บทที่4

 “เห็นจะไม่ได้การแล้วครับ ชาวบ้านบอกมีผีสาวออกอาละวาด” คำบอกของไอ้ชดทำให้ทั้งพ่อหมอสินและคุณน้อยขมวดคิ้ว

“เป็นไปได้อย่างไร หมู่บ้านเราไม่มีผีสางมานาน” พ่อหมอสินถามอย่างไม่อยากเชื่อ

“จริง ๆ ครับพ่อหมอ เมื่อคืนคนโดนหลอกเกือบสิบคน” ไอ้ชดได้รับแจ้งมาประมาณห้าคนรวมถึงไอ้กล้า แต่คิดว่ามีบางส่วนอาจจะยังไม่มาแจ้ง ไอ้ชดก็เลยนับเพิ่มไปอีกนิดเพื่อให้เรื่องมันใหญ่ขึ้นมาอีกหน่อย

คำว่าโดนหลอกเกือบสิบคนนั้นทำให้คุณศรัณย์หยุดมือจากการกินข้าวและหันมาถามไอ้ชดอย่างเป็นจริงเป็นจัง

“มันมาหลอกทำไม ต้องการอะไร” ปกติผีที่สามารถปรากฏกายให้คนมองเห็นได้ต้องมีความปรารถนาอันแรงกล้า หรือไม่ก็มีแรงแค้นมากพอจะทำให้คนเห็นได้

“นังผีร้ายนั่น มาชวนผู้ชายไปเป็นผัวครับ” ชดเล่าไปด้วยใส่อารมณ์ไปด้วยเพราะไอ้กล้า เกลอของเขาก็โดนเช่นกัน ตอนนี้มันยังนอนซมอยู่ในเรือนหัวทุ่งนา

“ชวนไปเป็นผัวรึ” คุณศรัณย์ขมวดคิ้วหันมองหน้าบิดาเพื่อปรึกษา ระหว่างที่พ่อหมอสินกำลังใช้ความคิดชดก็เสริมขึ้นอีก

“ไอ้กล้าก็โดนนะครับคุณศรัณย์ แต่ดีที่ว่ามันถึงบ้านก่อนก็เลยได้สายสิญจน์คุณศรัณย์ช่วยไว้ นังผีนั่นตามไอ้กล้าจนถึงเรือน เกือบบีบคอมันตายแล้ว”

ไม่มีผีตนไหนบีบคอไอ้กล้ามันหรอก แต่ไอ้ชดใส่ไคล้เพิ่มไปอีกนิดเพราะถ้าไอ้กล้าไม่ทันขึ้นเรือน รับรองนังผีชั่วนั่นได้บีบคอตายคากองขี้ไอ้หลงแน่

“ไอ้กล้ามันเจอที่ไหน” คุณศรัณย์ขมวดคิ้วหนักกว่าเดิมเมื่อรู้ว่าบ่าวในเรือนก็โดนผีหลอกเช่นกัน คงเป็นผีแม่หม้ายสินะถึงได้ร้องหาผัวเช่นนั้น

“ท่าน้ำครับ” ไอ้ชดตอบด้วยความรวดเร็ว

“ท่าน้ำไหนไอ้ชด” คุณศรัณย์ถามเสียงแข็ง ท่าน้ำมีเป็นร้อยแล้วเขาจะรู้ได้อย่างไรว่าต้องไปปราบผีที่ไหน

“ท่าน้ำเรือนท่านเจ้าคุณพิชิตครับ” ชื่อเรือนนั่นยิ่งทำให้ทั้งพ่อหมอสินและคุณศรัณย์ขมวดคิ้ว

จะไม่ให้ขมวดคิ้วได้อย่างไร ในเมื่อเรือนหลังนั้นอยู่ก่อนถึงเรือนพ่อหมอสินเพียงหลังเดียว หากในเวลานี้ไม่มีใครอาศัย มีเพียงบ่าวเฝ้าอยู่สี่ห้าคน

พระยาพิชิตท่านไปรับราชการในพระนคร นานทีปีหนถึงจะกลับมาเยี่ยมบ้านสักครา ครั้งก่อนเก่าทั้งพ่อหมอสินกับท่านเจ้าคุณก็เป็นเกลอกันมาแต่ครั้งยังไว้ผมจุกผมแกละ แต่เมื่อเติบใหญ่ต่างก็แยกย้ายกันทำงานอย่างที่เห็น

พระยาพิชิตรับราชการ ส่วนพ่อหมอสินเป็นหมอผีและทำการค้าขาย พบเจอกันบ้างเมื่อท่านกลับมาเยี่ยมเยียนบ้าน แต่ถ้านับเวลาแล้วก็เกือบสิบปีแล้วที่ไม่ได้พบเจอสหายเก่า

“เรือนท่านเจ้าคุณพิชิตที่อยู่ติดเรือนเรานี่เหรอคะคุณพี่” คุณน้อยเอ่ยถามผู้เป็นสามีอย่างไม่อยากเชื่อ

“ใช่จ้ะ น้อง” พ่อหมอสินตอบเมียรักเสียงหวาน ไอ้ชดต้องรีบก้มหน้ากลั้นยิ้ม หวานกันอย่างนี้ไงเล่าคุณน้อยถึงได้มีลูกถึงเก้าคน คุณศรัณย์เมินความหวานของพ่อแม่แล้วหันมาสั่งความไอ้ชดแทน

“เอ็งไปบอกความชาวบ้านว่าคืนนี้ ข้าจะจัดการให้ ขอให้ทุกคนเข้านอนแต่หัวค่ำ ได้ยินสิ่งใดก็มิควรเปิดประตูหน้าต่างออกมาสอดรู้ คืนนี้ข้าจะจัดการนังผีตนนั้นเอง”

บทที่ 3 จัดการผีสาว

ศรัณย์นึกสงสารนังผีตนนั้นเสียจริง ไม่รู้หรือไรว่าย่านนี้เขาดูแล กล้ามาสร้างความวุ่นวายให้คนในหมู่บ้านได้อย่างไร จับถ่วงน้ำเป็นการสั่งสอนไม่ให้เป็นเยี่ยงอย่างกับผีตนอื่นดีไหม แต่ก็คงทำดังใจหมายไม่ได้ เพราะพ่อหมอสินกำชับหนักหนาว่าห้ามใช้อาคมทำร้ายใคร

ไม่ว่าจะเป็นคนหรือเป็นผี

ไม่ว่าจะคนหรือผีก็อยู่ร่วมกันได้ เพียงแต่ไม่ควรรังแกกัน หากเจอว่าใครเบียดเบียนก็ต้องช่วยเหลือเพื่อให้ฝ่ายที่เป็นทุกข์ได้พ้นทุกข์

“ครับคุณศรัณย์ ผมจะรีบไปบอกชาวบ้าน พระอาทิตย์ตกดินให้รีบดับไฟเข้านอน”

ไอ้ชดรีบไปป่าวประกาศให้รู้กันถ้วนหน้าทั้งเรือนเล็กเรือนใหญ่ในเขตหมู่บ้าน ว่าคืนนี้คุณศรัณย์จะทำพิธีปราบผีสาวที่ออกหลอกชาวบ้านให้ไปเป็นผัว

น่ากลัวเสียเหลือเกิน ใครที่ได้ผีเป็นเมียไม่แคล้วคงต้องโดนมันสูบวิญญาณแห้งเหี่ยวตายอย่างแน่นอน

เวลานี้ไอ้กล้านอนซมจับไข้หัวโกร๋น ความกล้าที่เคยมีตามชื่อยามนี้หดหายแทบหมด บัดนี้กลัวแม้กระทั่งเสียงลมเสียงใบไม้

“ไอ้กล้าอยู่หรือไม่”

“ใคร...” แม้เสียงตอบรับของมันก็เบาราวกับกลัวว่านังผีร้ายนั่นจะได้ยิน

“ข้าเอง ชด” ไอ้ชดเดินขึ้นเรือนมาพร้อมน้ำมนต์และสายสิญจน์ที่คุณศรัณย์ฝากมาให้ไอ้กล้าเพื่อแก้พิษไข้

“คุณศรัณย์ฝากมาให้เอ็งอาบน้ำมนต์กับผูกสายสิญจน์นี้ไว้กับตัว นังผีนั่นจะได้ไม่ตามมาหลอกหลอน เออ คืนนี้คุณศรัณย์จะจัดการนังผีร้ายนั่นให้ เอ็งไม่ต้องกลัว” ได้ฟังที่ไอ้ชดบอกก็ปล่อยโฮออกมาทันที

“คุณศรัณย์ของบ่าว”

ไอ้กล้าได้ฟังก็น้ำตาไหล ดีใจเหลือเกินที่คุณศรัณย์จะจัดการนังผีตัวร้ายนั่นให้