Masukประตูห้องเลกเชอร์ถูกผลักออกเบาๆ พาย ก้าวเข้ามาในห้องด้วยใบหน้าที่พยายามปรับให้เรียบตึงที่สุด แม้ว่าภายในใจยังคงสั่นสะท้านกับรสจูบดิบเถื่อนที่เพิ่งถูกปล้นไปเมื่อครู่ริมฝีปากอวบอิ่มของเธอยังคงร้อนผ่าวและบวมเจ่อขึ้นมาเล็กน้อยอย่างปิดไม่มิด
สายตาคู่สวยกวาดมองหาที่นั่ง และพบว่า ชอปเปอร์ กำลังโบกมือเรียกเธออยู่จากที่นั่งแถวกลาง รอยยิ้มชิลๆ ของเขายังคงเหมือนเดิมราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น พายสูดลมหายใจเข้าลึก ตัดสินใจเดินไปทิ้งตัวลงนั่งข้างเขา โดยมีสายตาของเพื่อนร่วมคลาสหลายคนลอบมองมาอย่างสนใจ ไม่ถึงสองนาทีต่อมา ประตูห้องก็เปิดออกอีกครั้ง ร่างสูงใหญ่ของ คริส เดินล้วงกระเป๋าเข้ามาด้วยท่วงท่าสง่างามและเยือกเย็น นัยน์ตาคมกริบของเขาตวัดมามองพายเพียงเสี้ยววินาที มุมปากหยักลึกกระตุกยิ้มบางๆ ที่มีเพียงเธอเท่านั้นที่รู้ความหมาย ก่อนที่เขาจะเดินไปนั่งที่โต๊ะแถวหลังสุด เยื้องกับที่นั่งของเธอไปเล็กน้อย "ไปคุยอะไรกันมาตั้งนาน... หืม?" เสียงนุ่มทุ้มของชอปเปอร์ดังขึ้นขัดจังหวะความคิด ชายหนุ่มเท้าคางกับโต๊ะ เอียงใบหน้าเข้ามาใกล้จนไหล่แทบจะเกยกัน นัยน์ตาสีเข้มของเขากวาดมองดวงหน้าสวยจัดของพาย ก่อนจะไปหยุดนิ่งอยู่ที่... ริมฝีปากสีพีชที่บวมช้ำของเธอ รอยยิ้มบนใบหน้าของชอปเปอร์ค่อยๆ จางลง แววตาขี้เล่นแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นเยียบและดำมืดในเสี้ยววินาที ชอปเปอร์ไม่ใช่คนโง่ เขาฉลาดพอที่จะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นหลังประตูหนีไฟบานนั้น... ไอ้คริสมันล้ำเส้นไปแล้ว และมันตั้งใจทิ้ง 'ร่องรอย' ไว้เพื่อเย้ยเขา "ไม่มีอะไร แค่เรื่องงาน" พายตอบปัดเสียงเรียบ พยายามเปิดไอแพดเพื่อเลี่ยงการสบตา แต่เธอกลับรู้สึกได้ถึงรังสีความกดดันที่แผ่ออกมาจากผู้ชายข้างๆ มันเป็นความกดดันที่เงียบเชียบและแตกต่างจากคริสอย่างสิ้นเชิง "งานกลุ่ม... หรือเหยื่อส่วนตัวล่ะ?" ชอปเปอร์กระซิบถามเสียงพร่า ก่อนที่พายจะได้ขยับหนี มือหนาของชอปเปอร์ก็เอื้อมมาจับปลายคางของเธอให้หันมาหาเขาอย่างรวดเร็วแต่แฝงไปด้วยความนุ่มนวลจนไม่อาจขัดขืน ปลายนิ้วโป้งอุ่นจัดของเขากดลงบนริมฝีปากล่างที่บวมเจ่อของเธออย่างจงใจ พายเบิกตากว้าง "ชอปเปอร์ นายจะทำอะไร นี่มันในห้องเรียนนะ!" เธอขู่ฟ่อ พยายามปัดมือเขาออก แต่ชอปเปอร์กลับรวบมือบางของเธอไว้ใต้โต๊ะด้วยมือเพียงข้างเดียว "มันรุนแรงกับเธอใช่ไหม..." ชอปเปอร์ไม่สนคำท้วงติง ใบหน้าหล่อเหลาโน้มเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจ นิ้วโป้งของเขายังคงบดคลึงและเกลี่ยไปตามกลีบปากนุ่มของพายอย่างเชื่องช้า... อ้อยอิ่ง... ทว่าแฝงไปด้วยความปรารถนาที่ร้อนแรงไม่แพ้ใคร "ริมฝีปากสวยๆ ช้ำหมดเลย เห็นแล้ว... หงุดหงิดชะมัด" สัมผัสของชอปเปอร์ไม่ได้จาบจ้วงรุนแรงเหมือนคริส แต่มันเป็นการลูบไล้ที่สั่นคลอนเส้นประสาททุกเส้นในร่างกายของพาย เขาตั้งใจจะ 'ลบรอยจูบ' ของเพื่อนรักด้วยปลายนิ้วของตัวเอง เป็นการยึดครองพื้นที่ทับซ้อนอย่างแยบยลและร้ายกาจ พายใจเต้นระรัว สัมผัสที่ริมฝีปากผนวกกับสายตาเว้าวอนปนอันตรายของชอปเปอร์ทำเอาเธอลมหายใจสะดุด "ปล่อย... ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทน" เธอพยายามดึงเสียงให้แข็งที่สุด ชอปเปอร์กระตุกยิ้มมุมปาก เขายอมละนิ้วออกจากริมฝีปากของเธอ แต่สิ่งที่ทำให้พายต้องเบิกตากว้างยิ่งกว่าเดิมคือ... ชายหนุ่มดึงนิ้วโป้งของตัวเองที่เพิ่งสัมผัสริมฝีปากของเธอเมื่อครู่ เข้าไปแตะที่ริมฝีปากของเขาเอง แล้วแลบลิ้นเลียเบาๆ ราวกับกำลังลิ้มรสความหอมหวานที่ตกค้างอยู่ การกระทำที่แสนจะยั่วยวนและอีโรติกใต้โต๊ะเรียนนั้น ทำเอาพายใบหน้าร้อนฉ่าจนแทบระเบิด! "หวานดีนี่..." ชอปเปอร์กระซิบชิดใบหูของเธอ น้ำเสียงนุ่มละมุนแต่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ขั้นสุด "ถ้ามันใช้วิธีบังคับเพื่อแย่งจูบเธอ... งั้นฉันจะใช้วิธีทำให้เธอ 'สมยอม' และเป็นฝ่ายเรียกร้องจูบจากฉันเอง... คอยดูสิพาย" คำประกาศสงครามของเสือซ่อนเล็บดังชัดเจนในโสตประสาท พายหันขวับไปมองเขาด้วยความตกตะลึงปนกรุ่นโกรธ แต่ชอปเปอร์กลับถอยกลับไปนั่งตัวตรง เปิดหนังสือเรียนด้วยท่าทีชิลๆ เหมือนเทพบุตรแสนดีตามปกติ ทิ้งให้เธอนั่งสั่นสะท้านกับความร้ายกาจที่ซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มนั้น ขณะเดียวกัน ที่หลังห้อง... คริสที่นั่งมองเหตุการณ์ทุกอย่างทะลุปรุโปร่ง กำลังกำปากกาในมือแน่นจนข้อขาว นัยน์ตาสีรัตติกาลวาวโรจน์ไปด้วยโทสะ หมาป่ากำลังคลั่งที่เห็นเสือร้ายเข้ามาลูบคมและสัมผัสเหยื่อของเขาต่อหน้าต่อตา! พายกำมือแน่นใต้โต๊ะ เธอเพิ่งตระหนักได้อย่างถ่องแท้ว่า... กรงขังนี้ไม่ได้มีแค่อันตรายจากความป่าเถื่อน แต่ยังมีความลุ่มหลงที่พร้อมจะสูบเธอให้จมดิ่งลงไปอย่างช้าๆ เกมนี้... มันเพิ่งจะเริ่มลุกเป็นไฟเท่านั้น!มทะเล เกลียวคลื่นด้านนอกยังคงส่งเสียงซัดสาดเป็นจังหวะ แต่ภายในห้องกลับอบอวลไปด้วยไออุ่นและกลิ่นอายของความรักที่เพิ่งผ่านพ้นไปเมื่อคืนพาย ขยับตัวตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกหนักอึ้งแต่กลับเปี่ยมไปด้วยความสุข หญิงสาวพบว่าตัวเองกำลังนอนตะแคงอยู่ตรงกลาง โดยมีวงแขนแกร่งของ คริส สวมกอดรัดเอวเธอไว้จากด้านหลัง แผ่นหลังบอบบางแนบชิดกับแผงอกกว้างที่กระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหายใจ ในขณะที่ด้านหน้า ชอปเปอร์ นอนตะแคงหันหน้าเข้าหาเธอ ท่อนขาแกร่งก่ายเกยทับเรียวขาของเธอเอาไว้ ซุกซบใบหน้าหล่อเหลาลงกับลาดไหล่เนียนอย่างออดอ้อนราชินีน้ำแข็งขยับยิ้มบางๆ มือเล็กเอื้อมไปลูบกลุ่มผมสีเข้มของชอปเปอร์เบาๆ ก่อนจะพยายามเบี่ยงตัวเพื่อลุกขึ้น แต่สัมผัสนั้นกลับไปปลุกสัญชาตญาณของนักล่าทั้งสองคนให้ตื่นขึ้นมาพร้อมกัน"จะรีบตื่นไปไหนแต่เช้า... เมียจ๋า"เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าของคริสดังขึ้นชิดใบหู หมาป่าจ่าฝูงไม่ยอมให้เธอหนีไปไหน เขากระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น ก่อนจะกดจูบหนักๆ ลงบนลาดไหล่เปลือยเปล่าและซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มเบาๆ จนพายต้องหดคอหนีด้วยความเสียวซ่าน"อื้อ... คริส... ปล่อยก่อน สายแล้วนะ" พายประท้วงเสียงอ่อน"สายอะไรกัน วันนี้เ
ติ๊ก... ติ๊ก...เข็มนาฬิกาบนผนังเดินเข้าใกล้เลขสิบสองเข้าไปทุกที บรรยากาศภายในห้องนอนเต็มไปด้วยความอึดอัดที่เกิดจากแรงอารมณ์ที่ถูกกดทับมาทั้งวันพาย นั่งเอนหลังพิงหัวเตียงในชุดสลิปเดรสผ้าซาตินสีแดงเบอร์กันดีที่ขับผิวขาวจัดให้ดูโดดเด่น หญิงสาวจิบไวน์แดงในแก้วทรงสูงด้วยท่วงท่าสง่างาม ในขณะที่ คริส และ ชอปเปอร์ นั่งอยู่ปลายเตียง นัยน์ตาสองคู่จดจ้องมาที่เธอราวกับสัตว์ป่าที่กำลังรอคอยสัญญาณปลดโซ่ตรวน"อีกหนึ่งนาที..." คริสคำรามเสียงต่ำ นัยน์ตาสีรัตติกาลลุกโชนไปด้วยไฟปรารถนาที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่ง"เตรียมตัวรับผลกรรมที่ยั่วพวกฉันมาทั้งวันได้เลย พาย" ชอปเปอร์เสริมด้วยน้ำเสียงแหบพร่า เสือแสนดีสลัดคราบคนอบอุ่นทิ้งไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความหิวกระหายที่ถูกกระตุ้นจนถึงขีดสุดติ๊ง!เสียงนาฬิกาดิจิทัลบอกเวลา 00:00 น. ดังก้อง... กฎวันพักรบสิ้นสุดลงแล้ว!ร่างสูงใหญ่ของคริสและชอปเปอร์พุ่งเข้าหาพายแทบจะพร้อมกัน แก้วไวน์ถูกดึงออกจากมือบางและวางทิ้งไว้บนโต๊ะข้างเตียงอย่างไร้เยื่อใย คริสรวบเอวคอดของพายเข้ามากระแทกจูบอย่างดุดัน รุนแรง และโหยหา ราวกับคนขาดน้ำมาแรมเดือน ในขณะที่ชอปเปอร์สอดมือเข้าไปใต้ชุดซาติ
แสงแดดยามสายสาดส่องเข้ามาในวิลล่าริมทะเล ปลุกให้ พาย ตื่นขึ้นจากห้วงนิทรา หญิงสาวรู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งตัวจากกิจกรรมรักมาราธอนเมื่อคืน เธอยังนอนซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของ ชอปเปอร์ ที่นอนหลับตาพริ้มอย่างมีความสุข รอยแดงจางๆ ที่ต้นคอและลาดไหล่ของเธอคือหลักฐานชั้นดีว่าเสือแสนดีตัวนี้ "ร้ายกาจ" แค่ไหนแต่ทว่า... ความเงียบสงบยามเช้าก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงคำรามของเครื่องยนต์ซูเปอร์คาร์ที่แล่นเข้ามาจอดเทียบหน้าวิลล่าด้วยความเร็วสูง!พายสะดุ้งสุดตัว ส่วนชอปเปอร์เพียงแค่ลืมตาขึ้นช้าๆ มุมปากกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์"หึ... มาเร็วกว่าที่คิดแฮะ"ไม่กี่อึดใจต่อมา ประตูห้องนอนก็ถูกเปิดออกอย่างแรงโดยไม่มีการเคาะ ร่างสูงใหญ่ของ คริส ยืนตระหง่านอยู่ตรงกรอบประตู รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศในห้องเย็นเยียบลงทันที นัยน์ตาสีรัตติกาลของหมาป่าจ่าฝูงกวาดมองภาพสองคนบนเตียงด้วยความหึงหวงที่พุ่งทะลุปรอทโดยเฉพาะเมื่อสายตาคมกริบปะทะเข้ากับ "รอยรัก" ที่ชอปเปอร์จงใจฝากไว้บนตัวพาย... สันกรามของคริสก็นูนเด่นขึ้นจากการขบกัดอย่างแรง"หมดเวลาสนุกของมึงแล้วไอ้ชอป" คริสกดเสียงต่ำ เดินตรงดิ่งเข้ามาที่เตียง ดึงผ้าห่มที่คลุมร่างพาย
เสียงสายน้ำจากฝักบัวแบบเรนชาวเวอร์ตกกระทบพื้นกระเบื้องหินอ่อน ดังก้องไปทั่วห้องน้ำกว้างขวางภายในเพนท์เฮาส์ ทว่าเสียงที่ทำให้หัวใจของ พาย เต้นไม่เป็นส่ำ กลับเป็นเสียงลมหายใจทุ้มต่ำของ ชอปเปอร์ ที่รดรินอยู่ตรงลาดไหล่บางของเธอวันนี้คือ "วันของชอปเปอร์" ตามกฎสลับวันที่ราชินีน้ำแข็งเป็นคนตั้งขึ้น และเสือแสนดีก็เริ่มต้นการทวงสิทธิ์ของเขาตั้งแต่ยามบ่ายร่างบอบบางเปลือยเปล่าของพายยืนพิงแผ่นหลังอยู่กับแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อของชอปเปอร์ ชายหนุ่มไม่ได้จาบจ้วงรุนแรง แต่เขากลับใช้ฟองสบู่กลิ่นหอมละมุนลูบไล้ไปตามเรือนร่างของเธออย่างเชื่องช้าและทะนุถนอม ปลายนิ้วหยาบกร้านลากผ่านตั้งแต่ลาดไหล่ ลงมาที่หน้าท้องแบนราบ ก่อนจะวกกลับขึ้นมาเคล้นคลึงความนุ่มหยุ่นที่เนินอกอย่างจงใจ"อ๊ะ... ชอปเปอร์... ล้างตัวได้แล้ว..." พายเสียงสั่น พยายามเบี่ยงตัวหนีสัมผัสที่ทำให้ร่างกายร้อนผ่าวแต่วงแขนแกร่งกลับตวัดรัดเอวคอดของเธอแน่นขึ้น ชอปเปอร์ก้มลงกดจูบที่ซอกคอขาวเนียน ฝากฝังรอยรักสีจางเอาไว้เพื่อทับซ้อนรอยเดิมของคริสอย่างหวงแหน"วันของฉันเพิ่งจะเริ่มเองนะพาย... รีบไปไหนล่ะ" เสียงกระซิบพร่าชิดใบหูทำเอาพายขนล
แสงแดดยามสายสาดส่องเข้ามาในเพนท์เฮาส์หรู บ่งบอกเวลาที่ล่วงเลยมาจนเกือบจะเที่ยงวันบนเตียงคิงไซส์ที่ยับยู่ยี่ ร่างบอบบางของ พาย ขยับตัวตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งร่างราวกับถูกรถสิบล้อทับ หญิงสาวพยายามจะพลิกตัว แต่กลับพบว่าตัวเองถูกท่อนแขนแกร่งของ คริส กอดรัดเอวเอาไว้แน่นจากฝั่งซ้าย ในขณะที่ฝั่งขวา ท่อนขาและวงแขนของ ชอปเปอร์ ก็ก่ายกอดและซุกหน้าอยู่กับลาดไหล่ของเธอไม่ยอมปล่อยพายถอนหายใจเฮือกใหญ่... ใช่ พวกเขาตกลงคบกันแบบ 'สามเรา' แล้ว แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเธอจะยอมรับศึกหนักแบบ 2 รุม 1 ทุกคืนหรอกนะ!"ปล่อยเลยนะ ทั้งสองคนนั่นแหละ ฉันหนัก!" พายออกแรงดิ้นและแงะท่อนแขนที่หนักอึ้งของพวกเขาทิ้ง หญิงสาวลุกขึ้นนั่ง นำผ้าห่มมาพันรอบตัวด้วยใบหน้าที่บูดบึ้งแต่น่ารักในสายตาคนมองคริสและชอปเปอร์งัวเงียตื่นขึ้นมา หมาป่าจ่าฝูงทำท่าจะรวบเอวเธอเข้ามากอดอีกรอบเพื่อมอร์นิ่งคิส แต่พายกลับยกมือขึ้นดันแผงอกกว้างนั้นไว้ซะก่อน"หยุดอยู่ตรงนั้นเลยคริส ชอปเปอร์ด้วย นั่งลงแล้วฟังฉันให้ดี" พายกดเสียงต่ำ ทำเอาผู้ชายตัวโตสองคนต้องยอมนั่งขัดสมาธิบนเตียงอย่างว่าง่าย"ฉันมีกฎข้อใหม่มาเพิ่ม... ถ้าขืนปล่อยใ
ประตูห้องเพนท์เฮาส์หรูของคริสถูกปิดลงพร้อมกับเสียงล็อกกลอนที่ดังก้องในความเงียบ ทว่าบรรยากาศภายในห้องกลับร้อนระอุจนเครื่องปรับอากาศแทบไม่มีความหมายพาย แผ่นหลังแนบชิดกับบานประตู หอบหายใจถี่กระชั้นเมื่อถูกกักขังไว้ด้วยท่อนแขนแกร่งของ คริส ที่ท้าวคร่อมร่างเธอไว้ นัยน์ตาสีรัตติกาลของหมาป่าจ่าฝูงวาวโรจน์ไปด้วยไฟปรารถนาที่กักเก็บมาเนิ่นนาน ในขณะที่ ชอปเปอร์ เดินเข้ามายืนซ้อนอยู่ด้านหลัง มือหนาของเสือแสนดีสอดเข้าที่เอวคอด รั้งร่างบอบบางให้แผ่นหลังแนบชิดกับแผงอกกว้างของเขา"หนีไปตั้งอาทิตย์นึง... รู้ไหมว่าฉันแทบจะเป็นบ้าตายอยู่แล้วพาย" คริสกระซิบชิดริมฝีปากอวบอิ่ม เสียงทุ้มต่ำแหบพร่า สันจมูกโด่งคลอเคลียหยอกล้อกับปลายจมูกรั้นของเธอ"แล้วรู้ไหม... ว่าคนเก่งที่กล้าตั้งกฎกติกาใหม่ ต้องโดนทำโทษยังไง" ชอปเปอร์เอ่ยเสริมด้วยน้ำเสียงนุ่มละมุนแต่แฝงความอันตราย ริมฝีปากอุ่นจัดของเขากดจูบลงบนลาดไหล่บางที่โผล่พ้นชุดเดรสสีดำ สัมผัสของเขาทำให้พายสะดุ้ง ขนลุกเกรียวไปทั้งร่างหญิงสาวถูกขนาบข้างด้วยความดุดันและอุณหภูมิร่างกายที่ร้อนผ่าวของผู้ชายสองคน พายช้อนสายตาขึ้นสบกับคริส ริมฝีปากสีพีชเผยอขึ้นเล็กน้อยอย่า
สายลมบนดาดฟ้าพัดกรรโชกแรง แต่กลับไม่อาจพัดพาความตึงเครียดที่ลอยวนอยู่รอบตัวคนทั้งสามไปได้คริส และ ชอปเปอร์ ยืนกลั้นหายใจ นัยน์ตาของหมาป่าและเสือร้ายจดจ่ออยู่ที่ริมฝีปากอวบอิ่มของ พาย ราวกับนักโทษที่กำลังรอคอยคำพิพากษาประหารชีวิตพายกวาดสายตามองใบหน้าหล่อเหลาที่ซูบเซียวของผู้ชายทั้งสองคน... มองลึกเ
ลานจอดรถคอนโด (ต่อเนื่องจากตอนที่แล้ว)หยาดน้ำตาของ ไอคิว และภาพความเจ็บปวดของเพื่อนรักที่เขาถ่ายทอดออกมา ทำให้หัวใจที่แข็งแกร่งดั่งหินผาของ พาย สั่นไหว หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่น สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อข่มความเจ็บปวดในใจตัวเอง"ก็ได้คิว..." พายเอ่ยเสียงแผ่ว แต่ชัดเจนในความรู้สึก "พายจะยอมไปเจอพวกเขา..
ลานจอดรถของคอนโดในยามค่ำคืนเงียบสงัด พาย ในชุดไปรเวทธรรมดาๆ สวมหมวกแก๊ปดึงปีกปิดบังใบหน้า เพิ่งเดินกลับมาจากการไปซื้อของใช้ที่ซูเปอร์มาร์เก็ตใกล้ๆ ตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมา เธอเก็บตัวเงียบอยู่แต่ในห้องเพื่อรักษาแผลใจ และพยายามอย่างหนักที่จะลบสัมผัสของผู้ชายใจร้ายทั้งสองคนออกไปจากความทรงจำทว่า... ใ
หนึ่งสัปดาห์เต็ม... ที่โลกของหมาป่าและเสือร้ายหยุดหมุนนับตั้งแต่วันที่ความลับเรื่อง 'เกม' แตกสลายลงพร้อมกับหยาดน้ำตาและคำสั่งห้ามเด็ดขาดของ พาย... ยัยน้ำแข็งก็ทำตามที่ลั่นวาจาไว้ทุกประการเธอ หายตัวไป อย่างสมบูรณ์แบบไม่มีการมาเข้าเรียน ไม่มีการปรากฏตัวที่คณะ เบอร์โทรศัพท์ถูกปิดตาย โซเชียลมีเดียทุ







