวะ โดนไล่ออกจากบ้านก็ต้องกินให้อิ่มท้อง’

          เธอเติมพริกป่นและน้ำส้มสายชูตามด้วยแม็กกี้จนคนอีกฝั่งต้องตีมือ

          “พอแล้วอย่ากินเค็มเดี๋ยวเป็นโรคไต” เสียงดุเหมือนพ่อดุลูกทำเอาเธอบึนปากใส่เขา แล้วก็พอแค่นั้นโรยพริกไทยบนไข่ลวกแล้วเจาะมันตักเป่าแล้วกินราวกับหิวโหย

          ลืมไปแล้วว่าข้าวมื้อล่าสุดวันไหน ไม่ทำงานก็นอนมาสามวันแล้ว แม้เพื่อนจะบอกว่าเดี๋ยวก็ตาย แต่เธอว่าก็ไม่เห็นตาย เพราะเวลากินก็นอนทั้งวัน หัวค่ำก็ออกไปทำงานเหนื่อยจนไม่อยากกินอะไร วันนี้ร่างกายคงกระหายข้าวละมั้งถึงได้กินเอากินเอาจนหมดถ้วยก่อนเขาด้วยซ้ำ

          ท่าทางการกินอย่างหิวโหยเช่นนี้ ทำให้คนพามารู้สึกผิด นี่ไม่เคยกินเลยหรือไง ป้าปิ่นก็ไม่ได้ให้อดข้าวสักหน่อย จนเขาต้องสั่งมาอีกถ้วย

          “พอแล้วค่ะอิ่มมากเดี๋ยวปวดท้อง”

          “กินเข้าไป” เขาไม่พูดเยอะแล้วก็สั่งให้กินให้อิ่ม อารมณ์จะได้ดี เลิกฟูมฟายเสียที เพราะอยากจะคุยตั้งแต่เมื่อคืนก็หลับไปก่อน

          สุดท้ายขัดคนที่ทำตัวเหมือนพ่อไม่ได้ก็เลยต้องกินเข้าไป จนรู้สึกแน่นท้องไปหมด เขาก็จ่ายเงินพาเธอขึ้นรถต่อไปยังคอนโดที่เขาเคยอยู่ตอนเรียน แต่ไม่ได้อยู่แล้วให้เธอไปเปลี่ยนชุดจะได้ออกมาคุยกัน

          สาบานว่าไม่เคยใส่ใจผู้หญิงคนไหนเท่านี้มาก่อน เหมือนลูกคนหนึ่ง แล้วบอกกี่ทีแล้วก็ไม่ฟังเสื้อใส่ตัวใหญ่หน่อยจะได้พลางหน้าอกใหญ่ ๆ นี่ใส่แต่ชุดหด ๆ สั้น ๆ แม้ว่าเขาจะชอบมองแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะให้เธอใส่สั้นให้ใครมองก็ได้นะ

          เมื่อออกมาแล้วเธอก็นั่งข้างเขาระยะห่างกันไม่มาก รอฟังคำพิพากษาจากศาลที่เคารพ

          “ร้องไห้ทำไม” เสียงเข้มถามขึ้นแม้จะพยายามดัดให้มันไม่ดุแล้ว แต่ก็ทำไม่ได้พอเห็นหน้าเพียงพอเขาต้องสวมหน้ากากผู้ปกครองทุกที

          “ก็จะไล่ออกจากบ้านไม่ใช่เหรอ” เสียงอ้อมแอ้มตอบเขา

          “บอกเมื่อไหร่”

          “ก็...” นั่นสิบอกเมื่อไหร่วะ แต่คิดไปแล้วว่าต้องใช่แน่ ๆ เลยร้องไปก่อน

          เขาดีดนิ้วเข้าไปที่ขมับเธอไม่หนักไม่เบานัก จนเธอมุ่ยหน้าเหมือนเจ็บเสียเต็มประดา

          “โอ๊ย...”

          “ไม่ต้องแสดง เป็นอะไรมีประจำเดือน?” นั่นไงรู้อีกว่ามีประจำเดือน นี่เขาก็รู้อ่ะสิว่าเธอฟุ้งซ่าน

          “ช่าย...”

          “เลิกฟุ้งซ่านแล้วก็ไปเรียน ในนี้ยังไม่มีเงินถูกถอนไปเลยเอาเงินที่ไหนใช้” คราวนี้ซวยแล้ว เอาเงินที่ไหนใช้จะบอกยังไงดี ก็ดันปากดีก็ต้องรับผิดชอบคำพูดตัวเอง แม้ไม่ใช่กษัตริย์แต่เธอก็ไม่คืนคำ คิดจะหยิ่งต้องไปให้สุด เดี๋ยวจะหาว่าเป็นพวกกลับกลอกเชื่อไม่ได้

          “ไม่ได้ใช้?” คำถามต่อมาเร่งรัดอีกเมื่อเธอไม่ได้ตอบ

          เธอก็ไม่ได้ใช้จริง ๆ ประทังชีวิตด้วยน้ำกับแซนด์วิชที่มีวิญญาณผักกับแฮมแค่นั้นวันละมื้อ เพราะไม่อยากกินหรือกินไม่ลงนั่นเอง

“ผอมขนาดนี้แล้ว เดี๋ยวคนก็หาว่าฉันเลี้ยงไม่ดีอีก”

เขาหยิบธนบัตรใบละหนึ่งพันในกระเป๋าประมาณห้าใบยัดใส่ในกระเป๋าเงินของฉัน แล้วนั่นไอ้ความคิดฟุ้งซ่านเมื่อกี้หายวับแทนที่ด้วยรอยยิ้มแฉ่งแข่งกับตะวัน

“เอาไปแล้วจะได้ไม่ต้องเสียเวลาไปกด เลิกฟุ้งซ่านและตั้งใจเรียนซะ”

เขาจับแขนลากเธอลงมาที่รถแล้วขับไปส่งที่หน้าตึกคณะทำให้วันนี้เหมือนโลกจะสดใสขึ้นทันที เดินยิ้มร่าไปหาเพื่อน