8.เจ้าเล่ห์

ตอนที่ 8 เจ้าเล่ห์

“อยู่คนเดียว ไม่กลัวเหรอ?”

“!!” ร่างบางสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ

เสียงแหบกระซิบเบาๆ ข้างใบหูแผ่วเบาแฝงด้วยน้ำเสียงเย็น แถมยังใกล้มากๆ จนสัมผัสถึงลมหายใจอุ่นๆกระทบแก้มนิ่มขาวเนียน

“...” ร่างสูงโปร่งท้าวแขนแกร่งกับพนักพิงโน้มตัวลงมาใกล้

แรงดึงดูดบางอย่าง ทำให้ใบหน้าหล่อคมโน้มลงไปหาต้นคอขาวจากทางด้านหลังเผลอสูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆ จากร่างบางราวกับโรคจิต

กลิ่นประจำตัวสาวน้อยเขาจำได้...

ใบหน้าสวยหันขวับตามเสียง ส่งผลให้ปลายจมูกเชิดรั้นสัมผัสแก้มสากเล็กน้อย เขาไร้ท่าทีตกใจ กลับกลายเป็นร่างบางที่รีบผลุนผลันลุกขึ้น

หมับ!!

“อ๊ะ!” เสียงเล็กคางเล็กน้อยเมื่อโดนหมาหนากดบ่าบางลงนั่งกับที่เดิม

เรียวแรงอันน้อยนิดมีหรือจะสู้เขาได้ แขนแกร่งล็อกคอร่างบางจากด้านหลังไว้หลวมๆ มือหนาจับบ่าเล็กเอาไว้

กลิ่นชายหนุ่มทำให้ไอรีนนึกถึงเหตุการณ์เมื่อหลายเดือนก่อน ซึ่ง...ทั้งน้ำเสียง กลิ่นประจำตัวเป็นน้ำหอมที่ชายหนุ่มใช้เป็นยี่ห้อดังซึ่งแบรนด์นี้เป็นที่โปรดปรานของเธออยู่แล้ว

ศีรษะเล็กแนบชิดอกแกร่งจากทางด้านหลังยิ่งทำให้กลิ่นน้ำหอมชัดเจน! และใช่! เขาคือกลุ่มชายฉกรรจ์ที่รุมทำร้ายคนที่หลังผับพี่พอตเตอร์ในวันนั้น

แม้ไม่ได้เห็นรูปร่างหน้าตาเวลาผ่านไปไม่ถึงสองเดือนด้วยซ้ำ

คิดได้อย่างนั้นดวงตาสวยเบิกโพลงกว้าง ร่างบางถึงกับนิ่งชะงักตัวแข็งทื่อ ต้องเป็นคนที่เธอคิดแน่...

“เป็นอะไรไป หืม...”

“!!” ชัดเจน! ความทรงจำเมื่อหลายเดือนก่อนประเดประดังเข้ามาในหัว สัมผัส น้ำเสียง กลิ่น

“เหมือนเธอจะจำฉันได้นะ” ริมฝีปากบางหยักได้รูปเอ่ยขึ้นแทบจะสัมผัสต้นคอสวยอยู่ร่อมร่อ

“...” ใบหน้าสวยส่ายหน้ารัว เป็นการปฏิเสธ

“งั้นเหรอ?” เสียงทุ้มเอ่ยน้ำเสียงเย็นยะเยือก จนคนฟังเสียวสันหลังวาบ

มือหนาเคลื่อนมากำลำคอระหงไว้หลวมๆ จมูกโด่งเป็นสันสูดดมข้างใบหูราวกับโรคจิต ร่างเล็กตัวแข็งทื่อ อยากจะเบี่ยงตัวหลบแต่ก็โดนมือใหญ่ล็อคคอเอาไว้

มือบางเคลื่อนมาแตะแขนแกร่งด้วยมือเย็นเฉียบและชุ่มไปด้วยเหงื่อ

“วะ วันนั้น...” ยังไม่ทันที่เสียงเล็กเอ่ยอย่างสั่นๆ ได้จบประโยค เสียงเข้มทุ้มต่ำก็เอ่ยสวนทันที

“ฉันควรทำยังไงกับคนที่ชอบแอบมองคนอื่นดี”

“นะ หนูแค่บังเอิญ...”

“หึ งั้นเหรอ” เขาขำในลำคอทั้งเอ่ยเสียงแหบพร่า นี้เขาขำงั้นเหรอร่างบางไม่เห็นมีความรู้สึกตลกเลยสักนิด

“ปะ ปล่อย หนูได้ไหม~” ไอรีนเอ่ยเสียงเบาประโยคไม่ปะติดปะต่อ แต่ไร้ซึ่งความสนใจจากร่างสูงของคนด้านหลังที่มือหนายังคงกำลำคอระหงไว้หลวม

คล้ายกับโอบกอดเธอจากทางด้านหลังโดยที่ร่างบางไม่ได้มีโอกาสหันมามองสักนิด

“ควักลูกตา”

“งื้อ!!” มือเล็กเปลี่ยนจากแตะท่อนแขนแกร่งเป็นยกขึ้นปิดดวงตาสวยทั้งหลับตาปี๋

“ตัดลิ้น”

“อุ๊บ...” ไอรีนหลับตาปี๋เปิดเปลือกตาขึ้นก่อนเคลื่อนฝ่ามือเล็กลงมาปิดปากไว้แน่น

“หรือว่า...” คนข่มขู่ก็ยิ่งนึกสนุกพูดสรรหาบทลงโทษไม่หยุด จนเสียงเล็กพูดสวนขึ้นมาก่อน...

“ขอร้อง! หนูจะยอมทำทุกอย่างแต่อย่า คะ ควัก...ลูกตาหรือว่า...ตัดลิ้นหนูเลยนะ อื้อ” ไอรีนขอร้องคนใจร้ายที่เงียบไป ใบหน้าสวยหวานเบะปากราวกับจะร้องไห้ตั้งท่าจะหันมองคนด้านหลัง

แต่โดนมือหนาบีบแก้มเอาไว้แน่น แต่ไม่ได้กดน้ำหนักลงมากให้รู้สึกเจ็บ...

“...”

“อย่างน้อยก็ขอให้เห็นหน้ามัมกับแด๊ดดี้ก่อน”

“...”

“อีกอย่างหนูเป็นคนพูดเก่งมากก... ถ้าโดนตัดลิ้นออกไปหนูคงเหงาปาดน่าดู”

“หึ...” เขายกยิ้มมุมปากอย่างร้ายกาจ

แต่หญิงสาวตรงหน้าที่ก็ไม่มีโอกาสได้เห็น เขาซึ่งถูกขนาดนามว่าเทพบุตรน้ำแข็ง ใบหน้านิ่งเรียบ พูดจานับเป็นคำได้เลย แต่ละคำพูดออกมาแสนจะเย็นยะเยือก

แต่ไอรีนเป็นคนเดียวที่ทำให้เขายิ้มแม้จะแค่เล็กน้อย แถมยังพูดมากกว่าสามคำต่อประโยคเพราะนอกจากเพื่อนและพ่อแม่แล้วเขาแทบไม่คุยกับใครเลย

แขนแกร่งคลายออกจากร่างบาง พรึ่บ! ทำให้คนตัวเล็กผละออกจากเขาก่อนจะลุกขึ้นผลุนผลันรีบคว้ารองเท้าแบรนด์หรูราคาแพงตั้งท่าวิ่งแจ้นเพื่อหลบหนี

หมับ! ช้ากว่าคนที่ขายาวกว่า ที่ก้าวเพียงแค่ไม่กี่ก้าวจะตามเธอทันแล้ว 

เขาคว้าแขนเรียวเอาไว้ด้วยมือหนาทำให้เธอหมุนตัวกลับมาประจันหน้ากับชายหนุ่ม

“อ๊ะ!...0.0” ดวงตาเบิกกว้างเล็กน้อย

ชายร่างสูงโปร่งใบหน้าคมเข้มเรียบนิ่ง หล่อเหลาราวกับเทพบุตร (ขัดกับนิสัยราวกับซาตาน) เธอคิดในใจ เขาคือคนที่สวนทางในร้านกาแฟเมื่อวันก่อน

ไอรีนพึ่งรู้จากอิมมี่ว่าเขาคือเพื่อนพี่พอตเตอร์แฟนหนุ่มสุดหล่อของมิลินเพื่อนรัก ที่ชื่อว่า...

“...พี่คินต์” ปากเล็กพึมพำเอ่ยชื่อคนตรงหน้า และเขาคือคนที่อยู่หลังผับพี่พอตเตอร์คืนนั้นเหรอ... 

ไอรีนเคยได้ยินความฮอต ความหล่อทรงอิทธิพลและรวยเว่อร์...ของกลุ่มเพื่อนของแฟนมิลินแต่ไม่เคยได้เห็นสักครั้งเดียวเพราะวันๆ ก็วุ่นวายอยู่แต่กับการเป็นดาวคณะจึงไม่มีเวลาสนใจเท่าไหร่

หมับ! เอวบางถูกรวบเข้าหาร่างหนาจนหน้าท้องแบนราบสัมผัสกับหัวเข็มขัด สัมผัสแนบชิดทำให้ฝ่ามือเล็กดันหน้าอกแกร่งออกห่างไม่ให้ใกล้ชิดเธอเกินไป

“เจ้าเล่ห์นักนะ”

“ปะ เปล่าค่ะ...” ใบหน้าหวานเบี่ยงหลบเล็กน้อยเมื่อใบหน้าหล่อโน้มลงมาใกล้ จนรับรู้ถึงลมหายใจอุ่นๆ และกลิ่นบุหรี่จางๆ

“ฉันยังไม่ได้บอกความต้องการเลย”

“พี่คินต์ต้องการอะไรเหรอค่ะ ถะ ถ้าเป็นเงินสดไอร์ไม่ได้พกกระเป๋ามา...ขอโอนได้ไหม”

“หึ...เก็บเงินเธอไว้เถอะ เพราะฉัน...รวยมาก”