4.เดินสวนทาง

ตอนที่ 4 เดินสวนทาง

“ไอรีนว่ะ! อย่างสวยย...มึงว่าไหม”

“...”

“กูพึ่งเคยเห็นใกล้ๆ ครั้งแรก กลิ่นหอมยังเตะจมูกกูอยู่เลย...”

“...”

“กูอยากล้อเด็กมันว่ะ”

“...” ร่างสูงอีกคนไม่สนใจเสียงของเพื่อนรักในตอนแรก ...กระทั่งกล่าวประโยคเมื่อครู่ทำให้เขาตวัดสายตาคมมองเพื่อนรักแววตานิ่งเรียบ เดาไม่ออกว่ามันคือสายตารำคาญหรืออะไรกันแน่....

ก่อนจะดึงสายกลับไปมองตรงไปยังรถซูเปอร์คาส์คันหรูที่จอดเด่นอยู่ลานจอดในช่วงเช้าตรู่

“ตัวเล็กๆ ขาวๆ กูนึกว่าเมียไอ้พอต”

“...”

“ทำเป็นเงียบนะสัส! หึ... กูเห็นมึงมองเถอะไอ้คินต์ และกูรู้ว่าเนี่ย...เสปคมึง” โชแปงเหยียดยิ้มอย่างรู้ทัน

ส่วนมากผู้หญิงที่คินต์นอนด้วยก็จะทรงนี้ทั้งนั้น หวานๆ น่ารัก แต่แซ่บทุกคน...

กินเสร็จก็ไม่ซีเรียสหากเพื่อนรักจะกินต่อ... และแน่นอนว่าเขาไม่สานสัมพันธ์ต่ออยู่แล้ว

ถึงจะชอบแบบนี้แต่ไม่กินซ้ำและไม่จำเป็นต้องวิ่งหาเพราะทุกคน เต็มใจ!

“...” สายตามคมของอีกคนที่เงียบมาทั้งตลอดทางเดิน เขาถอนหายใจพรืดใหญ่ใส่เพื่อนรักที่ให้ความสนใจหญิงสาวตัวเล็กที่เดินผ่านเมื่อครู่

ใบหน้าเรียบนิ่งไม่ได้แสดงความรู้สึกหรือตอบอะไร ขายาวตวัดเดินขึ้นมานั่งรถส่วนตัวประจำที่คนขับ โดยที่อีกคนก็ตามขึ้นมานั่งข้างกัน

“มึงจะเอาไหม”

“อะไร”

“ไอรีนไง กูจะได้ไม่ยุ่ง”

“...” คนโดนถามเงียบ ใบหน้ายังคงเรียบเฉยเหมือนเดิม มือหนาจัดการควงพวงมาลัยก่อนจะติดเครื่องยนต์จากนั้นก็เคลื่อนออกจากร้านกาแฟที่เป็นทางผ่านพอดี

“อย่าให้กูรู้ว่ามึงหลอกเด็กมัน” อีกคนยังพูดก่อกวนไม่หยุด

มุมปากหนายกยิ้มอย่างกวน เขาเห็นเพื่อนรักมองไอรีนแม้จะแว็บเดียวแต่เขาก็เห็นว่าสายตาของเพื่อนรักชะงักนิ่งไป

แต่ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกเพราะไอรีนสวยขนาดนั้น

“...”

“จีบยากนะมึง กูขอเตือน”

“...” มุมปากยกยิ้มอย่างร้ายกาจ ก่อนจะตวัดสายคมมองโชแปงเล็กน้อย

"งั้นเหรอ" คินต์เอ่ยเสียงเรียบ ก่อนจะเหยียบคันเร่งให้ความเร็วเพิ่มขึ้นอีกระดับจากปกติก็เร็วอยู่แล้ว มุ่งตรงไปสนามแข่งรถที่เขาเป็นเจ้าของ

สายตาคมมองตรงสายเรียบนิ่งไม่แสดงสีหน้าหรือแสดงความเห็นอะไร อยู่ๆ ก็นึกถึงร่างบางที่สวนกันเมื่อไม่กี่นาทีก่อน ร่างเล็กผิวขาวเนียนผ่อง ใบหน้าหวานสวย น่ารัก ริมฝีปากเล็กสีชมพูจิ้มลิ้มคลี่ยิ้มสวยจนใครๆ ก็ต้องมองตามอย่างหลงใหล

กลิ่นหอมอ่อนๆจากน้ำหอมประจำตัวยังคงติดจมูก บอกตามตรงเขาอยากจะสูดดมอีกซ้ำๆ

“หึ!” โชแปงขำในลำคอหนาเบาๆ

โชแปงติดรถมารับรถคันหรูของตัวเองที่พึ่งจะถอยออกมาใหม่แล้วนำมาแต่งอะไหล่ที่สนามของคินต์ “...มึงลองจีบไหม”

“กูไม่ว่างขนาดนั้น” เสียงเข้มเอ่ยอย่างไม่สนใจ

“ไม่กล้าเหรอว่ะ!” โชแปงยังคงพูดอย่างท้าทาย

“รถมึงที่แต่งอยู่สนาม”

“สองอาทิตย์”

“...” คินต์ไม่ตอบเพียงหันใบหน้าหล่อคมมองเพื่อนรัก แววตาร้ายกาจฉายออกมาเหมือนกำลังเจอเรื่องสนุกภายใต้ใบหน้าเรียบนิ่ง

คินต์เป็นคนที่ทำอะไรแล้วถ้ามันไร้ผลประโยชน์

เขาไม่ทำ!

และทั้งสองก็คุยเรื่องอื่นไปตลอดทางแม้คินต์จะมีตอบบ้างแต่นับประโยคได้เลยส่วนมากก็จะเพียงโชแปงเท่านั้นที่คุยตลอดทาง

..............................

..............

“พี่คินต์ก็เป็นเพื่อนกับแฟนน้องมิลินนะ ลูกสาวคงจะเคยเห็นบ้างแหละ”

“คงงั้นมั้งคะ แต่ไอร์ก็แทบจะไม่เคยเจอกลุ่มเพื่อนพี่พอตเตอร์เลยนะ แต่ก็ช่างเถอะค่ะ ว่าแต่...วันนี้เรียกไอร์ออกมามีอะไรหรือเปล่าคะ”

“อ๋อ! เกือบลืมไปเลย”

“แหม เห็นผู้ชายไม่ได้เลยนะ”

“ฮ่าฮ่า...นั่นสิ พอดีวันนี้รุ่นพี่ที่สนิทเจ้น่ะ เขาโทรมาบอกว่าชอบลูกสาวมาก เคยเห็นในเว็บเพจต่างๆ ของร้านเสื้อผ้าเลยอยากชวนไปเดินแบบงานแฟชั่นเปิดตัวแบรนด์ชุดใหม่น่ะ”

“ไอร์ตัวเตี้ยขนาดนี้ อีกอย่าง...ไอร์ไม่เคยทำงานใหญ่ๆ เลยนะ” ไอรีนพูดติดตลกเพราะเธอสูงร้อยหกสิบเซ็นความเข้าใจคือนางแบบต้องตัวสูงๆ หรือเปล่า

“เขาไม่ซีเรียส เพราะมีชุดสำหรับน้องไอร์อยู่แล้วถ้าสนใจ เจ้ว่ามันน่าจะเป็นอีกขั้นที่ทำให้ลูกสาวเติบโตในวงการบันเทิงนะ”

“พี่อิมมี่ก็รู้ว่าไอร์ไม่ได้ทำเป็นอาชีพนะคะ”

“เจ้รู้ แต่มันก็ไม่เสียหายอะไรนะลองทำเล่นๆ ไหมล่ะ แต่ยังไม่รับปากหรอกนะถามน้องไอร์ก่อน ไม่สนใจหน่อยเหรอลองงานใหม่ๆ ดูบ้างเผื่อจะสนุกนะ”

“พี่อิมมี่ไอร์ว่าจะไม่รับงานแล้ว”

“จริงเหรอ เจ้เสียดายอ่ะ ลูกสาวเจ้สวยขนาดนี้เวลาลงรีวิวอะไรของก็จะขายเกลี้ยงตลอด” อิมมี่พูดน้ำเสียงเศร้าๆ

ก็จริงอย่างที่เธอว่าไอรีนถ่ายคู่กับสินค้าตัวไหนเรียกได้ว่าของแทบจะเติมไม่ทัน เพราะไอรีนฮอตมากๆ อีกอย่างเธอเป็นถึงดาวคณะ สวย น่ารัก นิสัยดี คนชอบเธอจะเยอะมากทั้งหญิงและชาย

แต่หนุ่มๆ รุมขายขนมจีบก็กินแห้วกับไปทุกราย

-----