บทที่ 1 โดนหลอก

บทที่ 1

“ทุกคนจำไว้ คืนนี้เราต้องไม่มีข้อผิดพลาด เพราะมันหมายถึงชีวิต เข้าใจไหม” เสียงห้าวหาญของผู้กองนารันย้ำเตือนก้องไปทั่วชุดปฏิบัติการพิเศษ

“รับทราบ!” เสียงวิทยุดังจากบลูทูธที่เธอสวมอยู่

“ผู้กอง หน่วยหนึ่งเข้าประจำจุดแล้ว”

“รับทราบ หน่วยสองเตรียมพร้อม เราจะเริ่มภายในห้านาที ตรวจเช็กอาวุธและอุปกรณ์ให้เรียบร้อย” นารันตอบด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด ก่อนกวาดตามองแผนที่โกดังอีกครั้ง หันไปสั่งการกับลูกทีม

“จ่าวัฒน์ นายกับหน่วยสองไปจัดการทางเข้าทิศเหนือ ถ้าเจออาวุธหนักหรือมีสิ่งผิดปกติ ให้ส่งรหัส นกอินทรีเข้าสู่รัง ทันที ฉันจะเปลี่ยนแผนการ”

“รับทราบครับผู้กอง” จ่าวัฒน์หนุ่มไฟแรงตอบกลับอย่างกระตือรือร้น นารันหันไปสั่งหมวดปัณณวิชญ์

“ถ้าเกิดการปะทะ ส่งรหัส อินทรีเหินฟ้า เรียกกำลังเสริม ห้ามเผชิญหน้าโดยตรงเด็ดขาด เข้าใจไหม”

“รับทราบครับ”

จากนั้นนารันกดวิทยุอีกครั้ง สื่อสารไปยังทีมทั้งหมด

“ทุกคนฟังให้ดี ความปลอดภัยต้องมาก่อน ถ้าหากเกิดเหตุฉุกเฉินจริงทุกคนต้องถอนกำลังด่วน ห้ามใครออกจากตำแหน่งโดยพลการเด็ดขาด”

“รับทราบ”

เจ้าหน้าที่ทุกนายแต่งตัวด้วยชุดปฏิบัติการรัดกุมเข้าประจำจุดรอฟังคำสั่ง สายตาจดจ้องไปยังโกดังรกร้างที่นัดพบของพวกแก๊งค้ายารายใหญ่หรือพวกมาเฟียที่พวกตนตามสืบมาร่วมนานนับปี

“เป้าหมายมาแล้ว”

รถกระบะกลางเก่ากลางใหม่สี่ถึงห้าคันติดคอกสูง มีผ้าใบสีเข้มคุมทับแล่นเข้ามาจอดหน้าโกดังร้างด้วยความเร็วจนฝุ่นตลบอบอวลทั่วถนน

ปรากฏกลุ่มชายฉกรรจ์ร่างสูงใหญ่ราวยี่สิบคนพวกนั้นกำลังช่วยกันแบกหามลังไม้หลายใบที่บรรทุกมาบนหลังรถเข้าไปในจุดนัดพบ

มองดูด้วยสายตาเปล่า เหมือนพวกรถส่งผักส่งผลไม้ทั่วไปไม่เหมือนขนส่งยาเสพติดอย่างที่สายรายงาน นารันครุ่นคิดหากแต่สายตายังคงไม่ละไปจากภาพเบื้องหน้า

รอไม่นานก็มีรถตู้สีดำทึบแล่นเข้ามาจอด นารันเพ่งสายตาไปยังคนที่ลงจากรถทันที

ชายหนุ่มวัยกลางคน แต่งตัวภูมิฐาน รูปร่างอวบอ้วนใบหน้าอิ่มเอิบเหมือนผู้มีอันจะกิน

“ยืนยันเป้าหมาย” ผู้กองกรอกเสียงลงไปเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง

“เป้าหมายยืนยัน เป้าหมายตรงตัวแน่นอน” สายสืบตอบหนักแน่นเมื่อเห็นรูปร่างเป้าหมายที่ตนตามสืบชัดเจนลงรถจากรถไม่ผิดตัวแน่ เขามั่นใจ

นารันยิ้มเหี้ยมเกรียมเมื่อได้รับคำยืนยันจากทีมสืบ ทีนี้ก็รอเพียงเวลาที่พวกมันซื้อขายกัน

“ทุกทีมเตรียมพร้อม รอรับสัญญาณบุก”

“รับทราบ” เสียงขานรับดังฮึกเหิมก้องในหูทำให้นารันมั่นใจว่าภารกิจครั้งนี้คงสำเร็จลุลวงไปด้วยดี

ทันทีที่ผู้กองสาวส่งสัญญาณนำทีมเข้าจับกุม หน่วยปฏิบัติการทีมแรกก็วิ่งเข้าโกดังทันทีรวมถึงนารัน

“ทุกคนหยุด ยกมือขึ้น นี่เจ้าหน้าที่ตรวจ” นารันตะโกนออกไปพร้อมเล็งปลายกระบอกปืนไปยังกลุ่มชายฉกรรจ์ที่ยืนแบ่งพรรคแบ่งฝ่ายชัดเจนโดยมีลังไม้หลายใบอยู่ตรงกลาง

“นี่อะไรกัน”

“ล้อเล่นแล้วคุณตำรวจ พวกเราทำอะไรผิดงั้นเหรอ” คำพูดเหมือนไม่มีพิษภัย ทว่ารอยยิ้มเยาะที่ฉาบอยู่บนใบหน้าของแต่ละคนกลับทำให้นารันขมวดคิ้วแน่น ความรู้สึกบางอย่างในอกบีบรัดเธอแบบไม่มีเหตุผล

กลุ่มชายฉกรรจ์ไม่มีท่าทีตกใจเลยสักนิด ไม่แม้แต่หวาดกลัวประหนึ่งรู้ล่วงหน้าว่าตำรวจจะมา ราวกับกฎหมายไทยไม่เคยอยู่ในสายตาพวกมันเลยสักนิดเดียว

นารันสูดหายใจลึก พยายามเก็บอารมณ์ ก่อนตะคอกเสียงเย็น

“หุบปากแล้วยกมือขึ้นเหนือศีรษะ” พวกเขายิ้มเย้ยแต่ก็ยอมยกมือขึ้นเหนือศีรษะทำตามอย่างว่าง่าย

“เดินมายืนตรงนี้” นารันสั่งคนพวกนั้นเสียงเข้ม แววตาดุดันดูน่าเกร็งขามตรงกับใบหน้าสะสวยราวกับนางเอกหลังข่าวจนหลายคนในนั้นหวาดหวั่นกลัวเธออยู่ในใจ

“จ่า ดูพวกมันไว้”

“ครับ” จ่าวิชิตเล็งปืนไปยังชายฉกรรจ์ที่ยืนเรียงรายเป็นหน้ากระดานหากเกิดตุกติกขึ้นมาพวกเขาคงสู้ชายกลุ่มนี้ไม่ไหว

“พวกเราไม่ได้ทำไรผิดสักหน่อย ไม่เห็นต้องทำกันถึงขนาดนี้เลย อีกอย่างนั้นก็เป็นแค่สินค้าเกษตร” น้ำเสียงยียวนของใครบางคนโพล่งขึ้นมาทำเอาเจ้าหน้าที่หลายนายหางคิ้วกระตุก เริ่มรู้สึกแปลกใจขึ้นมา

“เกษตรกรหรือไม่เกษตรกรฉันจะเป็นคนตัดสินเอง” ผู้กองนารันส่งสัญญาณให้นายตำรวจที่เหลือเช็กสินค้าลังอื่น

นารันเดินเข้ามาตรวจเช็กของกลางที่วางเรียงรายเต็มพื้น หล่อนเปิดลังไม้ใบแรกออกทำเอาคิ้วหล่อนกระตุกทันที ใบหน้าขมวดมุ่น หยิบมะม่วงสุกสีเหลืองทองขึ้นมาตรวจดู ใช้มีดพกสั้นติดตัวกรีดผ่าเนื้อมะม่วงออกอย่างรวดเร็ว

“ก็บอกแล้วว่าสินค้าเกษตร”

“นี่มันกับดัก” นารันกระซิบบอกตัวเองเสียงแผ่วราวกับมันเป็นไปไม่ได้ หัวใจหล่อนสะดุดเลือดในกายเย็นเฉียบ

“ผู้กองครับ ทางนี้ไม่เจอสารเสพติดครับ” เสียงของนายตำรวจตะโกนรายงานไปยังผู้กองหญิง ซึ่งเป็นหัวหน้าชุดปฏิบัติการในครั้งนี้

“ลังนี้ก็ไม่มีครับ”

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า พวกตำรวจโง่เอ๊ย กูก็บอกอยู่โต้งๆ ว่าไม่มีๆ พวกมึงยังเสือกหน้าใหญ่ปรักปรำพวกกู เป็นไงละ หน้าแตกเลยสินะ” สิ้นสุดประโยคนั้นก็ตามมาด้วยเสียงหัวเราะตลกขบขันของกลุ่มชายฉกรรจ์

“ทุกคนถอนกำลัง” หล่อนสั่งเสียงเครียดเมื่อรู้สึกไม่ชอบมาพากล นี่มันแผนซ้อนแผนวางให้หล่อนพาพวกตำรวจมาติดกับ นารันมั่นใจว่าพยัคฆ์ทมิฬคงทำการซื้อขายสารเสพติดที่ไหนสักแห่งในคืนนี้ เพียงแต่ต้องการปล่อยข่าวลวงให้เธอติดกับ

“เดี๋ยวสิ คิดว่าอยากจะมาก็มา อยากจะไปก็ไปงั้นเหรอ คิดว่าพวกกูไม่เสียเวลาเลยหรือไง จ่ายมาเลยค่าเสียเวลาที่พวกกูต้องทำอะไรไร้สาระตามคำสั่งมึง” หัวหน้าชายฉกรรจ์ยังคงไม่ยอมให้พวกตำรวจถอยทัพง่ายๆ ราวกับจงใจประวิงเวลา

เมื่อวานหล่อนมั่นใจว่าแก๊งพยัคฆ์ทมิฬนัดกันที่โกดังร้างนี่ แต่สุดท้ายเป็นเพียงแค่ละครฉากหนึ่ง