เจ็บตรงไหนมาอีกแล้วเหรอคะ?

“อื้อออ”

“คุณหมออ!”ดวงตาสวยค่อยๆลืมขึ้นมากลิ่นยาอบอวลไปทั่วห้องก่อนจะค่อยๆลุกขึ้นเพื่อเรียบเรียงเรื่องราวมือบางกุมหัวตัวเองก่อนจะค่อยๆนึกย้อนไปก่อนที่เธอจะหมดสติ

“เขาไปไหนแล้วคะ”เธอเอ่ยถามเสียงเบาเพราะจำได้ว่าภาพสุดท้ายที่เธอเห็นคือใบหน้าหล่อที่กำลังร้องเรียกเธอเสียงดังก่อนจะหมดสติไปเพราะอาการช็อก

“พึ่งออกไปเองค่ะเห็นบอกว่ามีเรื่องด่วนต้องไปทำแต่ตอนนี้พี่ชายของคุณหมอกำลังมานะคะ”พยาบาลเอ่ยบอกด้วยความเป็นห่วงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมันอุกอาจมากแถมในตอนนั้นไม่มีผู้รักษาความปลอดภัยเลยสักคนทั้งๆที่ปกติจะมีคนคอยระวังตลอด

“นิชา!นิชา!”เสียงตะโกนเรียกชื่อของร่างบางดังลั่นไม่นานก็ปรากฏชายรูปร่างสูงเพียวใบหน้าหล่อของเขาซีดเผือกและเมื่อทั้งคู่สบสายตากันคนเป็นพี่ก็รีบพุ่งเข้ามากอดน้องสาวทันที

หมับบ

“เป็นอะไรไหม!บาดเจ็บตรงไหนรึเปล่า!”น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความร้อนรนเอ่ยถามพร้อมกับกอดรัดร่างกายอันเรียวบางของน้องสาวแน่นด้ยความเป็นห่วงตอนที่ได้รับโทรศัพท์หัวใจเขาก็แทบจะวายตายตรงนั้นทั้งๆที่เป็นคนเลือกโรงพยาบาลที่ีความคุ้มกันดีเยี่ยมให้น้องสาวแล้วแท้ๆแต่ไม่คิดเลยว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้อีก

“อือน้องไม่เป็นไรแต่ตอนนี้น้องจะตายเพราะหายใจไม่ออกแล้ว”ร่างเล็กเอ่ยบอกคนเป็นพี่เลยผละตัวออกไปทันทีก่อนจะสำรวจดูร่างกายเล็กอีกครั้งอย่างกังวล

“ทำไมถึงเกิดเรื่องแบบนี้ได้ครับคนรักษาความปลอดภัยหายไปไหนกันหมด!”นทีเอ่ยขึ้นด้วยอารมณ์เดือดดาดถ้าน้องสาวเขาเป็นอะไรขึ้นมาโรงพยาบาลนี้คงเหลือแต่เสาเข็มเป็นแน่

“คือทางโรงพยาบาลได้รับแจ้งว่าจะมีบุคคลสำคัญเข้ามารักษาจึงจัดกำลังให้รักษาความปลอดภัยไปอยู่ตรงนั้นกันหมดน่ะค่ะ”พยาบาลคนนึงเอ่ยบอกส่วนนทีที่ได้ยินแบบนั้นก็รู้สึกโมโหขึ้นมามากยิ่งขึ้นไปอีกเพราะเขาเกลียดเรื่องเหนืออภิสิทธิ์มากซะเหลือเกิน

“มันเป็นใคร!ใหญ่ขนาดไหนถึงต้องกรู่กันไปเฝ้าขนาดนั้นห้ะ!”นทีโวยวายอีกครั้งทำเอาพยาบาลสาวๆถึงกับหน้าซีดเผือกทันทียอมรับว่านทีเป็นผู้ชายที่ดูดีมากคนนึงแต่นิสัยหัวร้อนของเขาก็ทำเอาสาวๆหลายๆคนกลัวหัวหดกันหมด

“พอเถอะค่ะพี่นทีน้องไม่เป็นอะไรแล้วต้องขอบคุณคนที่ช่วยน้องมากกว่าแต่น่าเสียดายที่เขาดันกลับไปแล้ว”นิชาเอ่ยห้ามพี่ชายเมื่อเห็นพยาบาลแต่ละคนดูกลัวพี่ชายเธอเสียเหลือเกินก็นะเวลาที่พี่ชายเธออารมณ์ขึ้นเมื่อไหร่ตัวเธอเองก็กลัวหัวหดเหมือนกันนั้นแหละ

แต่เพราะอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เด็กแล้วในตอนนี้เธอเลยเริ่มที่จะชินกับมันบ้างอีกทั้งตอนที่พี่ชายเธอคบกับพี่ทอรุ้งพี่ชายเธอก็ไม่มีอาการหัวร้อนแบบนี้ให้เห็นเลยสักเท่าไหร่

“ไว้วันหลังถ้าเจอกันอีกก็อย่าลืมขอบคุณเขาแล้วก็ขอเบอร์ติดต่อเขามาด้วยนะพี่จะได้ขอบคุณเขาด้วยเหมือนกัน”พยาบาลสาวต่างพากันถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อในที่สุดนทีก็สงบสติอารมณ์ตัวเองได้ใบหน้าสวยยิ้มรับก่อนที่ทุกฝ่ายจะแยกย้ายส่วนเธอก็ได้กลับบ้านพร้อมกับพี่ชายของตัวเองเนื่องจากทุกคนลงความเห็นกันว่าให้เธอกลับไปพักผ่อนก่อนดีกว่า

1สัปดาห์ต่อมา

“คุณหมอนิชาคะมีคนเจ็บอยู่เตียง3ค่ะ”

“ได้ค่ะ”ใบหน้าสวยพยักหน้ารับก่อนจะรีบเดินตรงไปยังเตียงคนเจ็บทันทีเธอเปิดม่านออกด้วยความหวังอันริบหรี่แต่พอได้เห็นใบหน้าของคนเจ็บสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังก็จบสิ้นลง

“คุณหมอเป็นอะไรรึเปล่าคะ?”พยาบาลนนึงเอ่ยถามเมื่อเห็นสีหน้าของอีกฝ่ายดูไม่ค่อยสดใสหลังจากทำแผลให้คนเจ็บเสร็จ

“ไม่มีอะไรค่ะคุณหมอเตยมาแล้วงั้นนิชาขอกลับก่อนนะคะ”ร่างบางเอ่ยบอกด้วยสีหน้าเปื้อนยิ้มก่อนจะเข้าไปเปลี่ยนชุดและเดินออกมาจากประตูห้องฉุกเฉินอย่างห่อเหี่ยว

นี่ก็ปาเข้าไปหลายวันแล้วที่เธอยังไม่ได้เจอเขาเลยและบางครั้งก็อดโทษตัวเองไม่ได้ที่ไม่เคยคิดที่จะถามชื่อหรือทำความรู้จักกับอีกฝ่ายสักนิดทั้งๆที่ตัวเองก็รู้สึกสนใจเขาอยู่เล็กน้อยแต่เพราะความกลัวก็เลยได้แต่หลีกหนีเขามาโดยตลอด

“คุณหมอ!”และเหมือนสวรรค์คงจะเห็นใจสาวร่างเล็กดวงตาสวยเบิกขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มที่จู่ๆมันก็ยกขึ้นมาเองเธอมองชายร่างสูงที่ยืนยิ้มและยืนโบกมือให้เธออย่างสดใสไม่นานร่างสูงก็วิ่งเข้ามาหาเธอด้วยสีหน้าเปื้อนรอยยิ้มเช่นกัน

“สวัสดีครับคุณหมอ”

“อ่าค่ะ..ว่าแต่เจ็บตรงไหนมาอีกแล้วเหรอคะ?”นิชาเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงแต่อีกฝ่ายกลับหัวเราะออกมาเบาๆก่อนจะตอบกลับ

“ไม่ได้เจ็บตรงไหนหรอกครับผมแค่มาเยี่ยมเพื่อน..อ๋อจะบอกว่าอาจจะไม่เจ็บตัวอีกแล้วก็ได้เพราะผมลาออกจากงานแล้วน่ะครับ”แทนไทสวมหน้ากากเล่นละครทันทีเขาพูดและแสดงท่าทีอ่อนน้อมกับอีกฝ่ายอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน

“ลาออกเหรอคะ..ทำไม?”ร่างบางเอ่ยถามด้วยความอยากรู้

“ก็แหม..ผมก็รักชีวิตตัวเองเหมือนกันนะครับแม้ว่าเงินเดือนจะดีแต่ก็อาจจะตายได้โดยยังไม่ทันได้ใช้เงินเลยด้วยซ้ำ”นิชาขำออกมาเล็กน้อยกับคำตอบของอีกฝ่ายที่ไม่คิดว่าเขาจะทั้งหล่อและมีคารมคมคายแบบนี้

“ว่าแต่คุณหมอพึ่งเลิกงานเหรอครับ?” 

“ใช่ค่ะนิชากำลังจะกลับบ้านพอดี”

“จริงสิเรื่องวันนั้นขอบคุณมากเลยนะคะที่เข้ามาช่วย”แทนไทมองร่างบางที่ก้มหัวให้เขาอย่างสุภาพมุมปากหนายกยิ้มอย่างพอใจทันทีที่แผนของเขามันกำลังไปได้ดี

“ไม่เป็นไรเลยครับ..คุณหมอปลอดภัยผมก็รู้สึกโล่งใจแล้วครับ”นิชามองใบหน้าหล่อที่พูดขึ้นด้วยรอยยิ้มนั่นทำให้เธอที่ได้เห็นเริ่มหวั่นไหวขึ้นมากับความเป็นห่วงเป็นใยที่ร่างสูงมอบให้เธอ

“คือถ้าไม่เป็นการเสียมารยาทจนเกินไปนิชาขอถามชื่อและขอเบอร์ติดต่อหน่อยได้ไหมคะ?”

“ครับ?”

“คะคือว่า..นิชาอยากรู้ชื่อผู้มีพระคุณน่ะค่ะแล้วก็เอ่อ..พี่ชายนิชาบอกว่าอยากติดต่อหาคุณเพื่อขอบคุณที่ช่วยนิชาไว้ด้วย”ร่างบางพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักปนความเขินนี่เป็นครั้งแรกที่เธอรุกเข้าหาผู้ชายก่อนแบบนี้

แทนไทที่เห็นท่าทีของร่างบางก็ยกยิ้มในใจและคิดว่าอีกไม่นานคนตรงหน้าจะกลายมาเป็นพวกเขาโดยสมบูรณ์

“อ๋า..เอามือถือมาสิครับ^^”นิชามองร่างสูงที่ส่งยิ้มให้เธอมือบางส่งมือถือไปให้ก่อนที่อีกฝ่ายจะพิมพ์เบอร์พร้อมเมมชื่อตัวเองกลับมา

“แทน..”เธออ่านชื่อของร่างสูงที่ถูกเมมอยู่ในมือถือ

“ใช่ครับผมชื่อแทนยินดีที่ได้รู้จักกันนะครับนิชา”ดวงตากลมโตจ้องมองแทนไทอยู่แบบนั้นพลันหัวใจของเธอก็เต้นตึกตักอย่างบ้าคลั่งคนตรงหน้าทั้งสูงและหล่ออีกทั้งรอยยิ้มที่มักจะแสดงให้เธอเห็นนั่นก็น่ามองจนละสายตาออกไม่ได้สักที

“ค่ะยินดีที่ได้รู้จักเหมือนกันนะคะคุณแทน”ร่างบางตอบกลับด้วยรอยยิ้มสวยพร้อมกับใบหน้าที่ร้อนฉ่าของตัวเองเธอคิดว่าเธอคงรู้สึกชอบผู้ชายคนนี้เข้าให้แล้ว

กรี๊ดดอย่าไปชอบค่ะ!แค่ชื่อก็ยังบอกไม่หมด