Ep 9 ของๆเขา

โถงทางเดินหน้าห้องเลกเชอร์คลาสบ่ายยังคงพลุกพล่านไปด้วยนักศึกษา ชอปเปอร์ เดินล้วงกระเป๋าเคียงข้าง พาย มาจนถึงหน้าประตู ท่าทีของเขายังคงชิลและผ่อนคลาย รอยยิ้มประดับบนใบหน้าหล่อเหลาตลอดทาง แม้ว่าพายจะเอาแต่ตีหน้านิ่งและไม่ค่อยตอบโต้เขาก็ตาม

ทว่า... รอยยิ้มของชอปเปอร์ก็ต้องชะงักลงเล็กน้อย เมื่อสายตาปะทะเข้ากับร่างสูงใหญ่ของใครบางคนที่ยืนกอดอกพิงกำแพงอยู่หน้าห้องเรียน

คริส ยืนอยู่ตรงนั้น... นัยน์ตาคมกริบดุดันที่มักจะนิ่งสงบ ตอนนี้กลับดำมืดและแผ่รังสีอำมหิตออกมาชัดเจน เขากวาดสายตามองชอปเปอร์ที่เดินตีคู่มากับพาย ก่อนจะหยุดสายตาลงที่ใบหน้าสวยจัดของหญิงสาว กรามแกร่งบดเข้าหากันจนนูนเป็นสัน ความหึงหวงและสัญชาตญาณหวงถิ่นพุ่งพล่านจนแทบควบคุมไม่อยู่

"มารอเรียนพร้อมกันเหรอวะเพื่อน" ชอปเปอร์เอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ แสร้งทำเป็นไม่รับรู้ถึงรังสีความกดดันนั้น

คริสไม่แม้แต่จะปรายตามองชอปเปอร์ เขาสืบเท้าเข้าหาพายด้วยความรวดเร็วและเงียบเชียบ ก่อนที่มือใหญ่จะคว้าหมับเข้าที่ข้อมือบางของพายอย่างแรงจนหญิงสาวนิ่วหน้า

"ตามมานี่" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยสั่งเฉียบขาด ไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ

"เดี๋ยวคริส! นายจะบ้าเหรอ ปล่อยฉันนะ ใกล้จะถึงเวลาเรียนแล้ว" พายพยายามสะบัดมือออก แต่แรงของเธอหรือจะสู้พละกำลังของผู้ชายตัวโตที่กำลังคุกรุ่นไปด้วยแรงอารมณ์

ชอปเปอร์ขยับตัวเข้ามาขวาง เอื้อมมือไปจับท่อนแขนของคริสไว้ "เฮ้ยไอ้คริส มึงใจเย็นดิ พายเจ็บนะเว้ย" ท่าทีของชอปเปอร์ยังคงดูเหมือนเพื่อนที่หวังดี แต่แววตาที่สบตากับคริสกลับเต็มไปด้วยการท้าทาย

คริสตวัดสายตาเย็นเยียบมองมือของเพื่อนรักที่จับแขนตัวเองอยู่ เสียงกดต่ำลอดไรฟันฟังดูอันตรายจนคนรอบข้างเริ่มหันมามอง "ปล่อย... เรื่องนี้กูจัดการเอง"

ก่อนที่เรื่องจะบานปลายกลายเป็นจุดสนใจของคนทั้งคณะ พายถอนหายใจแรง ตัดสินใจเป็นฝ่ายหยุดความวุ่นวายนี้เอง "ปล่อยแขนเขาชอปเปอร์... เดี๋ยวฉันไปคุยกับคริสแป๊บเดียว นายเข้าไปจองที่ก่อนเลย"

ชอปเปอร์ยอมปล่อยมืออย่างเสียไม่ได้ เขายกมือขึ้นระดับอกเป็นเชิงยอมแพ้ แต่รอยยิ้มมุมปากยังคงประดับอยู่ "โอเค... รีบตามมานะพาย ฉันจองที่ไว้ให้"

คริสไม่รอให้ใครพูดอะไรต่อ เขากึ่งลากกึ่งจูงพายเดินแหวกฝูงชนไปจนสุดทางเดิน ก่อนจะผลักประตูลับที่เป็นทางหนีไฟและดึงร่างบางเข้าไปด้านใน

ปัง! ประตูเหล็กปิดลง ตัดขาดความวุ่นวายภายนอก เหลือเพียงความสลัวและบรรยากาศอับทึบของบันไดหนีไฟ

ทันทีที่อยู่กันตามลำพัง คริสก็ดันร่างของพายให้ถอยร่นไปจนแผ่นหลังชิดติดกำแพงเย็นเฉียบ แขนแกร่งทั้งสองข้างยกขึ้นกักขังเธอไว้ในวงแขนอย่างสมบูรณ์แบบ ร่างกายกำยำขยับเข้าประชิดจนหน้าอกกว้างแทบจะแนบกับเนินอกของหญิงสาว กลิ่นโคโลญจน์ผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ ที่แสดงถึงความหงุดหงิดลอยวนอยู่ปลายจมูกพาย

"นายเป็นบ้าอะไรของนายคริส! ลากฉันมาทำไม" พายตวัดสายตามองอย่างไม่พอใจ เธอไม่ได้กลัว แต่โมโหที่เขากล้าทำตัวรุ่มร่ามกับเธอต่อหน้าคนอื่น

"เมื่อตอนเที่ยง... มันทำอะไรเธอ?" คริสไม่ตอบคำถาม แต่กลับตั้งคำถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่าและดุดัน นัยน์ตาสีรัตติกาลจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวย ราวกับจะเค้นหาความจริง

พายชะงักไปนิดหนึ่ง เธอไม่รู้ว่าคริสไปเห็นอะไรมา แต่คนฉลาดอย่างเธอเลือกที่จะไม่ตอบ "มันเรื่องส่วนตัวของฉัน นายเกี่ยวอะไรด้วย ถอยไป ฉันจะไปเรียน"

"ฉันถามว่ามันทำอะไร!" คริสกดเสียงต่ำลงกว่าเดิม มือใหญ่ข้างหนึ่งละจากกำแพง เลื่อนขึ้นมาบีบปลายคางเรียวของพายให้เชิดขึ้นรับการคุกคามจากดวงตาคมกริบ นิ้วโป้งหยาบกร้านของเขาบดคลึงลงบนริมฝีปากอวบอิ่มสีพีชของเธอ... จุดเดียวกับที่ชอปเปอร์เพิ่งสัมผัสไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน

สัมผัสของคริสไม่ได้อ่อนโยนหรือล่อลวงเหมือนชอปเปอร์ แต่มันเต็มไปด้วยความเอาแต่ใจ ร้อนรุ่ม และต้องการจะ 'ลบรอย' ของผู้ชายคนอื่นออกไปให้หมด

"มันจับตรงนี้ใช่ไหม..." คริสกระซิบชิดริมฝีปาก ลมหายใจร้อนจัดเป่ารดผิวหน้าเนียนจนพายรู้สึกวูบวาบไปทั้งท้องน้อย สัมผัสที่หยาบโลนแต่มันกลับปลุกปั่นอารมณ์แปลกประหลาดในตัวเธอให้ตื่นขึ้น

"คริส... ปล่อย" พายพยายามเค้นเสียงให้เรียบนิ่งที่สุด แต่ไม่อาจซ่อนความสั่นพร่าในน้ำเสียงได้เลยเมื่อร่างกายของเขาเบียดชิดเข้ามาจนรับรู้ได้ถึงความแข็งแกร่งทุกสัดส่วน

"เธอเป็นคนฉลาดนะพาย..." คริสโน้มหน้าลงมาจนจมูกโด่งคลอเคลียกับแก้มใส "เธอรู้ว่าไอ้ชอปเปอร์มันไม่ได้แค่หวังดี และเธอก็รู้... ว่าฉันต้องการอะไร"

"นายไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้ ฉันไม่ใช่ของเล่นของพวกนาย!" พายเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาเย่อหยิ่งทอดมองผู้ชายตรงหน้าอย่างไม่ลดละ

"งั้นเธอก็จำไว้..." คริสกระตุกยิ้มร้ายกาจที่มุมปาก ก่อนจะประกบริมฝีปากหยักลึกลงบนกลีบปากนุ่มของพายอย่างรวดเร็วและดุดัน!

มันไม่ใช่จูบที่อ่อนหวาน แต่มันคือการลงทัณฑ์และการประกาศความเป็นเจ้าของ คริสบดเบียดริมฝีปากลงมาอย่างหนักหน่วง เรียกร้องและเอาแต่ใจจนพายเบิกตากว้าง มือบางยกขึ้นดันแผงอกกว้างสุดแรง แต่เขากลับยิ่งรวบเอวคอดของเธอเข้าหาตัวจนร่างกายแนบชิดกันทุกสัดส่วน ความร้อนแรงแผดเผากำแพงน้ำแข็งของพายจนแทบหลอมละลาย รสจูบที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของบุหรี่และความดิบเถื่อนทำให้หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำจนแทบจะระเบิด

เสียงครางอื้ออึงในลำคอของพายยิ่งกระตุ้นสัญชาตญาณสัตว์ป่าของคริส เขาดูดดึงริมฝีปากล่างของเธออย่างหวงแหน ก่อนจะผละออกอย่างอ้อยอิ่ง ทิ้งระยะห่างเพียงแค่มิลลิเมตร ลมหายใจหอบลึกประสานกันในความสลัว

"ริมฝีปากนี้... ร่างกายนี้... เป็นของฉัน" คริสกระซิบชิดริมฝีปากที่บวมเจ่อของพาย นัยน์ตาดุดันแปรเปลี่ยนเป็นความปรารถนาที่ลึกล้ำจนน่ากลัว "อย่าให้มันแตะต้องเธออีก... เข้าใจไหม?"

พายยืนหอบหายใจ ร่างกายอ่อนยวบจนต้องพิงกำแพงเพื่อพยุงตัว นัยน์ตากลมโตสบตากับหมาป่าร้ายที่เพิ่งฝากฝังรอยประทับไว้บนริมฝีปากของเธอ ความรู้สึกสับสน โกรธ และความวาบหวามตีรวนกันไปหมด

นี่ไม่ใช่แค่เกมธรรมดาแล้ว... ผู้ชายคนนี้อันตรายเกินกว่าที่เธอประเมินไว้มากนัก!