หล่อจัง

นิชาเดินขึ้นห้องมาอีกครั้งเธอมาพร้อมกับถุงยาและยาบำรุงเพราะเห็นว่าแทนไทดูไม่ค่อยมีเรี่ยวแรงมือบางเปิดระตูเข้าห้องก่อนจะกดล็อคมันริมฝีปากบางกำลังจะเอ่ยเรียกร่างสูงแต่ก็ต้องหยุดชะงักเพราะสิ่งที่เธอเห็นคือตอนนี้คืออีกฝ่ายกำลังนอนหลับอยู่ 

คนตัวเล็กตัดสินใจวางสิ่งของอย่างเบามือเพราะเธอไม่อยากรบกวนการพักผ่อนของคนป่วยแต่ถ้าปล่อยแผลไว้ก็อาจจะเกิดอันตรายมากยิ่งขึ้นเลยได้แต่ทำมันอย่างเบามือพอทำเสร็จก็เดินเข้าไปหาผ้าห่มมาห่มให้ก่อนจะแอบลอบมองใบหน้าหล่ออยู่แบบนั้น 

“หล่อจัง”ร่างบางหลุดปากพูดออกมาก่อนจะตกใจกับคำพูดของตัวเองเพราะเธอไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน 

ดวงตาสวยจ้องมองคนตรงหน้าที่นอนหลับสนิทผมสีดำสนิทพลิ้วไหวเบาๆใบหน้าเรียวยาวสง่างามประหนึ่งเทพบุตรจมูกก็โด่งเป็นสันรับกับบริมฝีปากหยักสวยสีเข้มได้เป็นอย่างดีเรียกได้ว่าเป็นผู้ชายที่เป็นอาหารตาได้ดีทีเดียว 

“อื้มมม”นิชาหลุดออกจากความคิดของตัวเองก่อนจะมองอีกฝ่ายที่ดูกระสับกระส่ายจากความหนาวเย็นมือบางขยับผ้าห่มให้ชิดตัวมากขึ้นแต่ดูท่าจะไม่ได้ผลเลยลุกขึ้นเพื่อจะไปหาอีกผืนแต่ทว่าข้อมือของเธอก็ถูกอีกฝ่ายจับไว้เสียก่อน 

“จะกลับ..แล้วเหรอครับ”แทนไทเอ่ยถามอย่างเลื่อนลอยเพราะความอยากให้สมจริงเลยเอายาที่นิชาเอามาให้ทิ้งไปส่วนยาลดไข้ที่ฉีดเข้ามาก็คงจะไม่ได้ผลกับเขาเท่าไหร่และแน่นอนว่าที่รั้งเธอไว้ไม่ใช่เพราะความเสน่ห์หาแต่กลัวตัวเองจะตายเสียมากกว่า 

“เปล่าค่ะเห็นพี่แทนหนาวนิชาจะไปหาผ้าห่มมาเพิ่ม”ร่างบางเอ่ยบอกก่อนจะจับมืออีกฝ่ายออกและเดินไปหาผ้าห่มอีกผืนที่อยู่ในห้องนอนมาห่มให้เขาอีกชั้น 

“ขอบคุณนะครับนิชา”แทนไทเอ่ยบอกเสียงเบาพิษไข้กำลังทำงานอย่างหนักและมันคือเรื่องจริงไม่ใช่เรื่องล้อเล่น 

“นอนพักนะคะนิชาจะเฝ้าไข้เอง”ร่างบางเอ่ยบอกพร้อมรอยยิ้มอ่อนเธอตบที่ผ้าห่มเบาๆเป็นการกล่อมไม่นานแทนไทก็หลับไปอีกครั้งในช่วงที่อีกฝ่ายหลับไปเธอก็คอยเช็กอาการของร่างสูงไม่ห่างทั้งเช็ดตัวและฉีดยาซ้ำอีกรอบวนอยู่แบบนี้ทั้งคืน 

เช้าวันต่อมา 

“อื้ออออ~”ดวงตาสวยค่อยๆลืมขึ้นก่อนจะเบิกโพล่งด้วยความตกใจเพราะสิ่งที่จำได้ล่าสุดคือการที่เธอนั่งเฝ้าไข้แทนไทแต่นั่งไปนั่งมาตัวเองก็เหนื่อยจากการดูแลอีกฝ่ายก็เผลอหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้ 

“เตียง?”ร่างบางเอ่ยขึ้นเบาๆมองดูรอบข้างอย่างมึนงงเพราะตอนนี้ตัวของเธอกำลังนอนอยู่บนเตียงนอนนุ่มนิชามองไปยังนาฬิกาบนผนังห้องและพบว่าตอนนี้กลายเป็นวันเช้าวันใหม่ไปเสียแล้ว 

แกร้ก 

“ตื่นแล้วเหรอครับ^^” 

“อ่าค่ะ..”เธอเอ่ยตอบอย่างอึนๆก่อนจะมองแทนไทที่มีใบหน้าที่ดูดีขึ้นมากจากเมื่อวาน 

“ออกมาทานข้าวเช้าสิครับผมทำไว้เยอะเลย”ใบหน้าหล่อเอ่ยบอกพร้อมฉีกยิ้มกว้างร่างบางค่อยๆลุกขึ้นจากเตียงก่อนจะสำรวจความเรียบร้อยของตัวเองรู้สึกเขินอายเล็กน้อยที่ต้องมาให้คนหล่ออย่างเขาเห็นเธอในสภาพย่ำแย่แบบนี้ 

“ทำไว้เยอะจริงๆสินะคะ”นิชาพูดขึ้นก่อนจะมองอาหารที่ถูกจัดอยู่เต็มโต๊ะร่างสูงเพียงยิ้มเล็กน้อยเขาแค่แกล้งเป็นทำแค่นั้นเพราะทุกอย่างล้วนมาจากของที่ลูกน้องซื้อมา 

“งั้นนิชาขอไปล้างหน้าล้างตาก่อนนะคะ”  

“ได้ครับผมเตรียมของที่ต้องใช้ไว้ในห้องน้ำแล้ว”แทนไทเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้มก่อนจะมองร่างบางที่เดินเข้าห้องน้ำไปยอมรับว่าตื่นมาก็ตกใจไม่น้อยที่เห็นอีกฝ่ายมานอนหลับอยู่ข้างๆนึกว่าเธอจะกลับไปแล้วเพราะมันผิดแผนตั้งแต่เขาโดนพิษไข้โจมตีอย่างไม่ทันตั้งตัวแต่พอเห็นแบบนี้ก็ทำให้เขาได้รู้ความจริงที่ว่าคนตัวเล็กที่แสนบอบบางคนนี้กำลังมีใจให้เขาอยู่เป็นแน่ 

“อื้ม..อร่อยจังเลยค่ะ^^”ใบหน้าสวยกล่าวด้วยรอยยิ้มไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะทำอาหารได้อร่อยขนาดนี้ 

“ขอบคุณที่ดูแลผมทั้งคืนนะครับนิชา”แทนไทเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้มเช่นกันใบหน้าสวยแดงขึ้นเล็กน้อยเมื่อนึกถึงตอนที่เขาอุ้มเธอเข้าห้องมาโชคดีแล้วที่ไม่ใช่คนตื่นง่ายเพราะไม่งั้นเผลอตื่นขึ้นมาตอนอยู่ในอ้อมแขนแกร่งนั่นเข้าเธอคงจะช็อกตายเพราะความเขินกันพอดี 

“ที่จริงก็ไม่ได้จะอยู่ทั้งคืนหรอกค่ะแต่เพราะอาจจะเพลียจากการทำงานเลยทำให้หลับไปง่ายๆแบบนั้น” 

“ขอโทษที่รบกวนด้วยนะคะ”ร่างบางเอ่ยประโยคยาวด้วยความเกรงใจเพราะสุดท้ายเธอเองก็รบกวนคนป่วยด้วยเช่นกัน 

“โชคดีที่ตัวนิชาเบาเหมือนขนนกเลยครับตอนผมอุ้มเลยไม่มีปัญหาอะไรอ๊ะ..ขอโทษที่แตะเนื้อต้องตัวโดยไม่ขอนะครับ” 

“พอดีผมเห็นว่านิชาดูนอนไม่ค่อยสบายเท่าไหร่ปลุกก็ไม่ตื่นผมเลยต้องอุ้มเข้าไปแทน”ร่างบางมองอีกฝ่ายที่พูดไปเกาแก้มตัวเองไปสรุปทั้งเธอและเขาก็ต่างเขินกันและกันนั้นแหละ 

บรรยากาศการทานอาหารเช้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มใบหน้าสวยยังคงแดงระเรื่องตลอดเวลาเพราะเธอรู้สึกเขินมากจริงๆที่แทนไทเอาใส่ใจเธอมากถึงขนาดนี้ดูได้จากสิ่งของที่เขาเตรียมมาให้เธอก็ล้วนแล้วแต่เป็นของแพงและดีทั้งนั้นมันสามารถบ่งบอกได้เลยว่าอีกฝ่ายใส่ใจเธอมากแค่ไหน 

หลังจากทานอาหารเสร็จนิชาก็มาล้างแผลให้กับแทนไทอีกรอบก่อนที่ร่างสูงจะพาคนตัวเล็กเดินชมห้องเล็กๆของตัวเองที่พึ่งซื้อมาได้ไม่กี่วันส่วนการตกแต่งก็ยกให้ลูกน้องจัดการเองทั้งหมด 

“มีแต่ของแพงๆทั้งนั้นเลยค่ะ”นิชาเอ่ยขึ้นมองดูของใช้ที่มีราคาอย่างน่าประหลาดใจทั้งเสื้อผ้าและน้ำหอมบลาๆมันแพงเกินกว่าจะคิดได้ว่าอีกฝ่ายเป็นแค่การ์ดหน้าผับ 

“เป็นของที่ลูกค้าให้มาน่ะครับลำพังทำงานการ์ดที่ผับจะไปมีเงินเยอะอะไรกัน”ร่างสูงเอ่ยแก้เขาคงลืมบอกลูกน้องเรื่องของใช้สินะ 

“ลูกค้าคงเอ็นดูพี่แทนน่าดูเลยนะคะ” 

“ก็…ครับแหะๆ”ร่างสูงหัวเราะอย่างเขินอายนิชามองก่อนจะยกยิ้มเพราะรู้อยู่แล้วว่าอีกฝ่ายคงจะฮอตน่าดูก็เล่นหล่อซะขนาดนี้อ่ะนะ 

“งั้นนิชาขอตัวก่อนดีกว่าค่ะใกล้จะได้เวลาที่พี่ชายกลับบ้านแล้ว”  

“ให้ผมไปส่งไหมครับ?” 

“ไม่เป็นไรค่ะนิชากลับเองดีกว่าอีกอย่างพี่แทนเป็นแผลอยู่ด้วยไข้ก็ยังไม่หายดีนอนพักผ่อนเถอะนะคะ”ร่างบางกล่าวด้วยรอยยิ้มก่อนจะเก็บของเตรียมตัวกลับบ้านตัวเองโชคดีที่วันนี้เป็นวันหยุดแถมพี่ชายก็ไปทำภารกิจอีกไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าพี่นทีรู้ว่าเธอไปค้างบ้านผู้ชายคนอื่นมาจะโดนบ่นยับแค่ไหน 

“ถ้างั้นก็เดินทางกลับดีๆถึงแล้วช่วยทักมาบอกหน่อยนะครับผมเป็นห่วง”ใบหน้าสวยขึ้นสีแดงระเรื่ออีกครั้งเธอจ้องมองร่างสูงพร้อมกับพยายามกลั้นความรู้สึกภายในใจเอาไว้ 

“ได้ค่ะ^^”นิชาเอ่ยลาด้วยรอยยิ้มสวยก่อนจะเดินลงจากตึกด้วยหัวใจที่พองโตเสียจนไม่สามารถกลั้นรอยยิ้มได้อีกต่อไป 

Rrrrr 

สายตาคมมองมือถือที่ส่งเสียงร้องก่อนจะกดรับเบอร์แปลกที่โทรเข้ามา 

“ครับ?” 

(ใช่เบอร์คุณแทนรึเปล่าครับ?ผมนทีเป็นพี่ชายของคุณหมอนิชาน่ะครับ)ริมฝีปากหนาแทบจะกลั้นขำออกมาไม่อยู่กับความมีมารยาทของนทีที่มีต่อเขาแต่ก็ต้องเก็บความตลกนี้ไว้และเอ่ยตอบกลับไป 

“ใช่ครับมีอะไรรึเปล่าครับ”เขาเอ่ยตอบกลับโดนใช้โทนเสียงที่นุ่มกว่าปกติ 

(คือว่าผมจะโทรมาขอบคุณน่ะครับที่วันนั้นช่วยน้องสาวผมเอาไว้ถ้าไม่รังเกียจผมอยากตอบแทนอะไรสักเล็กน้อยอย่างการเลี้ยงข้าว)มือหนาเคาะโต๊ะอย่างนึกสนุกเขาแทบรอวันที่จะได้เห็นสีหน้าของผู้กองนทีตอนรู้ว่าเขาคือผู้มีพระคุณของน้องสาวตัวเองไม่ไหวเสียแล้ว 

“ได้สิครับ” 

(ขอบคุณมากเลยครับไว้ผมจะโทรนัดวันเวลาอีกทีนะครับขอบคุณที่ช่วยน้องสาวผมจริงๆครับ)หลังจากสายถูกตัดไปแทนไทก็ระเบิดหัวเราะลั่นห้องไม่คิดว่าสิ่งที่เขาทำอยู่มันจะสนุกถึงเพียงนี้ 

และแน่นอนว่าก่อนที่จะได้ไปเจอกับผู้กองนทีในฐานะคนที่ช่วยน้องสาวเขาไว้เขาจะต้องทำคะแนนกับนิชาให้ได้มากที่สุดเสียก่อนเพื่อที่จะทำให้คนตัวเล็กหลงเขาอย่างถอนตัวไม่ขึ้น