ลุย

ในหัวหล่อนครุ่นคิดไม่ได้ฟังแม้แต่เสียงที่เอะอะโวยวาย หล่อนกำลังหาจุดผิดปกติของแผนนี้ นึกแผนที่ที่จำจนขึ้นใจและสถานที่ที่พอจะเป็นไปได้

โกดังร้างแห่งนี้อยู่ไม่ไกลจากแม่น้ำมากนักราวห้าถึงหกกิโลเมตร ดวงตาหล่อนเป็นประกายทันที

ใช่แล้ว ท่าเรือ

“ทุกคนถอนกำลังด่วน” นางเอกสั่งเสียงเข้ม

“เดี๋ยวก่อนสิครับคุณตำรวจ พวกคุณจะหนีไปดื้อๆ แบบนี้มันใช้ได้ที่ไหนกัน”

“เรื่องเมื่อกี้อาจเป็นการเข้าใจผิดกัน ฉันขอเป็นตัวแทนตำรวจทุกนายขอโทษพวกคุณด้วย” นารันหันมาขอโทษแม้ในใจไม่ได้รู้สึกผิดอะไรเพราะรู้อยู่แล้วว่าคนพวกนี้เป็นแค่นักแสดงและมีเป้าหมายเพื่อมาถ่วงเวลาพวกเธอเล่นเท่านั้น

“ง่ายไปหน่อยมั้ง จู่ๆ ก็ถือปืนโต้งๆ เข้ามากล่าวหาพวกกู” ชายวัยกลางคนที่แต่งตัวภูมิฐานไม่คล้อยตามกับคำขอโทษผู้กองสาวง่ายๆ

“นั่นสิคุณตำรวจ”

“พวกเราอย่าไปยอม ขวางพวกตำรวจไว้” หนึ่งในนั้นตะโกนปลุกระดมเพื่อน

“ตอนนี้พวกคุณเป็นผู้บริสุทธิ์ แต่ถ้าหากพูดออกมาอีกหนึ่งประโยคฉันจะแจ้งข้อหาพวกคุณฐานขัดขวางการปฏิบัติงานของเจ้าหน้าที่ ว่าไง” นารันทำท่าล้วงกุญแจมือออกมาควงเล่นด้วยท่าทางคุกคามเพราะเธอไม่อยากเสียเวลาที่นี่นานนัก

ชายฉกรรจ์เลิ่กลั่กเมื่อได้ยินนางเอกพูดแบบนั้น จากที่ฮึกเหิมได้ใจจำเป็นต้องก้มหน้าถอยหลังและเงียบปากตัวเองสนิท

เดิมทีพวกเขาเป็นแค่พวกคนงานก่อสร้างและพ่อค้าในตลาด เมื่อวานมีคนมาจ้างวานให้พวกเขามาที่นี่และมีหน้าที่แค่ขัดขวางไม่ให้พวกตำรวจออกจากโกดังแห่งนี้ภายในหนึ่งชั่วโมงนี้เท่านั้น

แต่พอได้ยินสิ่งที่นางเอกกล่าวมาเมื่อครู่พวกเขาก็ไม่อยากเสี่ยงติดคุกติดตะรางเหมือนกันจึงจำเป็นต้องล่าถอย

กว่าจะออกมาจากโกดังร้างได้ก็ผ่านไปแล้วเกือบสิบนาที ทันทีที่ก้าวเท้าออกมา รถตู้สีขาวป้ายทะเบียนคุ้นตาก็โฉบมาจอดตรงหน้านารันและนายตำรวจคนอื่นๆ

มาทำไมตอนนี้วะ คนกำลังจะรีบ

นารันสูดลมหายใจเข้าลึก ใบหน้าเคร่งเครียดทันทีที่สารวัตรเดินลงมาตรงหน้าเธอ

“นี่มันเกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอ” สารวัตรภาคภูมิถามผู้กองนารันเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยอำนาจที่บีบให้ทุกคนเงียบงัน

“เป็นกับดักค่ะ” หล่อนรายงานตามจริง เพราะถึงเธอไม่พูดท่านก็ต้องรู้อยู่ดี

“ดี ดี ไหนบอกสายที่เธอให้ไปตามสืบข้อมูลเชื่อถือได้ไง อีกอย่างเธอก็ลงมาสืบเองด้วยไม่ใช่เหรอ ไหงถึงให้คนร้ายปั่นหัวได้ล่ะ” ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาคงไม่ตำหนิเธอรุนแรงขนาดนี้ แต่เมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ภาคภูมิจึงไม่โอนอ่อนอย่างที่เคยทำ

“เรื่องนี้ดิฉันยอมรับผิดค่ะ มันเป็นข้อผิดพลาดของดิฉันเอง แต่ดิฉันขอแก้ตัวด้วยการพาทีมไปท่าเรือ ดิฉันมั่นใจว่าต้องเป็นที่นั่นแน่ๆ ค่ะ” ตำรวจทุกทีมที่มายืนออกันหน้าโกดังหันหน้ามองกันด้วยความงงงวย

“แก้ตัว เธอคิดว่าฉันควรจะให้โอกาสเธออีกงั้นเหรอผู้กองนารัน”

“พยัคฆ์ทมิฬใช้วิธีแผนซ้อนแผนเพื่อตบตาเรา พวกนั้นตั้งใจให้เราหลงทาง แต่ตอนนี้พวกมันกำลังแลกเปลี่ยนสินค้ากันที่ท่าเรือ ฉันมั่นใจว่านั่นคือที่นัดแลกเปลี่ยนสินค้าที่แท้จริง” นารันพูดด้วยน้ำเสียงมั่นใจ แววตาสบกับผู้ใต้บังคับบัญชาหนักแน่น ในใจภาวนาขอให้สารวัตรอนุญาตนำทีมอีกครั้ง

“มั่นใจงั้นเหรอ ครั้งที่แล้วเธอก็พูดว่ามั่นใจ แล้วเป็นไง พวกเราเสียเวลามามากพอแล้วนะผู้กอง”

“ท่านครับถ้ามันเป็นอย่างที่ผู้กองพูดมาเราก็ควรเสี่ยงอีกสักครั้งนะครับ” หมวดปัณณวิชญ์ผู้ที่เชื่อมั่นในฝีมือผู้กองสาวเอ่ยขึ้น

“ใช่ครับท่าน ถ้าเราพลาดคงยากที่จะมีโอกาสจับตัวการใหญ่แบบนี้อีก” จ่าวิชิตเห็นฝีไม้ลายมือสาวรุ่นลูกมาแล้วหลายภารกิจ เขาเชื่ออย่างสนิทใจเลยว่าผู้กอง นารันเก่งเกินตัว อะไรที่หล่อนวิเคราะห์และคาดการณ์ทุกอย่างมันมีความเป็นไปได้เกินครึ่ง

“ฉันไม่ต้องการความเห็นของพวกคุณ จำไว้ว่าฉันคือหัวหน้าทีมไม่ใช่ผู้กอง” แม้น้ำเสียงไม่เกรี้ยวกราดแต่ก็วางอำนาจอยู่ในทีและเต็มไปด้วยแรงกดดันเงียบ ๆ ที่ทำให้บรรยากาศรอบข้างตึงเครียดขึ้นฉับพลัน

นารันกำหมัดแน่น ก้มใบหน้าลงเผยดวงตาแข็งกร้าวที่ไม่ยอมคน “หล่อนมั่นใจว่าสิ่งที่เธอคาดการณ์กำลังเกิดขึ้นจริง เธอไม่ยอมแน่ ทำมาขนาดนี้แล้ว อีกนิดเดียวก็จะจับคนร้ายได้”

“หัวหน้าคะ ดิฉันขอโอกาสแค่ครั้งเดียว ขอแค่กำลังเล็กๆ ก็ได้ ถ้าหากเกิดอะไรผิดพลาดดิฉันขอรับผิดทุกอย่างชอบเอง” นารันต่อรอง เธอยังคงมีความหวังเล็กๆ ว่าสารวัตรภาคภูมิคงจะใจอ่อนยอมให้เธอนำทีมไปยังจุดนัดแลกเปลี่ยน

“พอเถอะ แค่นี้ทุกคนก็เสียเวลานอนมามากพอแล้ว ทุกคนแยกย้ายกลับไปพักผ่อน” สั่งเสร็จก็เดินขึ้นรถทันที ทิ้งผู้ใต้บังคับบัญชายืนมองหน้ากันเลิ่กลั่กไปมา

ตำรวจในทีมที่เคยปฏิบัติหน้าที่ร่วมกับผู้กองนารันมานานยืนนิ่งอย่างลังเลไม่มั่นใจ พวกเขายังคงเชื่อมั่นผู้กองสาวสวยมากความสามารถคนนี้อยู่เต็มเปี่ยมแม้ว่าเหตุการณ์ครั้งนี้จะทำให้พวกเขาสั่นคลอนอยู่บ้างก็ตาม

“นายไม่กลับเหรอ” หมวดวัฒน์ถามเพื่อนตำรวจด้วยกันเสียงเครียด เขาเองก็ไม่คิดว่าเหตุการณ์ครั้งนี้จะลงเอยเช่นนี้ทั้งๆ ที่เตรียมการมาเสียดิบดี เขาเองก็รู้สึกทะแม่งๆ คนบ้าอะไรมันจะมาขายมะม่วงในโกดังร้างตอนค่ำมืด ท่าทางลับๆ ล่อๆ ชวนดูมีพิรุธ

คิดยังไงมันก็ดูไม่ปกติแต่จะขัดคำสั่งสารวัตรก็ไม่ได้อีก

“ฉันรู้สึกเชื่อว่าผู้กองนารันพูดถูก”

“แต่ถ้าเธอคิดผิดอีก เราก็เหนื่อยฟรีสองรอบ”

เสียงนายตำรวจพูดคุยกระซิบกระซาบกันในแต่ละทีม บางคนก็แยกย้ายตามคำสั่งพลตำรวจโทภาคภูมิเพราะนี่ก็เกือบตีหนึ่งแล้ว เลยเวลานอนมามากโขเอาการ

“ครั้งนี้ฉันขอโทษฉันพลาดเอง แต่เรื่องที่ท่าเรือฉันมั่นใจฉันไม่ได้คิดไปเอง ฉันจะไม่ขอร้องพวกคุณแต่ถ้าใครจะไปให้ก้าวออกมา”

ความอึดอัดเข้าปกคลุมหลังนางเอกพูดเสร็จ มีเพียงเสียงกระซิบกระซาบปรึกษากันในกลุ่มจากนั้นก็มีนายตำรวจนายหนึ่งก้าวเท้าออกมา

“ผมยังคงเชื่อในฝีมือผู้กอง แต่ถ้าไม่มีคำสั่งจากสารวัตรพวกเราก็ไม่อาจร่วมปฏิบัติกับผู้กองด้วย พวกเราขอโทษนะครับ” หมวดอินทร หนึ่งในทีมก้าวออกมาพูดแทนใจใครหลายๆ คน

“ขอบคุณมากหมวดที่ยังคงเชื่อใจฉัน” นารันเผยรอยยิ้มน้อยๆ ให้หมวดวัยกลางคน

ก็ยังดี อย่างน้อยถึงแม้ไม่มีใครร่วมแผนการกับเธอแต่พวกเขายังคงเชื่อมือเธอ

“พวกเราจะไปกับผู้กองครับ” จ่าวิชิตก้าวออกมาตะเบะท่าเสียงหนักแน่นทำให้นายตำรวจคนอื่นๆ หันมามองด้วยแววตาชื่นชมปนแปลกใจเล็กน้อย

“ผมด้วยครับ” หมวดปัณณวิชญ์เดินออกมาเคียงข้างจ่าวิชิต พลอยทำให้นารันยิ้มขอบคุณพวกเขาทั้งสองอย่างใจจริง

“ถ้างั้น ลุยกันเถอะ”

อย่างน้อยเธอก็ไม่ได้โดดเดี่ยว สู้คนเดียวเพียงลำพัง