ขอไปส่งคุณหมอได้ไหม?

“ผมขอไปส่งคุณหมอได้ไหมครับ?”นิชานิ่งไปชั่วครู่แม้ว่าตอนนี้เธอกับเขาจะทำความรู้จักกันในระดับนึงแล้วแต่การให้เขาไปส่งเธอสองต่อสองแบบนี้ก็ออกจะมากเกินไปสำหรับเธออยู่ 

“เอ่อคือ…” 

“ผมขอเดินไปส่งคุณหมอขึ้นรถก็ได้นะครับ..ผมแค่อยากไปส่งเฉยๆน่ะครับ”นิชามองอีกฝ่ายที่บอกกับเธอด้วยรอยยิ้มอบอุ่นพาเอาหัวใจเธอรู้สึกดีไปด้วยเพราะเขานั้นแสดงออกมาตรงๆเลยว่าสนใจเธอ 

“งั้นก็ได้ค่ะ”ร่างบางเอ่ยตกลงทั้งคู่เลยพากันเดินออกจากโรงพยาบาลไปพร้อมกัน 

“กลับดีๆนะครับถ้ามีเรื่องอะไรก็ติดต่อผมมาได้ตลอดเลยนะ”ใบหน้าสวยส่งยิ้มเล็กน้อยก่อนจะปิดประตูรถแท็กซี่ส่วนแทนไทก็ยืนมองจนรถคันดังกล่าวลับสายตาไปก่อนจะเปลี่ยนมู๊ดของตัวเองทันที 

มือหนาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกสองสามเม็ดพร้อมกับเสยผมที่ปรกหน้าขึ้นอย่างอารมณ์ไม่ดีเนื่องจากอากาศร้อนของเมืองไทยไม่นานลูกน้องของเขาก็วิ่งมาพร้อมร่มคันใหญ่และแว่นตาของอีกฝ่าย 

“กลับเลยไหมครับนาย”ลูกน้องเอ่ยถามมองแทนไทที่กลับมาเป็นคนเดิมภายใต้กรอบแว่นตาใสแน่นอนว่าแทนไทน่าจะเป็นคนเดียวบนโลกที่สวมแว่นตาแบบนี้แล้วแทนที่จะทำให้เขาดูสุขุมและอ่อนโยนขึ้นแต่เปล่าเลยมันให้ความรู้สึกเย็นยะเยือกและน่าเกรงขามเสียมากกว่า 

“อืม”เขาเอ่ยตอบสั้นๆพร้อมกับยกยิ้มที่ถึงแม้จะต้องลงมาทำอะไรแบบนี้ด้วยตนเองอย่างยากลำบากแต่พอได้เห็นผลลัพธ์จากผลงานตัวเองเขาก็อดชื่นชมไม่ได้ที่แสดงมันออกมาได้อย่างแนบเนียนแบบนี้ 

“พี่นที..”ร่างบางเอ่ยเรียกพี่ชายของตัวเองมองภายในบ้านที่เงียบสงบแต่พอเดินมาถึงหน้าห้องของพี่ชายก็พบกับกระดาษโน้ตที่ถูกแปะไว้หน้าห้องพร้อมข้อความของเจ้าตัว 

“ไปทำภารกิจ”  

“เห้ออไปอีกแล้วแหะ”นิชาถอนหายใจด้วยความเบื่อหน่ายเพราะเธอไม่อยากอยู่บ้านคนเดียวแม้จะไม่ค่อยได้อยู่เพราะงานที่โรงพยาบาลยุ่งมากก็ตามทีแต่เมื่อก่อนเธอเคยมีพี่ทอรุ้งแฟนสาวของพี่ชายอยู่เป็นเพื่อนด้วยเลยไม่เหงาแต่ตอนนี้ผู้หญิงคนนั้นก็ไม่อยู่เสียแล้วเธอเลยต้องกลับมาอยู่อย่างเหงาๆอีกตามเคย 

“เอ๊ะ..”ดวงตากลมโตมองรายชื่อเพื่อนในไลน์ที่ถูกเพิ่มเพื่อนอัตโนมัติหลังจากเมมรายชื่อใส่มือถือเธอมองไลน์ของแทนไทที่ดูเรียบง่ายรูปโปรไฟล์ก็เป็นเพียงรูปสีดำเท่านั้น 

มือบางกดไปยังช่องแชทด้วยความสองจิตสองใจเธอเลื่อนหาสติ้กเกอร์น่ารักๆเพื่อจะขอบคุณเขาที่มาส่งเธอขึ้นรถแต่อีกใจก็กลัวจะไปรบกวนอีกฝ่ายเปล่าๆในที่สุดก็ตัดสินใจยกเลิกการส่งสติ้กเกอร์และนอนหลับไปในที่สุด 

“ยาล็อตใหม่จะถูกส่งในคืนนี้ครับนาย”ควันสีขาวลอยคลุ้งไปทั่วห้องบ่งบอกได้ว่าคนสูบนั้นสูบจัดมากแค่ไหนใบหน้าหล่อแสนเรียบนิ่งพยักหน้ารับช้าๆเท้าที่พาดอยู่บนโต๊ะกระดิกเล็กน้อยอย่างสบายใจและถึงแม้ว่าเขาจะลักลอบขนยาเสพติดแต่เจ้าตัวก็ไม่เคยยุ่งกับยาเลยสักนิดเพราะฉลาดมากพอที่จะรู้ถึงโทษของมันที่มีแต่เสียกับเสีย 

ติ้ง! 

มือหนาหยิบมือถือของตัวเองขึ้นมาดูก่อนจะขมวดคิ้วเพราะได้ยินเสียงแจ้งเตือนแต่กลับไม่มีการแจ้งเตือนใดๆก่อนที่จะมองไปยังมือถืออีกเครื่องและเปิดดูแทน 

“หึ”ริมฝีปากเรียวบางยกยิ้มมองการแจ้งเตือนที่ถูกเพิ่มเพื่อนเข้ามาเขากดเข้าไปดูโปรไฟล์ของคุณหมอสาวที่มักจะลงรูปไปอาสาแต่ละจังหวัดก่อนจะกดเข้าไปดูรูปของเธอที่กำลังยิ้มหวานในชุดคุณหมออยู่ 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก 

“เข้ามา”แทนไทกดปิดหน้าจอก่อนจะโยนมือถือไปไหนสักที่บนโต๊ะอย่างไม่ใส่ใจ 

“ทางเราได้รับรายงานมาว่าวันนี้จะมีด่านมาตั้งครับซึ่งคนนำก็คือ..” 

“ผู้กองนที?”  

“ใช่ครับ” 

“เตรียมรถ”ร่างสูงเอ่ยสั่งเสียงเรียบก่อนจะลุกขึ้นคว้าเสื้อสูทมาสวมใส่ 

“นายจะไปไหนครับ” 

“มาขนาดนี้แล้วก็ต้องแวะไปเล่นด้วยสักหน่อยสิ”ใบหน้าหล่อเอ่ยขึ้นพร้อมกับยกยิ้มอย่างนึกสนุก 

“เอาวะยัยชา…กรีี๊ดดกดส่งไปแล้วอร้ายย>.<”คนตัวเล็กดีดดิ้นอยู่บนที่นอนด้วยความอายในที่สุดก็รวบรวมความกล้ากดส่งข้อความไปหาอีกฝ่ายเรียบร้อยหัวใจของเธอทำงานอย่างหนักและเฝ้ารอให้อีกฝ่ายตอบกลับมาแต่สุดท้ายผ่านไปนานหลายนาทีก็พบแต่ความเงียบจนเธอต้องกดเข้าไปดูว่าข้อความของเธอถูกส่งสำเร็จรึเปล่าซึ่งทุกอย่างมันก็เป็นปกติเพียงแต่อีกฝ่ายยังไม่กดอ่านก็แค่นั้น 

“แกจะน้อยใจอะไรเนี่ย..คนเรามันก็ต้องไม่มีเวลาว่างกันบ้างสิ”นิชาเอ่ยขึ้นอย่างตัดพ้อกับตัวเองที่คาดหวังให้อีกฝ่ายรีบตอบกลับมาแต่สุดท้ายเธอก็รอแล้วรอเล่าวันเวลาผ่านไปเป็นวันเป็นสองวันและสามวันอีกฝ่ายก็ไม่กดอ่านมันเลยสักนิดจนตอนนี้เธอเริ่มรู้สึกโกรธเล็กน้อยแล้วเหมือนกันที่มาทำเหมือนจะมีใจแต่พอทักไปก็ไม่อ่านข้อความเธอซะงั้นแต่แล้วการรอคอยวันที่4ของเธอก็…. 

Rrrrrr 

“โอ้วว”ใบหน้าสวยมองหน้าจอมือถือของตัวเองที่มีสายเข้าและแน่นอนว่าสิ่งที่ทำให้เธอตกใจคือเจ้าของชื่อที่กำลังโชว์เด่นอยู่ตอนนี้ 

“ฮัลโหลค่ะ” 

(สะ..แค่กๆสวัสดีครับคุณหมอแค่กๆ) 

“ไม่สบายหรอคะ?”เธอเอ่ยถามอย่างเป็นห่วงพร้อมกับฟังเสียงอีกฝ่ายไอออกมาอย่างหนัก 

(ก็นิดแค่กๆหน่อยครับคือว่าผมขอโทษที่ไม่ได้อ่านแค่กๆๆ) 

เพล้ง! 

(โอ้ยย!)ดวงตาของเธอเบิกโตทันทีกับเสียงของแตกที่ดังสนั่นไหนจะเสียงร้องนั่นอีก 

“คุณแทนไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะ!คุณแทนตอบหน่อยสิคะ!” 

(เอ่อผมหน้ามืดจนเผลอทำแก้วในมือแตกแล้วโดนบาดน่ะครับ) 

“ระวังหน่อยสิคะแล้วตอนนี้รู้สึกยังไงบ้างคะกินข้าวกินยารึยัง?”ใบหน้าสวยเอ่ยถามด้วยสีหน้าเคร่งเครียดปนเป็นห่วงเพราะประเมินจากอาการแล้วดูท่าว่าอีกฝ่ายน่าจะเป็นหนักน่าดูปล่อยไว้คงได้เกิดเรื่องอันตรายขึ้นแน่ๆ 

(คือผมแค่กๆผมไม่มีแรงเลยครับ) 

“งั้นส่งที่อยู่มาได้ไหมคะเดี๋ยวนิชาซื้อข้าวซื้อยาเข้าไปให้”  

(ผมเกรงใจโอ้ยๆ) 

“คุณแทน!?..ส่งมาเถอะค่ะตอนนี้ฉันเลิกงานแล้วพรุ่งนี้ก็เป็นวันหยุดอีกไม่รบกวนอะไรเลยค่ะ”นิชาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงร้อนลนใจแค่เพียงได้ยินเสียงแห่งความเจ็บปวดคนเป็นหมอก็ย่อมใจไม่ดีอยู่แล้ว 

(ถ้างั้นเดี๋ยวผมส่งที่อยู่ในทางไลน์นะครับ) 

“ได้ค่ะ!”หลังจากสายถูกตัดไปไม่นานก็ขึ้นข้อความว่าอีกฝ่ายได้ส่งที่อยู่มาให้เรียบร้อยแล้วเท้าบางรีบเดินไปเปลี่ยนชุดก่อนจะตรงไปยังที่อยู่อีกฝ่ายทันทีด้วยความเป็นห่วง 

  การละครมากอิพี่! ส่วนใครอยารู้ว่าอิพี่กับพี่นางเอกเจอกันยังไงเชิญEP.หน้าค่าา