ชอบรึเปล่าครับ?

หลายวันต่อมา  

“พี่แทน^^” 

“เลิกงานแล้วเหรอครับ”ใบหน้าหล่อเอ่ยถามก่อนจะส่งยิ้มอบอุ่นให้อีกฝ่ายเท้ายาวก้าวไปหาคนตัวเล็กก่อนจะคว้ากระเป๋าในมือของเธอมาถือไว้ด้วยรอยยิ้มนิชามองการกระทำอันอ่อนโยนของอีกฝ่ายด้วยความรู้สึกดีเพียงแค่เห็นข้อความที่ทักมาบอกว่าอยากเลี้ยงข้าวเธอเพราะช่วยมาดูแลตอนป่วยเธอก็รอเวลาเลิกงานไม่ไหวแล้ว 

“คือนิชาถือเองได้นะคะ”คนตัวเล็กเอ่ยบอกอย่างเกรงใจ 

“ไม่เป็นไรครับมันไม่ได้หนักอะไรขึ้นรถกันเถอะเดี๋ยวรถติดนะ”ร่างสูงเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้มก่อนจะเดินนำไปที่รถหรูของตัวเอง 

“ว้าว..รถนี่มันแพงมากไม่ใช่หรอคะ!”ร่างสูงชะงักไปเล็กน้อยเพราะเขาเอารถที่เก่าและราคาถูกมาแล้วแต่ก็ไม่คิดว่ามันจะสะดุดตาอยู่ดีแทนไทไม่ได้พูดอะไรเพียงแต่เปิดประตูให้อีกฝ่ายได้เข้าไปนั่ง 

ร้านอาหาร 

“พะพี่แทนคือราคามัน..”ใบหน้าสวยมองราคาอาหารอย่างวิตกกังวลอันที่จริงเธอกินอะไรก็ได้และนึกว่าอีกฝ่ายจะแค่พาไปร้านอาหารธรรมดาแต่ไม่คิดว่าจะเลี้ยวเข้ามาทานในโรงแรมที่ติดอันดับในประเทศแบบนี้ 

“ถ้าพี่พูดมันก็อาจจะดูเป็นการโอ้อวดไปบ้างแต่ความจริงแล้วพี่อยู่คนเดียวมานานน่ะครับ” 

“วันๆก็ทำแต่งานไม่มีภาระที่ไหนพี่เลยมีเงินเก็บเยอะมากๆ”ร่างสูงเอ่ยตอบออกไปเพื่อลดความกังวลของอีกฝ่ายถ้าจะให้พูดตามความจริงคือคนอย่างเขาไม่มีทางไปเหยียบร้านข้างทางแน่นอน 

“เยอะมากๆเลยเหรอคะ”ใบหน้าสวยเบิกตาโตอย่างสนใจจนอีกฝ่ายที่เห็นก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้ 

“ครับ^^”เขาตอบกลับด้วยรอยยิ้มปนเสียงหัวเราะก่อนที่ทั้งคู่จะสั่งอาหารมาทานท่ามกลางเสียงดนตรีเบาๆและบรรยากาศยามค่ำคืนที่ชวนโรแมนติกเสียเหลือเกินในช่วงเวลาที่ผ่านมาก็มีบ้างที่คุยกันผ่านแชทไลน์แต่เนื่องจากเป็นบุคคลที่ยุ่งด้วยกันทั้งคู่เลยไม่ได้คุยกันเยอะเท่าไหร่แต่ความสัมพันธ์ก็คืบหน้าบ้างเล็กน้อย 

“ทานเสร็จแล้วเราไปเดินเล่นที่ดาดฟ้าไหมครับพี่ได้ยินมาว่าเขามีงานเกี่ยวกับดอกไม้อยู่นะ”ร่างบางตาลุกวาวทันทีด้วยความสนใจเพราะเธอนั้นชอบดอกไม้เอามากๆ 

“ดีเลยค่ะ^^”แทนไทมองคนตัวเล็กที่ยิ้มจนแก้มปริเขามองมันอย่างพอใจแน่นอนว่านี่ก็เป็นอีกเรื่องนึงที่เขารู้มาจากการสืบประวัติของเธอเลยทำการสั่งให้ลูกน้องติดต่อกับทางโรงแรมเพื่อจัดงานเกี่ยวกับดอกไม้ขึ้นมา 

“นิชาครับ…พี่ให้”นิชามองดอกไม้ช่อโตด้วยความตกใจหลังจากทานอาหารเสร็จทั้งคู่ก็เดินขึ้นมายังชั้นดาดฟ้าที่จัดโชว์ดอกไม้หลากหลายพันธ์และประดับไปด้วยแสงไฟทำให้บรรยากาศมันช่างอบอวลไปด้วยความโรแมนติกก่อนที่แทนไทจะขอตัวไปห้องน้ำและกลับมาพร้อมดอกกุหลาบสีแดงช่อโตซึ่งเป็นดอกไม้ที่เธอชอบที่สุด 

“พะพี่แทน..ขอบคุณนะคะ”มือบางยื่นไปรับด้วยความเขินอายใบหน้าของเธอขึ้นสีแดงท่ามกลางแสงไฟส่วนแทนไทก็ยกยิ้มทันทีเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายรู้สึกดีแค่ไหนที่ได้รับมัน 

“ชอบรึเปล่าครับ?”ใบหน้าหล่อเอ่ยถามมองคนตัวเล็กที่เอาแต่มองดอกกุหลาบด้วยสายตาอที่เต็มไปด้วยความรัก 

“ชอบค่ะชอบมากๆเลย..ขอบคุณนะคะ”นิชาเอ่ยขึ้นทั้งน้ำตาก่อนจะมองใบหน้าหล่อของแทนไทอย่างรู้สึกขอบคุณเพราะตั้งแต่เกิดมาเธอไม่เคยได้รับความรักในแนวนี้มาก่อนเลยสักครั้งแทนไทมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตานิ่งๆเพราะไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะดูสวยมากใบหน้าเรียวยาวหวานละมุนผิวของเธอขาวผ่องดุจหิมะเนียนนุ่มน่าสัมผัสอีกทั้งริมฝีปากชมพูระเรื่อที่น่าจับมาจูบนั่นอีก 

เรียกได้ว่าในตอนนี้เขาไม่อาจละสายตาออกจากคนตัวเล็กได้เลยแม้แต่วินาทีเดียว 

“พี่แทน?” 

“ดีใจที่นิชาชอบนะครับ”ร่างสูงดึงสติตัวเองกลับมาก่อนจะใช้มือหนาปาดน้ำตาออกจากใบหน้าสวยอย่างอ่อนโยนนิชาไล้ใบหน้าไปตามมือหนาของอีกฝ่ายท่าทางที่เหมือนลูกแมวตัวน้อยทำเอาหัวใจแกร่งของเขาเริ่มสั่นไหวจนต้องรีบชักมือกลับพร้อมกับหัวใจที่เต้นผิดจังหวะ 

“ดะ..ดึกแล้วกลับกันดีกว่าครับ”เขาเอ่ยบอกอย่างเสียอาการก่อนจะรีบหมุนตัวและเดินนำไปทันทีด้วยความรู้สึกแปลกๆที่เกิดขึ้นในใจ 

“วันนี้ขอบคุณมากเลยนะคะอาหารก็อร่อยดอกไม้ก็สวยมากด้วย”ร่างบางเอ่ยบอกด้วยใบหน้าสดใสวันนี้เป็นอีกวันที่เธอรู้สึกดีและประทับใจมาก 

“ครับ”แทนไทเอ่ยตอบสั้นๆคนตัวเล็กชะงักไปกับความแปลกของเขาเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้คิดอะไรก่อนจะลงจากรถและโบกมือลาด้วยรอยยิ้มและเดินเข้าบ้านไป 

“ชิบ!”ร่างสูงสถบออกมาดังๆก่อนจะปลดกระดุมเสื้อของตัวเองออกด้วยความหงุดหงิดเขาเดินเข้าบ้านพร้อมกับท่อนล่างที่แข็งตัวมาตั้งแต่ขับรถไปส่งคนตัวเล็กที่บ้านและเขาก็ต้องอดทนอดกลั้นกับกลิ่นหอมๆของเธอที่ตลบอบอวลอยู่ภายในรถมันยิ่งกระตุ้นอารมณ์ความดิบเถื่อนของตัวเองมากขึ้น 

“อึกกอ๊าาาา!”เสียงครางดังขึ้นเบาๆภายในห้องน้ำใบหน้าหล่อเงยหน้าขึ้นสูงพร้อมกับมือหนาที่กำลังสาวแก่นกายอันใหญ่โตของตัวเองเขาหลับตาลงภาพที่เห็นมีเพียงแต่ภาพของนิชาที่อยู่เต็มหัวของเขาไปหมด 

“แม่งเอ้ยอ๊าาาา!!”น้ำสีข่าวขุ่นพุ่งไปข้างหน้าพร้อมกับเสียงครางหลังจากปลดปล่อยเขามองน้ำรักของตัวเองที่พุ่งกระเด็นใส่กำแพงห้องน้ำก่อนที่สายน้ำจากฝักบัวจะช่วยล้างมันออกไป 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก 

“ทำลายรถเรียบร้อยแล้วครับ” 

“อืม”ร่างสูงเอ่ยตอบสั้นๆพร้อมกับปล่อยควันสีขาวลอยไปทั่วห้องทำงาน 

“คือผมถามได้ไหมครับว่าทำไมถึงต้องทำลาย”มือหนาที่กำลังเขียนอะไรบางอย่างหยุดชะงักลงเขาจะกล้าบอกได้ยังไงว่าสั่งให้ลูกน้องทำลายรถเพราะมันมีกลิ่นของร่างบางตลบอยู่ในรถจนทำอารมณ์เขาแปรปรวน 

“พวงมาลัยไม่ดี”เขาเอ่ยปัดๆก่อนจะไล่ลูกน้องออกไปทันทีมือหนาวางปากกาก่อนจะหยิบบุหรี่มวนใหม่ขึ้นมาจุดสูบพร้อมกับความว้าวุ่นในใจ 

“ลาลั้นลา~” 

“อารมณ์ดีจังนะ”นิชาสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงพี่ชายมาจากด้านหลัง 

“โอ้ยมาแบบให้สุ่มให้เสียงหน่อยสิคะ!น้องหัวใจวายตายขึ้นมาทำไง!”คนตัวเล็กเอ่ยบ่นก่อนจะมาจัดดอกไม้ใส่แจกันต่ออีกครั้งนทีมองการกระทำของน้องสาว นิ่งๆพร้อมกับความตงิดใจแปลกๆ 

“หนุ่มที่ไหนให้ดอกไม้”ร่างสูงแกล้งเอ่ยถามไปเล่นๆ 

“คิก”นทีขมวดคิ้วทันทีกับคำตอบที่เป็นการหัวเราะด้วยความเขินอายแบบนี้ 

“อย่าบอกนะว่ามีหนุ่มจริงๆ”เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงจริงจังนิชาอมยิ้มเล็กน้อยก่อนจะมองพี่ชายและตอบกลับไป 

“ค่ะ^^”คำตอบเพียงสั้นๆทำเอาคนเป็นพี่ชายสะตั้นไปทันทีหรือเพราะว่าเขายุ่งกับงานมากเกินไปเลยไม่รู้เลยว่าช่วงนี้น้องสาวของตัวเองกำลังมีความรัก 

“มันเป็นใคร!”ใบหน้าสวยถอนหายใจด้วยความเบื่อหน่ายมองนทีที่ถามด้วยน้ำเสียงแข็งๆพร้อมกับสายตาที่ไม่เป็นมิตรนั่นกี่ครั้งแล้วที่พี่ชายชอบเข้ามายุ่งกับคนที่เข้ามาจีบเธอจนพวกนั้นกลัวหัวหดไม่มาหาเธออีกเลย 

“ไม่บอก”ใบหน้าสวยเชิดขึ้นอย่ายียวนครั้งนี้เธอจะไม่ยอมให้พี่ชายเข้ามายุ่งกับความรักของเธออีกแล้ว 

“นิชา!” 

“พี่นทีน้องโตแล้วนะอายุ26แล้วหมดช่วงวัยรุ่นไปแล้วด้วยซ้ำ”ร่างบางเอ่ยโต้ทันทีเธอยังจำวันที่พี่ชายเข้าไปข่มขู่คนที่เข้ามาจีบเธอได้อยู่เลยหลังจากวันนั้นไปผู้ชายคนนั้นก็หายไปเลยแม้จะบังเอิญเดินเจอกันอีกฝ่ายก็รีบเลี่ยงออกห่างทันที 

“อีกอย่างพี่ก็คบกับพี่ทอรุ้งช่วงอายุนี้ไม่ใช่รึไงกัน!”มือบางรีบปิดปากของตัวเองที่เผลอพูดสิ่งที่ทำร้ายจิตใจของพี่ชายออกไปดวงตาของเธอเศร้าลงก่อนจะมองนทีที่เงียบไป 

“น้องขอโทษ..”เธอเอ่ยขึ้นอย่างรู้สึกผิด 

“มีอะไรให้ขอโทษกัน”นทีเอ่ยตอบเสียงเบาก่อนจะเป็นฝ่ายเดินเข้าห้องไปแทนนิชาใช้มือของตัวเองเขกเข้าที่หัวเป็นการทำโทษที่เข้าไปสะกิดรอยแผลของผู้เป็นพี่ชาย 

นทีเดินเข้าห้องมาพร้อมกับใบหน้าเศร้าเขามองภายในห้องที่ยังคงมีข้าวของเครื่องใช้ของอดีตคนรักความรักตลอด4ปีที่ผ่านมามันดีมาตลอดเขาผิดพลาดตรงไหนกันทอรุ้งถึงทิ้งเขาไปหาผู้ชายคนนั้น 

และหลังจากนั้นเขาก็ไม่เคยได้ข่าวของทอรุ้งอีกเลยเธอหายเข้าไปในกลีบเมฆแม้ว่าเขาจะใช้เส้นสายตำรวจของตัวเองตามหาเท่าไหร่ก็ไม่พบเลยสักนิดมันน่าแปลกมากแปลกจนเขาใจไม่ดีคิดว่าเธออาจจะไม่อยู่บนโลกใบนี้แล้วและคนที่สามารถลบตัวตนใครสักคนได้แบบนี้ก็มีอยู่คนเดียว 

“ไอแทนไทกูต้องรู้ให้ได้ว่ามึงเอาทอรุ้งไปไว้ที่ไหน”นทีเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวสายตาคมมองรูปภาพของอดีตคนรักอย่างคิดถึงข้างๆกันมีแหวนคู่ที่เขายังไม่ได้มอบให้เธอเลยสักครั้งแต่เธอก็มาทิ้งเขาและหายไปอยู่กับแทนไทเมื่อปีก่อนจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่เคยได้เห็นหน้าทอรุ้งเลยสักครั้ง