บทที่ 4 ลองคบกันดูไหม

"หม้อแกงเลือกหน่อยว่าจะดูหนังผีหรือว่าหนังแอ็คชั่น"

หญิงสาวจ้องมองไปยังใบหน้าของเขาก่อนจะกะพริบตาปริบ ยิ้มแห้งหัวเราะออกมาทันที

"แฮะ! ฉันกลัวผี"

และเมื่อชายหนุ่มได้ยินแบบนั้นก็หัวเราะขำออกมาก่อนจะเปลี่ยนไปซื้อตัวหนังแอคชั่นแทน ก็ยังดีกว่าให้เธอดูหนังผีละมั้ง เอาจริงก็ไม่ใช่แนวเหมือนกันนะ

"รอฉันตรงนี้ก่อนเดี๋ยวไปซื้อน้ำกับป๊อปคอร์นให้"

"หญิงสาวพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะไปหาที่นั่งรอ เพียงไม่นานเขาก็เดินมา

"เธอถือน้ำนะ ไปกันเถอะน่าจะได้เวลาแล้ว"

หญิงสาวเดินตามชายหนุ่มไปไม่พูดอะไร ปอร์เช่ยื่นตั๋วหนังให้กับเจ้าหน้าที่จากนั้นก็เดินไปที่โรงหนังหมายเลข 1 ซึ่งชายหนุ่มจองเป็นโซฟาแบบส่วนตัว ถ้าเป็นแบบนี้อาจจะได้สวีทกันอยู่สองคนก็ได้

"กำลังจินตนาการอะไรอยู่"

"จินตนาการอะไรเล่า ก็แค่เห็นว่ามันสะดวกดีเฉย ๆ"

"งั้นเหรอ นั่งเถอะดูหนังกัน"

เขาพาเธอไปนั่งลงตรงโซฟา ไม่ลืมที่จะส่งป๊อปคอร์นมาวางไว้ที่ตักของเธอ บอกตามตรงว่าตอนนี้หม้อแกงดูหนังไม่รู้เรื่องเลย เอาแต่มองหน้าชายที่อยู่ข้างกายไม่หยุด แถมมือยังคาอยู่บนถังป๊อปคอร์น ซึ่งมันอยู่บนตักของเธอ

"ปอร์เช่นายเอาไปถือเองไหม"

"ทำไมถือป๊อปคอร์นให้แค่นี้เองไม่ได้ไง"

เขาบ่นออกมาก่อนจะล้วงมือเข้าไปในถังป๊อปคอร์นอีกครั้ง จากนั้นก็หันไปสนใจหนังตรงหน้าต่อ ซึ่งหญิงสาวรู้สึกเขินไม่น้อยเลย แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะเขาจะหันมาดุอีก

"ก็ไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย"

"ไม่ต้องบ่นเยอะเข้าใจไหมจะดูหนัง"

และตอนนี้หนังก็ฉายไปประมาณครึ่งเรื่องแล้ว ดูเหมือนว่าเขาจะรู้สึกอิ่ม เธอจึงปิดฝาแล้วเอาวางไว้ข้างโซฟา ก่อนจะสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อปอร์เช่เอนหัวมาซบลงตรงไหล่ของตัวเธอ

"ปอร์เช่..."

"หืม ว่า"

หม้อแกงนิ่งเกร็งไปหมดทั้งตัว เพราะตอนนี้เธอเอาแต่จ้องหน้าชายหนุ่มไม่หยุด การกระทำของเขามันทำให้เธอเริ่มที่จะถอนตัวออกไปไม่ได้ อยากจะถามออกไปตามตรงว่าทำไมถึงทำแบบนี้ แต่ก็ใจยังไม่กล้าพอ และกลัวคำตอบที่ไม่ถูกใจด้วย

"กลับกันได้แล้ว ค่ำแล้วนะ"

และเมื่อหนังจบเขาก็กุมมือเธอเดินออกไปจากโรงหนัง เดินย่อยน้ำกับป๊อปคอร์นไปด้วยเนื่องจากว่ากินกันไปค่อนข้างเยอะพอสมควร ทั้งสองคนพากันเดินไปถึงลานจอดรถ ซึ่งปอร์เช่ก็พาเธอไปส่งที่คอนโด นั่งคิดทบทวนตลอดทางว่าจะพูดออกไปดีไหม แต่มาถึงขนาดนี้แล้วคงต้องพูดออกไป

"ปอร์เช่"

"ว่า..."

เขาเอ่ยออกมาพร้อมกับเหลือบสายตาหันมามองด้วยความสงสัย เธออ้ำอึ้งอยู่ไม่กล้าพูดออกไป อย่างแรกก็กลัวคำตอบนั่นแหละ แต่อีกใจถ้าไม่พูดเธอก็จะต้องถลำลึกไปมากกว่านี้อีก

"คือฉัน..."

"อะไร"

"ฉันชอบนายปอร์เช่"

เธอทำใจกล้าพูดออกไปอย่างรู้สึกเขิน ไม่คิดเลยว่าจะใจกล้าหน้าด้านบอกรักผู้ชายก่อนแบบนี้ เป็นการกระทำที่ดูไม่เป็นกุลสตรีเลย แต่ไหนเขาทำหน้าเรียบเฉยแบบนั้นล่ะ ไม่ตกใจหน่อยเหรอ

"ฉันรู้อยู่แล้ว"

"หือ รู้แล้ว!"

ฮะ! หมายความว่ายังไงที่บอกว่ารู้อยู่แล้ว แสดงว่าเขาดูออกตั้งแต่แรกอย่างนั้นเหรอ

"อือ รู้"

เขาเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยไม่ได้ดูแปลกใจอะไร แต่ที่แปลกใจคือเธอแอบชอบเขาตั้งแต่เรียนอยู่ปี 2 แต่เพิ่งมาบอกรักตอนอยู่ปี 4 เนี่ยนะ เอาจริงตอนที่ได้ยินประโยคบอกรักจากเธอ เขาก็แอบรู้สึกดีเหมือนกันนะ รู้สึกได้ว่าตั้งแต่อยู่ใกล้กันความรู้สึกของเขาเริ่มเปลี่ยน ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน

"เอ่อ... แล้วทำไมถึงรู้ล่ะ"

เธอหลุบตาลงต่ำก่อนจะเอ่ยถามเพราะอยากจะทราบคำตอบจากเขา

"เธอตามติดฉันตั้ง 2 ปีอย่างกับผีสิง ไปที่ไหนก็เจอเธอ คงมองไม่ออกหรอกมั้ง"

เขายิ้มออกมาก่อนจะยื่นมือไปแตะศีรษะของเธออย่างเอ็นดู และดูเหมือนว่าคราวนี้เธอจะรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง

"นายเห็นฉันด้วยเหรอ"

"ถามอะไรแบบนั้น เธอเป็นคนนะไม่ใช่ผี เฮ้อ!"

หญิงสาวหลุดขำออกมาทันทีที่ปอร์เช่พูดแบบนั้น แสดงว่าเธอก็ยังพออยู่ในสายตาของเขาอยู่ล่ะมั้ง งั้นจะได้รู้ว่าเธอตามเขาอยู่ตลอดตั้งแต่ปี 2

"เรามาลองคบกันดูไหมหม้อแกง"

และเมื่อหญิงสาวได้ยินแบบนั้นก็อ้าปากค้างอย่างช็อกไปเลย ใครจะคิดว่าถ้าที่เธอแอบชอบมาตลอดมาขอคบอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว

"จะ...จะดีเหรอ"

เธอเอ่ยตอบกลับไปเสียงสั่น แต่ทว่าใบหน้านั้นหัวเราะขำออกมา เธอจึงไม่รู้ว่าเขาพูดจริงหรือว่าพูดเล่นเพียงเท่านั้น

"ดีสิ ก็ลองคบกันดูไม่เห็นเสียหายอะไรเลย ตกลงไหมล่ะ"

"อื้ม ตกลง"

ทั้งสองคนมองสบตากันก่อนจะยิ้มออกมา และเมื่อมาถึงที่คอนโดเขาก็ไล่ให้เธอรีบขึ้นไปนอนพักผ่อน แบบนี้ก็สำเร็จแล้วสินะ พรุ่งนี้จะไปทวงเบอร์โทรศัพท์จากไอ้ไทเกอร์ เขาจะต้องได้น้องมะปรางมาเป็นแฟนให้ได้เลย...

เช้าวันต่อมา...

ปอร์เช่ตื่นนอนแต่เช้าตรู่ อาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดช็อป จากนั้นก็ขับรถมาที่มหาวิทยาลัย และเมื่อเดินเข้ามาถึงหน้าตึกก็เจอเพื่อนรักทั้ง 4 คนนั่งเรียงกันอย่างกับบอยแบนด์

"ไงไอ้พวกเพื่อนบ้า ทำไมมาเรียนแต่เช้าจัง"

"มึงมาสายหรือเปล่า"

"สายตรงไหนก็มาปกติ ไอ้เกอร์มึงเตรียมเบอร์น้องมะปรางให้กูหรือยัง ยัยแว่นตกลงคบกับกูแล้วนะเว้ย"

ไทเกอร์ได้ยินแบบนั้นก็หันไปมองสบตากับเพื่อนอย่างอึ้งไป ก็ไม่คิดว่าจะรวดเร็วขนาดนี้ เพิ่งจะผ่านมาไม่กี่วันเอง

"ไวฉิบหายไอ้สัส"

ปากบ่นออกมาแต่ก็ยอมที่จะให้เบอร์ของน้องมะปรางแก่เพื่อนรัก ซึ่งตอนนี้ปอร์เช่เซฟเอาไว้ในโทรศัพท์เรียบร้อยแล้ว

"แล้วยัยแว่นมึงจะเอายังไง"

แบรี่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง เอาจริงเลยนะเขารู้สึกสงสารผู้หญิงอีกคนมาก ที่จะต้องมาเป็นหมากในเกมของพวกผู้ชายอย่างเช่นพวกเขา

"ก็คบไปก่อนสักพักค่อยเลิก"

สายตาที่แบรี่มองมาเหมือนกับเขาเป็นกิ้งกือไส้เดือนยังไงอย่างนั้น สรุปเขาทำอะไรผิดนักหนา ก็แค่คบกันเองนะ ยังไม่ได้กินกันสักหน่อยไม่เห็นมีอะไรเสียหาย

"ปอร์เช่"

ก่อนที่พวกเขาจะได้พูดอะไรกันต่อ ก็ต้องหยุดชะงักไปเมื่อยัยแว่นสุดเนิร์ดเดินเข้ามาหาเขา

"มาแล้วเหรอ... มานั่งตรงนี้ รู้จักเพื่อนของฉันไว้นะ คนนี้ชื่อแบรี่ คนนี้ชื่อไทเกอร์ ส่วนคนนี้โดมิโน คนนั้นชื่อคอปเตอร์ ส่วนนี่หม้อแกงนะเว้ยแฟนกู"

เขาหันไปแนะนำเพื่อนให้หม้อแกงรู้จัก โดยที่หญิงสาวเอ่ยทักทายทุกคนด้วยสีหน้ายิ้มแย้มอารมณ์ดีเป็นพิเศษ

"ยินดีที่ได้รู้จักนะหม้อแกง"

แบรี่เอ่ยออกมาพร้อมกับส่งยิ้มไปให้ ทำไมดูจากสายตาเหมือนกับว่าเพื่อนของเขาแอบชอบผู้หญิงคนนี้อยู่ แต่เขาไม่แคร์หรอกดีซะอีก ถ้าเพื่อนของเขาชอบยัยนั่นจริง ๆ ก็เชียร์ให้จีบแล้วไปคบกันเลย ส่วนสุดหล่อดีกรีเดือนคณะวิศวะก็จะได้ไปคบกับน้องมะปรางดาวคณะบัญชี เหมาะสมกันที่สุด

"ยินดีที่ได้รู้จักนะคะทุกคน ปอร์เช่เราเอาขนมมาให้ เดี๋ยวต้องไปเรียนแล้วเย็นนี้เจอกันนะ จะได้ทำรายงานให้เสร็จ"

เขายื่นมือไปรับขนมก่อนจะโบกไม้โบกมือให้แฟนของตัวเอง

"อืม เดี๋ยวโทรหานะ"

"อื้ม ไปนะ"

หญิงสาวยิ้มออกมาก่อนจะโค้งตัวเล็กน้อย และเดินออกไปจากตรงนั้นทันที เธอไม่ได้มีความระแวงอะไรกับผู้ชายที่รักเลยแม้แต่น้อย ทั้งที่ทุกอย่างมันก็เป็นแค่เกมที่เขาสร้างขึ้นเพื่อให้ได้ในสิ่งที่ต้องการเพียงเท่านั้น...