5.เจ้าของสนาม

ตอนที่ 5 เจ้าของสนาม

เอี๊ยดด!! เสียงเบรกรถเมื่อจอดนิ่งหน้าประตูบ้าน

“ขอบคุณนะ” เสียงเล็กบอกชายหนุ่มบอดี้การ์ดที่ทำหน้าที่คนขับมาส่งหน้าบ้านก่อนร่างบางจะเดินลงรถไป

“เดี๋ยว”

“หืม...มีอะไร”

“...” ริกเตอร์เงียบ ก่อนจะมองใบหน้าสวยตรงๆ

“ริก...” คิ้วสวยเลิกขึ้นเพื่อถามว่ามีอะไร ก่อนจะเรียกชื่อเขาเสียงอ่อนเมื่อเห็นว่าอีกคนยังเงียบ เสียงเข้มจะเอ่ยสวนขึ้นมาก่อน

“คืนนี้ริกมีแข่ง ไอร์...ไปด้วยกันไหม”

“...”

“...”

ทั้งสองเงียบมีเพียงเสียงจากเครื่องปรับอากาศเป็นระยะ ริกเตอร์ชอบใช้เวลาว่างไปกับการแข่งรถและในวันนี้ก็เป็นอีกวันที่เขาจะต้องลงแข่ง

ในทุกครั้งเขาจะมักชวนไอรีนไปกับเขา

เหมือนตอนอยู่อังกฤษทั้งสองสนิทกันมาก...เรียกได้ว่าไปไหนก็จะตัวติดกันตลอดอาจจะเป็นเพราะเขาเป็นบอดี้การ์ดของเธอ รวมถึงโตด้วยกันมาตั้งแต่เด็กๆ และไอรีนไม่ได้ถือกับการเรียกเธอด้วยสรรพนามที่สนิทสนม

แต่ริกเตอร์จะเรียกแค่ตอนนอกเวลางานหรืออยู่ด้วยกันลำพัง

“ริก คือว่าไอร์...” ไอรีนตอบอย่างลำบากใจ แต่เธอก็เลือกที่จะปฏิเสธ เพราะเธอไม่ชอบไปสถานที่แบบนั้นอยู่แล้ว

“ไม่เป็นไร” เขาตอบอย่างรู้ทันไม่ใช่ครั้งแรกที่ไอรีนปฏิเสธ

ตั้งแต่ไอรีนมาอยู่เมืองไทยเธอก็ไม่ได้ไปไหนมาไหนกับเขาอย่างเมื่อก่อน ทั้งเขาและเธอต่างก็เรียนกันทั้งคู่แต่คนละมหาลัย

รวมถึงไอรีนอยู่คอนโดและเธอก็ต้องการใช้ชีวิตแบบคนปกติไม่ต้องมีคนคอยตามตลอด จะมีแค่เพียงบอดี้การ์ดที่เฝ้าหน้าประตูที่ผลัดเปลี่ยนเวรกันไป

สำหรับริกเตอร์คือข้อห้าม ไม่งั้นเธอก็จะไม่ได้ความเป็นส่วนตัวเลย เพราะบอดี้การ์ดคนนี้เป็นห่วงเธออยู่ตลอด ทั้งห้ามนู้นนี้นั้นและทำทุกอย่างให้เองเธอแทบจะไม่ต้องหยิบจับอะไรเลย แถมยังคอยกันผู้คนที่เข้าหาเธอตลอด

“ขอโทษนะ...กลับไปพักได้แล้ว” ใบหน้าสวยบอกเพื่อนรักอย่างรู้สึกผิด

“...” เขาพยักหน้าเล็กน้อย ไม่ได้โกรธเคืองอะไรมองแผ่นหลังบางที่เดินลงรถไปก่อนที่เธอจะหันมายิ้มให้บอดี้การ์ดพ่วงตำแหน่งเพื่อนบางๆ ก่อนจะผลักประตูปิด

เท้าหนาเหยียบคันเร่งเคลื่อนรถเข้าไปจอดที่โรงจอดรถขนาดใหญ่ที่จอดได้เป็นสิบๆ คัน สายตาคมเข้าเหลือบเห็นรถหรูอีกคันคุ้นตาแต่ก็ไม่ได้สนใจเขาเดินลงจากรถไอรีนเปลี่ยนเป็นนั่งรถสปอตหรูของตัวเองที่จอดคันถัดไป

ริกเตอร์เป็นคนที่รวยและมีฐานะมากๆ เลยก็ว่าได้ ต้นตระกูลเป็นบอดี้การ์ดรับใช้มาเฟียคือตระกูลของไอรีน สืบทอดกันมาเป็นรุ่นสู่รุ่นรวมถึงเขาก็ถูกฝึกมาเช่นกัน

และตระกูลของไอรีนก็คือผู้มีพระคุณมากทั้งตระกูลของริกเตอร์จึงจงรักภักดีมาโดยตลอด

.

.

“ทำไมมึงมาช้า!”

ทันทีที่ริกเตอร์เข้ามาในเต้นเตรียมเช็กรถหลังจากที่มาถึงเขาก็เปลี่ยนชุดสำหรับแข่งขันก่อนจะเข้ามาเตรียมเช็กเครื่องยนต์

“พาคุณหนูไปทำธุระ” เขาตอบเพื่อนใบหน้าเรียบนิ่ง

“หึ! คุณหนูไอรีนคนสวยน่ะเหรอ”

“อืม” เสียงทุ้มขานตอบเพื่อนในลำคออย่างไม่สนใจเขาก้มเช็กนู้นเช็กนี้ของเครื่องยนต์ด้วยใบหน้าจริงจังจนเพื่อนอีกคนไม่กล้าพูดขัด สายตาคมมองไปทางด้านข้างที่เป็นเต้นพักสำหรับคู่แข่งในวันนี้

กรี๊ดดดดด!!!!/อร๊ายยย!!!!!

เสียงกรีดร้องของสาวๆ บนอัฒจันทร์เชียร์ดังสนั่นทันทีที่ปรากฏร่างสูงโปร่งหล่อเหลาเดินตวัดขายาวลงมาประจำเต้นท์เตรียมตัวนักแข่งด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง เย็นชา

รังสีความมีอำนาจและความน่าเกรงขามแพร่ออกมาเพียงแค่เขาปรากฏตัวของเจ้าของสนามแม้อยู่ในชุดนักแข่งสีดำตัดขาวและเขาก็ลงของในแมตช์ต่อไป

“คู่แข่งของมึง” เพื่อนของริกเตอร์เพยิดหน้าไปทางเต้นท์ข้างๆ ที่ระยะไม่ไกลกันเท่าไหร่ที่กำลังตรวจเช็กรถเพื่อเตรียมลงแข่งแมตช์ต่อไป

“ไอ้คินต์สินะ หึ!”

“ใช่! และมันก็เป็นเจ้าของที่นี่แถมมันยังไม่เคยแพ้เลยแม้แต่ครั้งเดียว”

“...” ใบหน้าหล่อเหลานิ่งเรียบไม่ได้แสดงความรู้สึกกลัวออกมาสักนิด

“ได้ข่าวว่าเฮียเซนเคยเป็นเพื่อนของพอตเตอร์เหรอ เรื่องจริงไหมวะเฮีย” เคน หนึ่งในเพื่อนของริกเตอร์ถามรุ่นพี่อีกคนที่นั่งอยู่ในเต้นท์กับพวกเขา

“อืม แค่เมื่อก่อน”

“ไอ้พวกลูกมาเฟียมีอิทธิพลเส้นสายใหญ่เท่านั้นแหละถึงจะมาเปิดสนามแข่งที่นี่ได้”

“พวกมันไม่ใช่แค่มีอิทธิพลนะ แถมยังมีแต่เลวๆ ทั้งนั้น เอากับผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า”

“กูไม่สนว่าพวกมันลูกใคร” ว่าจบร่างสูงโปร่งก็เดินเลี่ยงไปนั่งประจำตำแหน่งบนรถซูเปอร์คาส์แต่งเครื่องยนต์มาอย่างดีเพื่อเคลื่อนตัวออกไปประจำจุดสตาร์ท

เขาฟังเพื่อนๆ กับรุ่นพี่นักแข่งพูดคุยกันเรื่องคู่แข่งของเขาวันนี้ แต่มันก็เท่านั้นเขาไม่ได้สนใจหรอกว่าพวกเขาจะใหญ่หรือมีอำนาจแค่ไหนเขารู้แค่ว่า เขาต้องชนะ

“...” สายตาคมเหลือบมองรูปหญิงสาวร่างเล็กในรูปถ่ายที่เขาติดไว้ในรถมุมปากยกยิ้มบางๆ เมื่อนึกถึงใบหน้าหวาน รอยยิ้มสดใส เรียกกำลังใจให้เขาเพียงแค่นึกเห็นใบหน้านั้น

-----